Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

Καθρέφτες

Τις προάλλες που λέτε βγήκα για καφέ με φίλη. Αν οι γύρω δεν ήταν τόσο διακριτικοί θα έλεγαν πως οι γκόμενες είχαν βγάλει τα φτυάρια τα καλα... κακόβουλοι άνθρωποι. Έχοντας πλήρη επίγνωση όταν θάβω δηλώνω πως ήταν περισσότερο ξέσπασμα παρά κακία. Ήταν η έκφραση μιας αγανάκτησης, γιατί δεν είμαστε αληθινοί.
Είναι μεγάλη η κουβέντα της ειλικρίνειας, αλλά το περιορίσαμε στις διανθρωπικές σχέσεις να μη μας πάρει το ξημέρωμα.
Από την στιγμή που αρχίζουμε να μιλάμε μας προτρέπουν να λέμε την αλήθεια. Νωρίτερα όμως, απο τα πρώτα ερεθίσματα μας απο το περιβάλλον καταλαβαίνουμε πως οι γονείς μας ζουν σε ένα μέρος γεμάτο κομπλεξισμούς και δεικτικότητα απο το άγνωστο. Εδώ αυτοί που είναι μεγάλοι και πάλι φοβούνται να δείξουν τους πραγματικούς τους εαυτούς απο φόβο μη δεν αρέσουν στους άλλους, μαλάκες είμαστε εμείς να λέμε την αλήθεια;
Έτσι μεγαλώνοντας διαμορφώνουμε μιαν εικόνα αρεστη. Μετά καταλαβαίνουμε πως ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά γούστα, έτσι κι εμείς διαμορφώνουμε πολλές εικόνες, μία για τον καθένα. Και όσο περισσότερους βάζουμε στον περίγυρο μας πόσες περισσότερες οι εικόνες. Κι έρχεται μία στιγμή που έχουμε χάσει τον μπούσουλα, φοβόμαστε ανα πάσα στιγμή μη αποκαλυφθούμε. Κυρίως, έχουμε χάσει το πατρόν, τον εαυτό μας.
Όλα αυτά τα είπα στην φίλη μου με αφορμη τη τσατίλα της για έτερη φίλη μου μας έχει κάνει τα νεύρα κρόσια. Όχι πως την βοήθησαν να ηρεμήσει, αφού παραδεχτήκαμε πως ουσιαστικά είναι στο χέρι καθενός να ορίσει κάποια πράγματα.
Όταν τελείωσα το σχολείο ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μένα. Είχα τελειώσει με την εφηβεία μου, είχα διαλέξει ποια θέλω να είμαι, είχα περάσει 800χμ μακρυά απο την πόλη μου, ήμουν ελεύθερη. Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά τώρα συζητόντας με φίλους που διαλεξα να κρατήσω απο το σχολείο το βλέπω πιό καθαρά. Σ' αυτή την ευαίσθητη ηλικία έχεις τον κάθε... να σε περνάει κάθε μέρα απο έλεγχο, πως ντύνεσαι, πως μιλάς, με ποιόν ήσουν το σάββατο. Δεν ξέρω αν το είχαν και άλλοι, αλλά σε εμάς πρέπει να έπεφτε πολύ φακέλωμα. Ήμασταν αρκετά μεγάλο σχολείο ωστε να μη ξέρει ο ένας τον άλλον καλα, και αρκετά μικρό ωστε να βγαίνει παράρτημα για τον καθένα. Εγώ πέρασα αναίμακτα σε σχέση με άλλους, και απ' ότι ακούω όσοι έχουν μείνει στην πόλη συνεχίζουν να αλληλοσχολιάζονται λες και δεν υπάρχει αλλος κόσμος.
Έτσι αλλάζοντας τελείως περιβάλλον είχα την ευκαιρία να δείξω το αυτούσιο χωρίς παρασιτα και θόρυβο. Αν δεν σου δοθεί τέτοια ευκαιρία, μπορείς να ζεις αυτή την κατάσταση για πάντα; Να μην υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω στην γη που να ξέρει ποιός αληθινά είσαι; Που να μην χρειάζεται να του κρύψεις τίποτα απολύτως;
Κι αν εγώ καταλάβω πως μου πασάρεις κάτι ψεύτικο πρέπει να συνεχίζω να το δεχομαι γιατι αν το πω θα σου ανατρέψω την κοσμοθεωρία ή να στο πω και να σου δωσω την ευκαιρία να χτίσεις απ' την αρχή; Δεν λέω να έχεις το κάθε τι τούμπανο, αλλά μπορείς χωρίς να υπάρχει έστω ένας;

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Πλάκα με κάνεις...

Από την προηγουμενη φορά που έδωσα αναφορά μου έχουν συμβεί τα εξής κακά της μοίρας μου:
  • μου κλέψαν το πορτοφόλι στο 3αρι ενώ γυρνούσα σπίτι μου απο ταξίδι, δεν είχε φράγκο μέσα αλλά είχε ταυτότητα και πάσο (που στην σχολή μας "βάσει νόμου" της καινούριας γραμματέως με απολυτήριο λυκείου που μου το παίζει ιστορία, πρέπει να περιμένω 2 μήνες να μου βγάλουν καινούριο ενώ για ταυτότητα -επισημο εγγραφο του κρατους- 2 βδομαδες)
  • έξω απο τον φοίνικα ανεβαίνει ελεγκτης, καταλαβαίνω πως μου κλέψαν το πορτοφόλι και μου κόβει και πρόστιμο 18 ευρώ να τρελαθώ παραπάνω
  • πήγα στον γαμο του γιού της γειτόνισσας της γιαγιάς μου, της κυρίας Τούλας (γνωστής και ως "μουρ' τι πουλλά που λέει", απο πού βγήκε θα σας το πω μια άλλη φορά) ξεπατώθηκα στην μπαϊντούσκα με τακούνι (ποιος; εγω), ο παππούς μου έκλεγε όλη την ώρα (οι άλλοι νομίζαν απο την συγκίνηση αλλά όπως μου είπε μετά ήταν γιατί με κοιτούσε και με καμαρωνε)
  • η μαμά μου στον γάμο ήταν στο τσακ να γίνει αλκοολικιά (με ρετσινα) μπας και ξεχάσει πως εκεί που ετοιμαζόμασταν για τον γάμο πρωί-πρωί η γιαγιά είχε βγεί στον κήπο και ξεπάτωνε τα γιασεμιά και τις πασχαλιές (10 χρονών και πάνω φυτα) γιατί λέει "βρομάνε" και ήθελε ντε και καλά να βάλει τριανταφυλλιές που είναι πιο ωραίες. Έτσι η ωρα ήταν 1, ήμασταν ακόμα Περαία ενώ ο γάμος γινόταν Εύοσμο, η γιαγιά ήταν μες στη λάσπη και η μαμά επαναλάμβανε την φράση "μουδιάζει το κεφαλι μου, δεν νιώθω καλα", η δε γιαγιά μες στη τρελή χαρά
  • περιττό να σας πω πως καθώς ανεβαίναν ξανά Έβρο ο παππούς και η γιαγιά χάσαν κι αυτοί το πορτοφόλι τους, με τις ταυτότητες και επιβεβαιώνουν την γνωστή ρήση "σόι πάει το βασίλειο"
  • πέρασα ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο με μια θεία που δυστυχώς με έχει αδυναμία (γι' αυτό με πρίζει συνέχεια για το πως ντύνομαι, πως μιλάω, τι ωρα γυρίζω σπιτι ΜΟΥ, γιατι μ' αγαπάει θέλει να γίνω καλύτερος άνθρωπος)
  • μαζί της ήρθε και η Ροντίκα (η κυρία απο την Ρουμανία που πρόσεχε τον παππού και τώρα που πέθανε της παραχωρήσαμε το σπίτι και πηγαίνει και βοηθάει την θεία φου και φου) η οποία όποτε με άφηνε ήσυχη η θεία ερχόνταν και μου έλεγε για τον Τσαουσεσκου και τι κακά τους έκανε (να δείτε που κι αυτήν η θεία την εβαλε γιατί έμαθε πως ψήφισα κουκουέ)
  • πήγα στας Αθήνας, έπεσα σε 3 ελεγκτές μέσα σε 2 μερες, πήρα κι απο εκεί ένα πρόστιμο των 48 ευρώ
  • στας Αθήνας είχα και ένα προβλημα με την υγεία μου, μη φανταστείτε τίποτα τρελό, είχε λίγο πόνο, αλλα πιο πόνο είχαν οι απαγορεύσεις του γιατρού και πολύ τα πήρα ενώ ο φίλος μου αναρωτιόταν τι σκατά αμαρτία έχω κάνει που δεν του έχω πει και τα λούζεται κι αυτός
  • τις 2 παραπάνω τελείες τις ονόμασα "χαμουτζίαση" κι αμα με ξαναπούν οι φίλοι μου προκατειλημμένη δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει
Σήμερα είναι Τετάρτη και είπα να αφιερώσω όλη τη μέρα μου στο βαθούλωμα του καναπέ μου που τις προηγούμενες μέρες έβλεπα ανησυχητικά να επανέρχεται στο φυσιολογικό. Τις προηγούμενες μέρες είχαμε ξεπατωθεί στο διαβασμά η παρέα γιατί ενας βοηθός εργαστηρίου είχε το θράσσος να πει σε μια φίλη μου "αμα ξαναρθείτε με τέτοια χάλια καλύτερα να μην έρθετε καθόλου" και πολύ τα πήραμε και θέλαμε να γίνουμε αστέρια να του μπούμε στο μάτι. Τελικά δεν καταφέραμε να γίνουμε αστέρια και είπαμε να κάνουμε μια μέρα αποχή, δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν του τη μπούμε την επόμενη φορα. Και στην τελική ρε φίλε η Πέλη είναι 1,85 κοπελάρα, και είχε μπεί 6η στη σχολή (το πως θα βγει είναι αλλο θέμα), και αξίζει σεβασμό απο έναν καμμένο 1,65 που αν του πεις ασιστ θα νομίζει πως είναι βιβλιοθήκη της VHDL.
Χωρίς να το καταλάβω όταν έκανα τον καφέ μου έπλυνα το μπρίκι, όταν τελείωσα με την τυρόπιτα έπλυνα το πιάτο, και επειδή είχα γεμίζει και ψύχουλα (τρώω σαν ζωο) έβαλα και μια ηλεκτρικη. Να μην αναφέρω πως μάζεψα τα σκούρα που είχα πλύνει μόλις χτες και κάθησα να τα σιδερώσω.
Δεν λέω, τώρα που το βλέπω το σπίτι, που είναι 5 το απογευμα και δεν θέλω να πάρω τους δρόμους αλλά να καθήσω και να το χαρώ, είναι πολύ ωραία αίσθηση. Μήπως όμως έχω πάρει τον κακό τον δρόμο; Μέχρι και το γραφείο μου, το τελευταίο κάστρο της ακαταστασίας, έχει εκτεθημένη πάνω απο την μισή επιφάνεια του. Δεν ξέρω τι να κάνω. Πάω να καθαρήσω με Viacal το μπάνιο να εκτονωθώ να ηρεμήσω. Πείτε κι εσείς καμία συμβουλή