tag:blogger.com,1999:blog-90138284398736356112012-01-25T18:11:06.875+02:00το ματαιο στριφογυρισμα στο κρεβατι στο τελος της μεραςunknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.comBlogger741100tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-40058054328098956052012-01-25T03:56:00.008+02:002012-01-25T04:55:47.488+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-htSUDZQsRHc/Tx9tHBxCO0I/AAAAAAAAASU/28hGtGdA3TA/s1600/Alan_Turing_photo.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-htSUDZQsRHc/Tx9tHBxCO0I/AAAAAAAAASU/28hGtGdA3TA/s200/Alan_Turing_photo.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701395620774951746" /></a><div style="text-align: justify;">Πολύ θα ήθελα να θυμάμαι τη πρώτη μου λογική σκέψη.</div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);">"It cannot be a complete coincidence that several outstanding logicians of the twentieth century found shelter in asylums at some point in their lives: Cantor, Zermelo, Gödel and Post are some."</span></div><br /><div style="text-align: justify;">Πολύ θα ήθελα κάποια πράγματα στη ζωή μου να δούλευαν σαν ένα σύστημα πρακτόρων, κι ας είχαν και fuzzy logic, και lineal temporal κι ό,τι θες. Πόσο μ' αρέσανε τα ντετερμινιστικά, χωρίς διλήμματα κι άλλα χαζά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αφού πάντα στόχος ήταν η ευτυχία</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4005805432809895605?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-48924053955969918432010-10-13T00:31:00.006+03:002010-10-13T01:38:23.917+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TLTgsFAqVcI/AAAAAAAAAP8/Y3Kco4oUiUU/s1600/valium.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 198px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TLTgsFAqVcI/AAAAAAAAAP8/Y3Kco4oUiUU/s200/valium.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527289690554258882" border="0" /></a>Πριν 2-3 βδομάδες που πήγα θεσσαλονίκη πέτυχα στο ταμείο του μασούτη έναν παλιό μας γείτονα, τον κύριο Αδάμ. Ούτε που θα τον πρόσεχα αλλά κρατούσε στα χέρια του κάτι κασσέτες και σκέφτηκα "καλά, ποιός πάει και τις παίρνει ακόμα"; Όταν είδα το πρόσωπό του ήταν ακριβώς όπως τον θυμόμουν χρόνια πριν, πράγμα δύσκολο, αφού τον άφησα 82 χρονών και τον περίμενα στα 89 τουλάχιστον με "πι".<br /><div style="text-align: justify;"><br />Όταν ήμουν μικρή η φίλη μου η Στέλλα που έμενε ακριβώς δίπλα μου μου είχε εκμυστηρευτεί πως ο Αδάμ που έμενε ακριβώς από δίπλα της τη νύχτα σκότωνε γατιά. Οπότε κι εγώ όποτε τον έβλεπα με πήγαινε τρεις και πέντε και άλλαζα δρόμο. Αργότερα όταν το είπα στην μαμά μου μου εξήγησε πως ο Αδάμ είναι μια χαρά άνθρωπος απλά η μαμά της Στέλλας δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις μαζί του... Αργότερα όταν μεγάλωσα κατάλαβα πως η μαμά της Στέλλας έχει ένα θέμα γενικά και πως η μανα μου έχει ένα ταλέντο στο να διαλέγει φίλες αλλά αυτό είναι για άλλο post.<br />Που λέτε άρχισα να τον μιλάω όποτε τον έβλεπα. Βγήκε και πατέρας του διευθυντή της κατασκήνωσης που πήγαινα, πράγμα που δεν με χάλασε καθόλου γιατί για να προλάβεις θέση στη 2η περίοδο έπρεπε ή να έχεις γκόμενα την τηλεφωνήτρια μιας και μπλοκάρουν οι γραμμές τη πρώτη μέρα των αιτήσεων, ή να έχεις στήσει καραούλι έξω από την ΧΑΝΘ από τις 7. Κάποια στιγμή μου είχε δώσει και μια κιθάρα του για να δοκιμάσω αν μου αρέσει. Μια καλή σχέση την είχαμε.<br />Αργότερα εγώ έφυγα να σπουδάσω, αυτός έφυγε γιατί τόσα χρόνια χήρος βρήκε μια κυρία να της κρατάει το χεράκι, τον χάσαμε.<br /><br />Μη σας τα πολυλογώ, τον χαιρέτησα μήπως και είναι όντως αυτός και έχει πάρει κάνα ελιξήριο. Με θυμότανε, παρατήρησε πως μεγάλωσα και ομόρφυνα και τι ωραία που μου φύγαν τα σπυράκια. Πώς καταλήξαμε στα παρακάτω δεν πολυθυμάμαι... Ο τύπος είχε πουλήσει το σπίτι του δίπλα μας και έμενε κέντρο με την κυρία. Δυστυχώς όμως η κυρία ήταν κοκέτα και το φορούσε το τακουνάκι της. Γιατί εκεί που πήγε να κατεβεί από το αστικό σκαλώνει το τακούνι και πάρ' την κάτω... σε 6 ώρες είχε καταλήξει.<br />Εν τω μεταξύ και η πρώτη του γυναίκα πάλι από ατύχημα είχε πάει... "Και τώρα τι κάνετε;" τον ρωτάω. "Ε, ασχολούμαι με κάτι χορωδίες, παίζω κιθάρα, μας έχει δείξει και η τηλεόραση!". Μένει στον γιό του αλλά θέλει να νοικιάσει μόνος. Φαντάζομαι δεν θέλει να νιώθει πως τον προσέχουν, θέλει να μείνει δραστήριος, ανεξάρτητος. Και οι δύο γυναίκες του από ατύχημα, το καταλαβαίνεις; Πως την παλεύει...<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Τι να πω, πολύ φοβάμαι πως αν ήμουν στην θέση του θα ήμουν οικειοθελώς σε κάποιον οίκο ευγηρίας, να με παστώνουν στα αντικαταθλιπτικά να μη καταλαβαίνω τι μου γίνεται. Αν πάντα έφτανα μέχρι τα 89.</span><br /><br />Υ.Γ.: Όταν τα είπα στον αδερφό μου: "Μαλάκα, αυτού πρέπει να του απαγορεύσουν να φλερτάρει, θα τις ξεπαστρέψει όλες!"<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4892405395596991843?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-61119231696587400962010-09-12T15:19:00.004+03:002010-09-12T17:27:41.529+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TIzjKMEM-MI/AAAAAAAAAP0/LP_SSLbQf2Q/s1600/baby-sand-bucket.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 140px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TIzjKMEM-MI/AAAAAAAAAP0/LP_SSLbQf2Q/s200/baby-sand-bucket.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516033407799064770" border="0" /></a>Αυτό ήταν, δεν θα ξανακλαφτώ για τη σχολή (σήμερα...), έχω πιο σοβαρά προβλήματα. Ρε σεις, έφυγε το καλοκαίρι!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Χτες το συνειδητοποίησα που έριξε την μπόρα. Γενικά το έχουμε πει πως από καλοκαίρι δεν έχω καταλάβει πολλά, αλλά αυτό μου ήρθε κάπως απότομο. Εγώ είχα συνηθίσει να ρίχνει πρώτα αυτές τις καλοκαιρινές βροχές. Ξέρεις τώρα, που σε πετυχαίνουν ξαφνικά στον δρόμο και καταλήγετε αγκαλιά με το γκομενάκι, να φιλιέστε στη μέση του δρόμου μούσκεμα γιατί δεν σας νοιάζει τίποτα... και άλλες αμερικανιές.<br /><br />Αλλά στην παραπάνω περίπτωση δεν έκανε το ψοφόκρυο που έκανε χτες. Τι ροματζάδα να φανταστώ (γιατί από την υλοποίηση είμαστε πολύ μακριά). Χτες μόνο σπίτι και φλοκάτη και χουχούλιασμα κάτω από το πάπλωμα μπορούσα να φανταστώ. Καλό κι αυτό, αλλά δεν έχει την ανεμελιά του summertime, είναι πιο φοβαρό... δεν είμαι έτοιμη για σοβαρότητες.<br /><br />Τελικά δεν με χάλασε που δεν είδα τους κολλητούς μου φέτος, που δεν κλείσαμε 10ωρα στην παραλία, που δεν κλείσαμε 48ωρα στο μπαλκόνι του Παναή. Με χάλασε που ενώ ήταν το πρώτο καλοκαίρι που ήμουν τόσες μέρες με το έτερο δεν μπόρεσα να το χαρώ. Δεν μπορούσα να του πω "σε 1,5 ώρα φεύγει το φέρρυ για σποράδες, πάμε και γυρίζουμε με το βραδινό". Και θα 'θελα πολύ να μπορώ να το πω, κι ας μη το κάναμε στο τέλος. Δεν είχα την ελευθερία ούτε να το φανταστώ.<br /><br />Δεν πειράζει όμως, θα έρθει το άλλο καλοκαίρι κι εγώ δεν θα έχω μεγαλώσει (παραπάνω... μην είμαι βρέφος και δεν μπορώ να πίνω), και τότε θα δείτε όλοι εσείς με τις πατουσίτσες στην άμμο και τα ηλιοβασιλέματα... Θα δείτε τι θα πάθετε!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6111923169658740096?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-62187562847472440922010-09-11T01:22:00.007+03:002010-09-11T02:11:41.245+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TIq5iMG_x3I/AAAAAAAAAPk/3PY3Ap2Nn5g/s1600/IMAG0083.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 150px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TIq5iMG_x3I/AAAAAAAAAPk/3PY3Ap2Nn5g/s200/IMAG0083.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5515424690685855602" border="0" /></a>Και μου μπήκε τόσο άσχημα, μα τόοοσο! Από αυτή την ιστορία θα καταλήξουμε αυτοί (οι καθηγητές μου) στο χώμα κι εγώ στην φυλακή. Άλλη λύση δεν βλέπω. Διότι δεν γίνεται κύριε μου να σου αφιερώνω εξ' ολοκλήρου (κυριολεκτώ!) 2 χρόνια απ' τη ζωή μου κι εσύ να μη αναγνωρίζεις τίποτα. Αχάριστοι άνθρωποι...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Είμαι κι εγώ βέβαια... φοιτητικό σπίτι και να μην έχω κάτι σε αλκοόλ, μία μπύρα βρε αδερφέ! Μα να βγαίνουν τα αποτελέσματα κι εγώ στο ψυγείο να έχω μόνο κάτι κοκακόλες ξεχασμένες και ντοματοπολτό; Ευτυχώς που είχα ξεχάσει ένα magnum στην κατάψυξη και δεν χρειάστηκε να πάρω τους δρόμους με το νυχτικό σαν τη τρελή.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Παρεμπιπτόντως τώρα μου ήρθε η σκηνή στο "κλάμα" που βγαίνει η καβογιάννη στους δρόμους και ακούει φωνές... και πέφτει πάνω στο αυτοκίνητο της Τζζζελας και γκαβώνεται.</span><br />http://www.youtube.com/watch?v=s2BfZLXs0Ps&amp;NR=1 στο 1:00<br /><br /><br />Τουλάχιστον με την τσίτα που έχω κάθισα και τακτοποίησα ό,τι σημείωση είχα κάνει τόσα χρόνια. Φούντωσα βέβαια που έχω βγάλει τα μάτια μου αλλά και τι να κάνεις... Σε τέτοιες καταστάσεις μου βγαίνει η παστροθοδώρα που κρύβω βαθιά μέσα μου. Τόσο βαθιά που μόνο σε τέτοιες καταστάσεις μου βγαίνει.<br /><br />Δεν θα το αφήσω όμως αυτό να περάσει έτσι... και θα κλάψω, και θα απειλήσω (και θα μ' ακούσουν...) και ξεφτίλα θα γίνω, αλλά το πτυχίο θα το πάρω!<br />...<br />eventually<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6218756284747244092?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-10684647839170529112010-07-19T01:37:00.004+03:002010-07-19T02:12:23.779+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TEOKN0KWfCI/AAAAAAAAAPM/EqM2W4PXYE8/s1600/summerInTheCity.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TEOKN0KWfCI/AAAAAAAAAPM/EqM2W4PXYE8/s200/summerInTheCity.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495387940267129890" border="0" /></a>Όπως μπορεί κανείς πολύ εύκολα να πάρει χαμπάρι, περνάω περίοδο όχι και τόσο "μες στη τρέλα"... Το καλοκαίρι μου έχει τελειώσει, οι μέρες περνάνε και φεύγουν κι εγώ είμαι σκυμμένη πάνω σε βιβλία και σημειώσεις αντί να είμαι σε καμιά παραλία και να παίζω ρακέτες (το λιγότερο σόκιν που μπορώ να σκεφτώ τώρα).<br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;">Η μόνη μου χαρά καμιά φορά που καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε και πάμε για κάνα ποτό. Κι αυτό μη φανταστείς... ο ένας νυστάζει, ο άλλος δουλεύει το πρωί, λίγα πράγματα, 12μιση βαριά βαριά σπίτια μας.<br /></div>Απόψε όμως είναι όμορφη βραδιά... δεν μπορούσα να γυρίσω με τίποτα. Κι όπως είχα πάρει τον δρόμο σκεφτόμουν να σταματήσω σε κάνα στέκι, να πιω κάνα ποτό ακόμα, να δώ κάναν γνωστό που έχω να τον πετύχω καιρό... και οδηγήθηκα στο εξής τραγικό συμπέρασμα: <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Δεν έχω πιά στέκια!</span><br />Θα μου πεις, ο εξάντας έκλεισε για καλοκαίρι, το σαντάν μετακόμισε, που να πας. Πολύ φοβάμαι όμως πως δεν έφυγαν αυτά από μένα, εγώ τα άφησα. Κι αυτά, και τους γνωστούς, κι ένα κομμάτι από εμένα. Ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσω για να προχωρήσω ή μήπως ολιγώρησα;<br /><br />Πέρασα από την Κονταράτου μπας και δω κανένα οικείο πρόσωπο αλλά όλα ήταν κλειστά. Έσκυψα και ανέβηκα προς το σπίτι. Θα ακούσω λίγο Χαΐνηδες και θα μου περάσει.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Στο ράδιο παίζει "τα χρόνια φεύγουν θες δε θες, σαν των ματιών σου τις βαφές... να με θυμάσαι"</span><br /><br />Υ.Γ.: Όταν αρχίσω να τα πίνω μόνη μου στο σπίτι θα σας πω...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-1068464783917052911?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-28621362556460028702010-07-05T16:45:00.002+03:002010-07-19T02:13:23.052+03:00<div style="text-align: justify;">Το καλοκαίρι ξεκίνησε και για μένα επιτέλους. Ακόμα όμως δεν μπορώ να πιστέψω πως έφτασα σε σημείο να λέω "καλύτερα να μην ερχόταν και καθόλου". Ευελπιστώ μέχρι τον αύγουστο να έχω αλλάξει γνώμη αλλά δε με βλέπω.<br /><br />Κι αυτό γιατί ήλπιζα όταν με το καλό φτάσει το καλοκαίρι εγώ να απολάμβανα τους καρπούς των προσπάθειών ενός εξαμήνου. Τα πράγματα δυστυχώς δεν έρχονται πάντα όπως τα περιμένουμε. Ακόμα κι αν πιστεύουμε πως έχουμε προβλέψει το καθε τι πάντα υπάρχει ένας εξωτερικός παράγοντας που μπορεί να στα ανατρέψει όλα.<br /><br />Κι εκεί που είπα "δε σου κάθεται που δε σου κάθεται, δε πας για μπάνιο;" πλακώνει μια ίωση και τη θάλασσα δε μ' αφήνουν ούτε με το κυάλι. Πάω στα μπιτσόμπαρα και κάθομαι με τα ρούχα, ούτε το πάνω του μαγιό δε μ' αφήνει να βάλω ο τζοανόπουλος... κάθομαι και χαζεύω σα τα παππούδια.<br /><br />Την άλλη βδομάδα λήγει το διάλειμμα μου κι επιστρέφω μουδιασμένη. Φέτος θα είναι το πρώτο μου άσχημο καλοκαίρι. Είναι κι αυτό κάτι όμως που το κάνει τουλάχιστον ξεχωριστό.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2862136255646002870?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-59668472818898799972010-06-17T03:07:00.006+03:002010-06-17T03:33:01.887+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TBlqeWd6H9I/AAAAAAAAAPA/qzqGLUEhK3A/s1600/IMAG0057.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/TBlqeWd6H9I/AAAAAAAAAPA/qzqGLUEhK3A/s200/IMAG0057.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483531090959933394" border="0" /></a>Γενικά τώρα με τα mp3 και το youtube, και τις τόσες ώρες που αφιερώνω στον υπολογιστή, στα cd μου πια έχει μείνει μόνο ο ρόλος του στοιχείου αισθητικής χώρου και ίσως υλικού ενθύμιου στιγμών που πέρασα μαζί τους. Απόψε είχα πάλι όρεξη για άσκοπο ξενύχτι - μπροστά στον υπολογιστή πάντα - και κατέληξα πάλι σε προορισμό με παρτιτούρες και τη κιθάρα, όταν πριν το καταλάβω έπαιζα τραγούδια του Πασχαλίδη<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Η πρώτη φορά που τον άκουσα ήταν σε μία συναυλία, νομίζω γίνονταν κάτι εκδηλώσεις στη Θέρμη στο φράγμα. Οι γονείς μου είχαν ακούσει για τη συναυλία από γνωστούς, κι αφού δεν είχαν τίποτε καλύτερο να κάνουν, κι αφού δεν είχα κι εγώ σαν 12χρονο (εμείς τότε ήμασταν συμμαζεμένα), τους ακολούθησα. Δε θυμάμαι με τι παρέα ήμουν, αν και πρέπει να ήμασταν αρκετοί. Θυμάμαι όμως πώς είχα μαγευτεί, από τον στίχο, την ιδιαίτερη χροιά... Ακόμα μου έχει μείνει το συναίσθημα.<br /><br />Αυτό ήταν, από εκείνο το βράδυ ήμουν κεραυνοβολημένη. Την επόμενη πήγα στα virgin (δεν είχαμε εμείς τα δισκάδικα και τα καλά του κέντρου... τι να κανω) και πήρα τις "Κακές Συνήθιες". Αν δείτε την τωρινή κατάσταση του cd θα καταλάβετε τι χρήση του έκανα. Όλη μέρα άκουγα πασχαλίδη και έγραφα στιχάκια, επιτέλους είχα βρει κι εγώ κάτι να πορωθώ! Και όχι ότι κι ότι...<br /><br />Τα χρόνια περνούσαν, εγώ πια είχα γίνει κουλτούρα και με τη βούλα, όταν έφτασα 1η λυκείου ο Μίλτος είχε βγάλει και τις "Βυθισμένες Άγκυρες", όλα έδειχναν πως ο έρωτας θα ήταν life time. Κανείς βέβαια στο κοντινό μου περιβάλλον δεν συμμερίζονταν τον ενθουσιασμό μου, αλλά εμένα μου έφτανε που πετύχαινα πού και πού κανένα τραγούδι του στα 3 ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης που άκουγα (τότε ήταν 3 και καλά, μη κοιτάς που στην πορεία ο ένας πουλήθηκε σε "οδηγώ και σε σκέφτομαι" κι ο άλλος έχει κάνει τον χατζηγιάννη ψωμοτύρι).<br /><br />Και ήρθε το πανεπιστήμιο - που δε λέει να φύγει - και βγήκα την Νίκη και κατάλαβα πως τελικά υπαρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα, δεν ήμουν μόνη. Η Νίκη βέβαια σαν 2ετης με είχε γιατί είχε πάει και στο Cafe Americain. Και ήρθε και το "Βάμμα" το στέκι μας, που μας έδινε τη δυνατότητα να μην ακούμε τα Συβαρίτισσα μόνο στο δωμάτιο μας και να κλαίμε, τώρα κλαίγαμε και στο μπαρ με κρασί από το ποτήρι και όχι από το μπουκάλι. Και ανακαλύψαμε πως δεν ήμασταν μόνο εγώ και η Νίκη, αλλά ήμασταν πολλοί!<br /><br />Τον Μίλτο τον άκουσα 2 φορές στο Βάμμα. Τη δεύτερη μάλιστα, που είχα πια στενές σχέσεις με την Νατάσσα, μου τον γνώρισε. Μετά από αυτή τη συνάντηση άντε να τον είδα άλλη μία φορά, το live μου το κάναν δώρο και το 1ο μέρος καταστράφηκε όταν το έβαλα πρώτη φορά να το ακούσω μέσα στο drive (άλλη φορά η ιστορία που το πορτάκι ανοιγόκλεινε και έφτυνε κομματάκια το cd) και δεν έκανα τον κόπο ούτε να το κατεβάσω. Για το "Ψωμί κι εφημερίδα" δε το συζητώ, και που θυμάμαι τον τίτλο χώρο μου πιάνει.<br /><br />Είχα απογοητευτεί τελείως. Μ' αυτόν τον άνθρωπο είχα μοιραστεί τις εφηβικές μου ανασφάλειες, τις πρώτες μου αγωνίες, ήταν ο μόνος που με καταλάβαινε, που ένιωθε τον πόνο μου και ξεκλείδωνε την καρδιά μου με τα μαγικά του λόγια, για το Θεό, αυτός είχε γράψει το "Νεράιδα δίχως παραμύθι" και το "Φωτιά μου", πως γίνεται να είναι τόσο μαλάκας; Δεν μπορούσα πια να ακούω τα τραγούδια του, στο ράδιο όταν τον πετύχαινα - πράγμα που συνέβαινε σπάνια -τον άλλαζα. Ακόμα και τα "Μάτια που δε βλέπονται" σκεφτόμουν ότι τα έχει γράψει ο ρηχός και ξενέρωνα.<br /><br />Αλλά απόψε είχα ανάγκη να νιώσω όπως ένιωθα τα βράδια, όταν έκλεινα τον Γκατζούλη και τον Σαββάλα και έκανα όνειρα με τα μάτια ορθάνοιχτα πότε καρφωμένα στο ταβάνι, να το τρυπήσουν τα φτάσουν τα αστέρια, και πότε <span style="color: rgb(204, 204, 255);">χαμένα στα φώτα τις πόλης απέναντι, να φτάσουν σ' εκείνον που ήξερα πως υπάρχει κάπου εκεί έξω</span>. Είχα την ανάγκη να βεβαιωθώ πως είμαι ακόμα εγώ. Τελικά εγώ είμαι. Και κατέληξα πάλι να ακούω τα "Μάτια" και να κοιτώ πότε πάνω τα αστέρια και πότε απέναντι, εκείνον που είναι πάντα εκεί.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Θα κλείσω τα μάτια μου και όταν τα ανοίξω θα είναι εδώ, κι αυτός και τα αστέρια.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5966847281889879997?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-21330397820253628922009-11-02T10:16:00.005+02:002009-11-02T11:35:39.938+02:00"... οι στιγμές που μου 'δωσες αξίζουν μια ζωή"<br /><br /><div style="text-align: justify;">Όταν η Έλλη γνώρισε τον Νίκο τα πράγματα ήταν δύσκολα, ήταν φόβος και κυνηγητό και χειμώνας. Αυτοί όμως ήταν μαζί, ερωτεύτηκαν και κάναν την άνοιξη τους. Ζήσαν λίγους μήνες μαζί, μετά στιγμές. Κάνανε όνειρα, σχέδια, μαζί, αλλά ο άνθρωπος και ο θάνατος τους ήθελε χωριστά.<br />Έτσι η Έλλη έμεινε να συνεχίσει τα σχέδια, να παλέψει για τα όνειρα, να ζει και για τους δύο. Έμεινε να κρατάει τον Νίκο μέσα της - από εκεί δεν μπορούσε να τον βγάλει κανείς - να αντιστέκεται στην αυτοκαταστροφή του ανθρώπου, να προσπαθεί να τον κάνει καλύτερο, κι ας την πρόδωσε.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Οι κομμουνιστές δεν πιστεύουν σε παράδεισο, αλλά στο δικό μου το μυαλό την τρίτη η Έλλη και ο Νίκος μετά από 57 χρόνια είναι ξανά μαζί στον κόσμο τους.</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Su6nghXLHLI/AAAAAAAAAOg/fnvE5TaC6so/s1600-h/27_67.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 198px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Su6nghXLHLI/AAAAAAAAAOg/fnvE5TaC6so/s200/27_67.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399437180417023154" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2133039782025362892?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-65501352936052388792009-08-29T13:31:00.006+03:002009-08-29T19:28:45.838+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SpkUPTNVYKI/AAAAAAAAAOQ/yPds5yD8fDg/s1600-h/geia_soy_re_kurose-ross.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SpkUPTNVYKI/AAAAAAAAAOQ/yPds5yD8fDg/s200/geia_soy_re_kurose-ross.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375349883330191522" border="0" /></a>Πώς καταλαβαίνεις πως διανύεις περίοδο εξεταστικής:<br /><ol style="text-align: justify;"><li>Το κουτακι (το μικρό) νες καφέ, που έναν χρόνο την είχε βγάλει στο ντουλάπι πίσω πίσω χωρίς να το ενοχλεί κανείς, τελείωσε κι αυτό.</li><br /><li>Το μαλλί έχει γίνει ένα ενιαίο τεράστιο ράστο από το πείραζε-πείραζε-πλέξε-άγχος.</li><br /><li>Κάνεις με άζαξ την επιφάνεια του γραφείου 2 φορές την μέρα <span style="color: rgb(204, 204, 255);">(καλά, αυτό μπορεί να το κάνω μόνο εγώ)</span>.</li><br /><li>Ανοίγεις τον καταψύκτη σου και βρίσκεις τουλάχιστον ένα νιρβάνα οικογενειακό και 3 πυραύλους μάτζικ άλμοντ. Όταν δεν τα βρίσκεις <span style="color: rgb(153, 255, 153);">σε πιάνει τρέμουλο, ιδρώνεις, βγαίνεις στο μπαλκόνι και βρίζεις τις γλάστρες σου.</span></li><br /><li>Παίρνεις γλάστρες, ό,τι βλακεία σου κατέβει. Όχι γιατί γουστάρεις το παιδί στο φυτώριο (που έχουν λυσσάξει όλες) αλλά γιατί αυτά είναι η μόνη σου επαφή με άλλη μορφή ζωής. Στο τέλος ξεραίνονται όλα κι εσύ έχεις περάσει 5 μαθήματα.</li><br /><li>Θυμάσαι ό,τι μαλακία τραγούδι είχε βγει πριν το '97, τότε που ήσουν δημοτικό και η μόνη έγνοια σου ήταν να βγεις να παίξεις με τον νίκο και τη στέλλα, να καταφέρεις να περάσεις την πίστα στο blues brothers και να χαλάσεις κανένα transformer του αδελφού σου γιατί εσένα δεν σε αφήνει να παίξεις. Το ποστάρεις στο facebook, μη χάσεις...</li><br /><li>Ελέγχεις τα μέιλ σου κάθε τέταρτο, γιατί ο καθηγητής θα βγάλει εκτός 2 κεφάλαια μισή μέρα πριν την εξέταση (πώς το θες;). Μιλάς με συμπάσχοντες στο msn και καλά για απορίες, <span style="color: rgb(153, 255, 153);">κλαίγεστε, θέλετε να αλλάξετε σχολή αλλά το 10% έχει φτάσει στα ύψη οπότε κάθεστε και τρώτε τον Λάλη στην μάπα.</span></li><br /><li>Τέλος, φτάνει η μέρα την εξέτασης, ξυπνάς νωρίς να πας να πιάσεις θέση (θες και να σου κάτσει αντιγραφή... τρομάρα σου), κοιτάς στον καθρέφτη πως είσαι σαν ουρακοτάγκος, το μουστάκι κάνει τσιγκέλι και πώς να το καλύψεις, πας σχολή και <span style="color: rgb(153, 255, 153);">βλέπεις πως όλοι είναι στα μαύρα τους τα χάλια και νιώθεις μια θεά!</span></li></ol>Πείτε κι εσείς τα δικά σας... τι νέα?<br /><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 204, 255);">Υ.Γ.: Ήρθα για να μείνω... βασικά ήθελα να αλλάξω το layout πριν στείλω το πόστ αλλά λέω να περάσω συναρτησιακό και μετά βλέπουμε</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6550135293605238879?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-73029859194130035112009-06-17T22:41:00.006+03:002009-06-18T02:05:48.902+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Sjl2v_LWZPI/AAAAAAAAAOI/x8zhmLyXkr8/s1600-h/BadMood.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Sjl2v_LWZPI/AAAAAAAAAOI/x8zhmLyXkr8/s200/BadMood.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348436599264142578" border="0" /></a>Θέλω να πάω στην Θεσσαλονίκη, να κάθομαι από τις 4μιση μέχρι τη 1 στην ξαπλώστρα, να πίνω φραπέ και μπίρες (όχι ταυτόχρονα...) και να σχολιάζω μέχρι και τους κόκκους της άμμου με την παρέα. Αντ' αυτού θα καθήσω στον Βόλο, θα βλέπω την θάλασσα με το κιάλι (γιατί από όχημα δεν παίζει ούτε μίζα), θα διαβάζω μπας και περάσω κανα μάθημα, θα χάσω 3 κιλά από τον ιδρώτα (μια χαρα!), και τα σάββατα μπορεί να πηγαίνουμε και καμία Άφισσο με το κτελ.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Το καλοκαίρι με την ζέστη που βαράει δεν μπορώ ούτε να δω τα τζιν. Συνήθως την βγάζω με σορτσάκια και φούστες. Ίσως και να είναι ιδέα μου αλλά κάθε φορά που βάζω φούστα όλοι ξεσκίζονται να με εξυπηρετήσουν, να μου φερθούν ευγενικά, να μου χαμογελάσουν... Γιατί ρε λιγούρη υπάλληλε του οσε, με το τζιν δεν μπορείς να μου πεις αν έχει θέσεις με την 500;<br /><br />Ναι ρε helpdesk, έχω φτάσει 6ο έτος και δεν έχω τελειώσει ακόμα, δεν μπορείς να ρωτήσεις την σχολή μου αν ειμαι ακόμα φοιτήτρια για να μη με διαγράψεις; Πρέπει να μου το πετάξεις στα μούτρα;<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Λέω όταν τελειώσει όλο αυτό να κάνω ένα πάρτι, μαργαρίτες και μπαλκόνι. Όταν τελειώσει αυτό δεν θα θέλω να δω άνθρωπο από τα νεύρα μου.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-7302985919413003511?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-85737440818438869132009-06-05T18:59:00.007+03:002009-06-05T20:31:47.698+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SilV0tqePFI/AAAAAAAAAN4/deNMV-SPb2I/s1600-h/kokovikou.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 158px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SilV0tqePFI/AAAAAAAAAN4/deNMV-SPb2I/s200/kokovikou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343896796951100498" border="0" /></a>Σήμερα το απόγευμα καθόμουν στο γραφείο μου και έλιωνα μέσα σε χαρτιά και βιβλία όταν μελωδία από ακορντεόν μπήκε στο δωμάτιο.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήταν κάτι πλανόδιοι από τον δρόμο, ένας με το ακορντεόν και ο άλλος με την κιθάρα. Βγήκα στο μπαλκόνι και τους άκουγα. Παίζαν την μέση του δρόμου (δεν έχουμε και πολλή κίνηση) μήπως βγει κανένας οπότε με το που με είδανε σταθήκανε από κάτω και πιάσαν ένα βαλσάκι. Ήθελα μωρέ κάτι να τους δώσω, το έχω αυτό το θέμα με τους μουσικούς... Έκανα νόημα στον έναν και τους πέταξα ένα ευρώ. Ένοιωσα πολύ Μάρω Κοντού "Ελενίτσα" στο "Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα". Δεν πήρα βέβαια πενινταράκι από τον "Αντωνάκη" βασικά γιατί είμαι πιο independent και έχω δικές μου αλλά και γιατί δεν μας βρισκόταν αντωνάκης εκείνη την ώρα...<br /><br />Το όνειρο ήρθε να χαλάσει η διαχειρίστρια που ήταν κάτω στην πυλωτή και τους είπε να φύγουν. Γιατί μωρή άμουση; Τι ζόρι τραβάς; Που δεν μ' αφήνεις να παρκάρω σε άδειο χώρο στην πυλωτή; Και αν είχαμε ταράτσα ούτε να απλώσω δεν θα μ' 'αφηνες. Που και τώρα με πρήζεις για τα σεντόνια αλλά τες πα. Η Τασώ Καββαδία να πούμε...<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=57F6nj5S7Ag">εδώ το έχω</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8573744081843886913?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-59879962352104050792009-05-31T21:21:00.010+03:002009-05-31T21:51:42.624+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SiLPNiofSXI/AAAAAAAAANg/U33y6yFH-UA/s1600-h/agios-lavrentios.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 132px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SiLPNiofSXI/AAAAAAAAANg/U33y6yFH-UA/s200/agios-lavrentios.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342059939556706674" border="0" /></a>Και που λέτε σε αυτή την εξόρμηση των γονέων στον εξωτικό Βόλο μιας και τους συνόδεψε και η νονά μου είπαμε να μην καθίσουμε μέσα... ξεπατωθήκαμε!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Βασικά το δικό μου ξεπάτωμα είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη γιατί πρώτη φορά η νονά στο σπίτι μου, να μην το δει μπουρδέλο τελείως, να μαζέψω και τα χαλιά να μην έχουμε και δουλειές, να πάω να πάρω και κάνα τρόφιμο να μην είμαστε “νυχτερίδες κι αράχνες καλή μου...”. Όχι ότι θα λέγανε τίποτα αλλά δεν ήθελα να έχουμε εκκρεμώτητες.<br /><br />Ήρθαν την παρασκευή το βράδυ (ε, να μη σταματούσαν και λίγο Κοζάνη; στον δρόμο τους ήταν), οι γονείς κοιμηθήκαν μαζί, κι εγώ με την νονά που είχε αϋπνίες και φτάσαμε να της έχω πει το παραμικρό χαμένο επεισόδιο από την ζωή μου τα τελευταία 5 χρόνια για να ταυλιαστούμε στις 3. Την επόμενη το πρωί όμως φρεσκαδούρα όλοι τους απο τις 9! Κάναμε μια βόλτα Βόλο και κατα τις 2 είπαμε να πάμε για φαϊ Πήλιο...<br />Εγώ αυτοκίνητο δεν έχω αλλά έχω φίλους με αυτοκίνητα που όοοοταν αξιώνονται πάμε και καμία βόλτα. Τις περισσότερες πάμε στον Στεφανή.<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- Μαμά μαμά να πάμε στον Στεφανή!</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- Που είναι αυτός παιδί μου;</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- Στον Άγιο Λαυρέντη</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- Και θυμάσαι πως πάτε;</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- Ε, σε παρακαλώ...</span><br /><br />Στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσω το εξής. Έχω άριστη χωροταξική αίσθηση, και όταν με πάνε κάπου δεν είμαι πρόβατο, ξέρω πού με πάνε, ειδικά αν μου αρέσει και θέλω να ξαναπάω και κάνουν και γιουβέτσι με τραγί! Επίσης ενδεικτικά να αναφέρω πως έχω κάνει “πίνδο” στη ΧΑΝΘ και είμαι κομάντο και έχω φάει τα βουνά με το κουτάλι και με ελικόπτερο να με πετάξεις και να με παρατήσεις εγώ θα ξέρω που θα είμαι. Άλλα έχω ένα μικρό πρόβλημα με τα ονόματα.<br /><br />Θυμόμουν πως στρίβαμε στα Άνω Λεχώνια...<br /><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- Ρε, εδώ η ταμπέλα δεν λέει για Λαυρέντη, λέει για Γεωργιο και Βλάσσιο (έχει πολύ άγιο εκεί)</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">- Ναι μωρέ κοντά στον Γιώργη είναι και ο Λαυρέντης</span><br /><br />Με τα πολλά φτάσαμε έξω από τον Αη Γιώργη, εγώ να επιμένω πως θυμάμαι την διαδρομή αλλά να μην βρίσκουμε ταμπέλα για Λαυρέντη. Πιάσαμε έναν παππού, μας είπε πως καναμε βλακεία και ο Λαυρέντης είναι από την άλλη πλαγιά, κατεβήκαμε ξανά 12 πόσα ήταν χιλιόμετρα μέχρι τα Λεχώνια και ανεβήκαμε από τον άλλο δρόμο άλλα 11 μέχρι τον Λαυρέντη...<br /><br />για να φτάσουμε στην πλατεία του χωριού και να θυμηθώ πως ο Στεφανής με το τραγί που λέγαμε ήταν στον Αη Γιώργη, το πρώτο χωριό που πήγαμε! Αφού έχω και τα 2 χέρια μου και μπορώ και σας γράφω μάλλον οι γονείς με αγαπάνε πάρα πολύ. Βέβαια η ώρα είχε πάει 3, οι άλλοι πολιτισμένοι – πολιτισμένοι αλλά ως ενός ορίου, το βούλωσα και κάτσαμε εκεί. Η ταβέρνα την πλατεία του χωριού όμως ήταν όλη ρεζερβέ γιατί είχαν γάμο... τι ωραίος, θα σας τα πω άλλη φορά. Ο φάδερ βέβαια πέταξε την ιδέα να το παίξουμε καλεσμένοι να μας βγει και τσάμπα αλλά δεν πειθαμε.<br /><br /><br />Ευτυχώς να λες που ήταν ανοιχτό και ένα άλλο παραδίπλα. Ο λόγος που σας είπα για όλο το σ/κ είναι γι' αυτό το ταβερνάκι. Τι κουκλίστικο! Τι περιποίηση! Τι φαϊ! Αυτόν τον κόκκορα κρασάτο δεν θα τον ξεχάσω... Μέχρι που ξεθάρρεψα κι εγώ (λίγο) και έλεγα <span style="color: rgb(255, 204, 255);">“</span><span style="color: rgb(255, 204, 255);">καλύτερα που έκανα μαλακία και ήρθαμε εδω”</span>. Δεν ξέρω αν έχετε πάει στον <span style="color: rgb(153, 255, 153);">Λωτό</span> (το εν λόγω ταβερνάκι) αλλά αν έχετε <span style="color: rgb(153, 255, 153);">μόνο θετικά σχόλια παρακαλώ... αν δεν έχετε να πάτε.</span><br />Πάντως πέρα από το φαϊ... εμείς ήμασταν ήδη στου διαόλου το κέρατο, πεινούσαμε, θα μπορούσε να μας το πετάξει κι εμείς να το φάμε. Αλλά δεν ήταν το τουριστικό, και το λινό του το τραπεζομάντιλο το είχε, και το πιατάκι για την σαλάτα το είχε, και η ιδιοκτήτρια ειλικρινέστατη με τον ενικό της, να σε κάνει να νιώσεις καλά. Και όντως περάσαμε καλα... κι ας είμαι χαζή.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Μετά το φαϊ πήγαμε μία βόλτα μέχρι την πλατεία χατζίνη, που γίνονται οι συναυλίες. Τι ωραία που ήταν. Προσπάθησα να πεισω τους γονείς μου να πουλήσουν τα πάντα και να πάρουν ένα σπίτι εδώ. Η μαμά έπαιξε το χαρτι "και σε σας τι θα αφήσουμε παιδί μου;" ο μπαμπάς όμως σα να ψήθηκε...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5987996235210405079?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-36423669768443832302009-05-31T19:04:00.001+03:002009-05-31T20:14:06.067+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SiK6wfDcToI/AAAAAAAAANQ/ZmLyEsoPGlM/s1600-h/P5310402.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SiK6wfDcToI/AAAAAAAAANQ/ZmLyEsoPGlM/s200/P5310402.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342037450147253890" border="0" /></a>Οι γονείς και η παρέα τους φύγανε κατά τις 2 και από τότε δεν το έκλεισα το ριμάδι... ενδεικτικά αναφέρω:<br /><div style="text-align: justify;"><ul><li>ένα κομμάτι (μεγάλο) παστίτσιο,</li><li> ένα κουπάκι ζελέ που τους έκανα πριν έρθουν αλλά δεν το άγγιξε κανείς τους οπότε χέστηκα...</li><li> τρεις παραδοσιακές τουλούμπες Βελβεντού “Ζανδε”, γιατί οι γονείς το Θεσσαλονίκη – Βόλος το κάνουν μέσω Κοζάνης, να απολαύσουν την διαδρομή από Ελασσόνα, να σταματήσουν και Νεράιδα για καφε...</li><li> μισό πακετάκι πτι-μπερ σοκολάτα με μισό λίτρο χυμό πορτοκάλι,</li><li> και με το που τελειώσει το πόστ θα φάω κάτι κεράσια γιατί νιώθω το ζάχαρο μου να πέφτει,</li></ul>και η ώρα είναι ακόμη 7, και κρατιέμαι να μην αγγίξω τον κορμό στην κατάψυξη γιατί θα τον φάω όλο και από την σοκολάτα θα είμαι σαν το σπινταρισμένο (ενώ από όλα τα άλλα...).<br /><br />Η συνήθης κατάσταση στο σπίτι είναι άδεια ντουλάπια και ένας άνθρωπος που πόση φασαρία να κάνει κι αυτός μόνος, πόση φωνή να μαζέψουν τα ντουβάρια; Το έχω συνηθίσει όμως, να φτάνει 2 το βράδυ, να γυρίζω (σαν) πεινασμένος λύκος και να κουβεντιάζω με την σκέψη μου.<br /><br />Ήρθε κόσμος και γέμισα και ντουλάπια και φασαρία. Έφυγε και μου μείναν τα ντουλάπια. Θα αδειάσουν κι αυτά και θα έρθω πάλι στην ισορροπία μου.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Δεν πειράζει, θα τα χάσω στην εξεταστική... ρουθούνι δεν θα μείνει</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3642366976844383230?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-21519580342328884012009-05-27T14:02:00.005+03:002009-05-27T14:40:34.310+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Sh0mfjmA7-I/AAAAAAAAANI/kAJqQox07GM/s1600-h/makeup.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 134px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Sh0mfjmA7-I/AAAAAAAAANI/kAJqQox07GM/s200/makeup.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340467056703762402" border="0" /></a>Έχει περάσει καιρός που έκλεισα τα 23 αλλά επειδή πάντα είχα μια διαφορά φάσης... τώρα με έπιασε η κρίση ηλικίας.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Μην φαντασείτε κάτι τραγικό δηλαδή, απλά κατάλαβα πως δεν είμαι ανήλικο πια, δεν μπορώ να χρησιμοποιώ τις δικαιολογίες που ειχα παλιά. Το να αργώ στα ραντεβού μου ακόμα και 5 λεπτά δεν είναι "έλα μωρέ" για τους φίλους μου που τρέχουν όλη μέρα. Τα καλοκαίρια μου είναι 1-2 βδομάδες "ελεγχόμενη ξενοιασιά" και 10 βδομάδες ζέστη, 4 τοιχοι και τρέξιμο να κάνουμε ό,τι δεν κάναμε τις 2 βδομάδες.<br /><br />Μη με παρεξηγείτε. Το ό,τι δεν θέλω να μεγαλώσω δεν σημαίνει πως θέλω τα πάντα να μείνουν ίδια. Ήθελα να φύγω από το σπίτι μου στα 6, όχι όοοοταν φτάσω τα 18. Θέλω να γίνω από κοριτσάκι γυναίκα, αλλά όχι και να στρώνω το κρεβάτι μου, να σιδερώνω τα ρούχα μου, να βάφομαι κάθε πρωί λες και πάω για φωτογράφηση στην vogue. Κι όμως, η καθημερινότητα και οι περιστάσεις αυτό απαιτούν. Και νιώθω πως αν δεν μεταλαχθώ θα καταλήξω σαν κάτι τραγικές φιγούρες που δεν ξέρουν που πατάν και που βρίσκονται.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Την παρασκευή περιμένω τους γονείς μου. Τι στοίχημα, όταν κάτσουμε να φάμε θα πετάξει ο μπαμπάς το κλασσικό "τα χέρια σου τα έπλυνες;" λες και είμαι 5 χρονών ρε που...<br />Ευτυχώς που έχω και τον μπαμπά.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2151958034232888401?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-88075783223796705862009-01-10T06:32:00.005+02:002009-01-10T21:04:38.902+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SWgo_vVQ3lI/AAAAAAAAAM4/kxwgMzlIyXE/s1600-h/grandma2.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 157px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SWgo_vVQ3lI/AAAAAAAAAM4/kxwgMzlIyXE/s200/grandma2.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289522837849169490" border="0" /></a>Στην πολυκατοικία μας μένει και μία γιαγιά, όταν λέμε όμως γιαγιά εννοούμε 80 πατημένα. Είναι γενικά πολύ μορφή!<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Την πρώτη φορά που την συνάντησα ήταν στο ασανσερ... αυτή το πήρε από τον 4ο και καθώς κατέβαινε την βρήκα κι εγώ στον 3ο. Με το που με είδε τρομοκρατήθηκε και πάτησε το κουμπί για τον 2ο ώστε να κατεβεί στον επόμενο όροφο. Μόλις φτάσαμε στον 2ο ακολούθησε ο διάλογος:<br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">Εγώ: "Καληνύχτα σας"</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">Γιαγιά: "Α! Ελληνίδα είσαι; Αχ, κι εγώ πάτησα το 2 γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται στο ασανσερ στις μέρες που ζούμε. Κι εγώ ισόγειο θα κατεβώ"</span><br />Κι έτσι αφού διαπίστωσε πως είμαι ελληνίδα και δεν έχω σκοπό να της βγάλω κάνα χρυσό δόντι μέχρι να φτάσουμε ισόγειο συνεχίσαμε.<br /><br />Απόψε δεν ήθελα να γυρίσω με τίποτα σπίτι οπότε γυρνούσαμε από μπαράκι σε μπαράκι μέχρι να μας διώξουν και από το τελευταίο ανοιχτό. Κατέληξα να φτάνω έξω από το σπίτι μου με ένα μισόλιτρο γάλα για το πρωί πάλι την ώρα που βγάζει ο φούρνος από κάτω το πρώτο ψωμί. Μπαίνω στην είσοδο της πολυκατοικιας, καλώ το ασανσερ, κι εκεί που φτάνει και πάω να μπω <span style="color: rgb(204, 204, 255);">να σου η γιαγια! 6 η ώρα το πρωί αξημέρωτα!</span> Επειδή μάλλον κατάλαβε πως ήμουν σαν να είδα φάντασμα...<br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">Εγω: "Καλημέρα σας, δεν περίμενα να σας δω"</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 153);">Γιαγιά: "Να μωρέ, πάω στον φούρνο να πάρω ζυμάρι να κάνω πίτα. Αχ, έτσι να βγαίνετε εσείς οι νέοι και να ξενυχτάτε! Κι εμείς που λιώσαμε στην δουλειά τι καταλάβαμε; Κάθε μέρα τέτοια ώρα να γυρνάς"</span><br /><br />Θα μας τρελάνει η γιαγιά<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8807578322379670586?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-41360187130860350182009-01-06T03:15:00.005+02:002009-01-06T04:39:54.976+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SWK_qrocomI/AAAAAAAAAMw/EZk00-GzEmE/s1600-h/P1050049s.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SWK_qrocomI/AAAAAAAAAMw/EZk00-GzEmE/s200/P1050049s.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287999652474167906" border="0" /></a><div style="text-align: justify;">(εισαγωγή)<br />Σήμερα γύρισα από την μαμά πατρίδα στην μαύρη ξενιτιά. Παππού κι εγώ σ' αγαπάω αλλά έπρεπε να φύγω. Δεν με πειράζει που είσαι ευσυγκίνητος. Βασικά δεν είμαστε εμείς ευσυγκίνητοι, οι άλλοι είναι χοντρόπετσοι και δεν μας καταλαβαίνουν. Θα ντύνομαι, και θα τρώω, και μη μοιραστείς με τους φίλους μου εδώ τους φόβους σου για την <span style="color: rgb(204, 204, 255);">"μειωμένη μου όρεξη"</span> γιατί θα σε πάρουν κι αυτοί στο ψιλό. Γιατί δεν καταλαβαίνουν πως <span style="color: rgb(204, 204, 255);">αφού έχουμε καλό μεταβολισμό έχουμε και περισσότερες ανάγκες...</span> Άστα παππού, τις μπουκιές μου μετράνε. Τι ήθελα και γύρισα;<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Στο τραίνο καθώς ερχόμουν άκουγα ράδιο, έβλεπα τα χιονισμένα τοπία, <span style="color: rgb(204, 204, 255);">έβριζα την υγρασία της Περαίας που εμείς δεν πιάσαμε ούτε πάνω στα αυτοκίνητα χιόνι ενώ στους Μηχανιώτες το έστρωσε.</span><br />Κάποια στιγμή εκεί που άλλαζα σταθμούς έπεσα σε ένα τραγούδι που είχα να ακούσω πολύ καιρό. Δεν είμαι και πολύ του dance... αλλά αυτό το τραγούδι είναι στο soundtrack κάποιων ημερών που έζησα. Πλέον ο χρόνος εκείνων των ημερών έχει χάσει την φυσική υπόσταση μέσα μου. Δεν είμαι σε θέση να πω ακριβώς πότε ξεκίνησε και μετά το σημερινό νιώθω πως δεν έχει τελειώσει ακόμα.<br /><br />Δεν εξηγείται αλλιώς η ανατριχίλα... όλα τα συναισθήματα που ήρθαν και με πνίξανε που για κάνα 3λεπτό με δυσκολία άφηνα τις ανάσες μου. Έχω μετακομίσει, έχουν περάσει τόσα χρόνια... που σε σχέση με τα 23 μου χρόνια είναι πάρα πολλά. Έχουν μετακομίσει και οι άλλοι, κανένας δεν έμεινε, έχουν αλλάξει οι ζωές μας. Αλλά το ένιωσα, το είδα, με είδα να χορεύω και να είναι όπως τότε <span style="color: rgb(204, 204, 255);">(αλλά 7 κιλά λιγότερη, όπως τώρα)</span>. Είναι ένα συρτάρι που είχα ξεχάσει, το άνοιξα και όλα ήταν όπως τα είχα αφήσει.<br /><br />Το συρτάρι μετά από λίγο έκλεισε, η ζωή μου συνεχίζεται και το τραίνο ήταν ακόμα πάνω στις ράγες. Τα πράγματα από τότε εξελίχθηκαν και τώρα πια το βλέπω πως όλα έγιναν προς το καλύτερο.<br /><br />Γενικά για ελάχιστα πράγματα έχω μετανιώσει. Ακόμα και στις περιπτώσεις που θέλω να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να αλλάξω κάτι, αυτό είναι πολύ μικρό και ασήμαντο. Συνήθως είναι όταν γίνομαι ρεζίλι, αλλά κι αυτό το έχω συνηθίσει. Αλλά από εκείνες τις μέρες δεν θέλω να αλλάξω ούτε το παραμικρό. <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Ούτε καν τη ριγέ φούξια-μαύρη γραβάτα που τότε ήταν της μόδας...</span> Μέχρι και τα ρεζίλια μου ήταν τέλεια!<br /><br />Τουλάχιστον έχω μια περίοδο την ζωής μου για την οποία αισθάνομαι πραγματικά περήφανη και τρελά τυχερή που την έζησα όπως την έζησα στο κάθε λεπτό της. Και το συρτάρι θα είναι πάντα εκεί.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Βέβαια απορώ τι σκεφτόμουν όταν έβγαινα με αμάνικο και δερμάτινο και έξω είχε -12...</span><br /><span style="color: rgb(0, 204, 204);">Και όταν δεν έκανα την κίνηση στο narcisse...<br />Και όταν έδειξα σθεναρή αντίσταση (μπράβο μου, όχι... Μπραβο μου!) στο άρωμα σου...<br /><br />Καλά, άρχησα πάλι...<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4136018713086035018?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-35177355833178365582009-01-02T16:33:00.006+02:002009-01-06T03:25:25.160+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SWKyZ5jRlMI/AAAAAAAAAMg/H__A_-AJPdU/s1600-h/firework.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 153px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SWKyZ5jRlMI/AAAAAAAAAMg/H__A_-AJPdU/s200/firework.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287985070501631170" border="0" /></a>Τελικά πάλι δεν κλείσαμε έγκαιρα να κάνουμε κάτι και πάλι λέγαμε να κάνουμε κάτι αλτέρνατιβ όπως <span style="color: rgb(204, 204, 255);">να κλείσουμε σουίτα στο electra palace, να κάνουμε πριβε πάρτι με σαμπάνια <span style="color: rgb(255, 204, 204);">Moët et Chandon</span>, φουά γκρα και</span><b style="color: rgb(204, 204, 255);"> </b><span style="color: rgb(204, 204, 255);">χαρτάκι και να έχουμε γύρω μας μοντέλα να τρίβονται στα αγόρια της παρέας και να ανάβουν και να σβήνουν τα πούρα τους(οι γυναίκες και η άκαπνη θα είναι πάλι οι ριγμένοι της βραδιάς...)</span>, πάλι εγώ δεν έδωσα σημασία να χαλάσω την ζαχαρένια μου γιατί πάλι ήξερα πως θα καταλήγαμε στο ό,τι κάτσει όπου κάτσει.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Προέκυψε ένα προβληματάκι με την υγεία του κολλητού την τελευταία στιγμή και την έβγαλα στο σπίτι του με την κοπέλα του και έτερη κολλητή (που μεταξύ μας, το σπίτι του καλύτερο από την κωλοσουίτα). Πιάσαμε να παίξουμε έναν μαύρο βαλέ για ζέσταμα και καταλήξαμε πριν τελειώσει η παρτίδα να προσκυνάμε από την νύστα (η μπορεί να λέγαν έτσι γιατί τους είχα ξεφτιλίσει), βάλαμε να παίζει το Open Season 2 και μέχρι το 2ο λεπτό εγώ ροχάλιζα.<br /><br />Σαν βραδιά μπορεί να μην είχε την τρελή επιτυχία αλλά το πρωί της πρώτης μέρας του χρόνου ξύπνησα σε ένα κρεβάτι με άλλους 2 (ντυμένοι όλοι...) ανθρώπους που αγαπώ. Ούτως η άλλως δεν είχα όρεξη φέτος να την βγάλω όρθια σε ένα σταντ που και στο καλύτερο μαγαζί να είσαι αν είναι μαζί σου και άλλοι 10 στο ίδιο τετραγωνικό μέτρο ωραία δεν το λες, με τις γόβες μου να μη νιώθω από το γόνατο και κάτω γιατί δεν είμαι άντρας να βάζω σταράκι με κουστούμι και να είμαι κουλ. Και όλα αυτά αφού έχω περάσει 2 ώρες στους -5 περιμένοντας στην ουρά για να τους στάξω 20ευρώ για ένα ποτό αναθεμα κι αν είναι τζιν. Να έχω και τον Α. να μου λέει <span style="color: rgb(204, 204, 255);">"μαλάκα, ξεκουμπώσου λίγο, δείξε τίποτα μπας και μας βάλει μέσα ο χιμπατζής"</span><br /><br /><br />Όχι, μια χαρά πέρασα.<br /><br /><br />Υ.Γ. 1: Ρε Άρη, δεν γίνεται να κάνεις δήλωση "κόβω το τσιγάρο" και με το που καθόμαστε για καφέ μου βγάζεις καπνό και φιλτράκια τα regular τα μπουριά. Ούτε "κάνω προσπάθεια".<br />Υ.Γ. 2: Ναι ρε! σας είδα και χτες που δεν ντύθηκα "σαν αναρχοκουμούνι". Πάλι στο interspot καταλήξαμε να καιγόμαστε στο Call of Duty<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3517735583317836558?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-24452950627420307532008-12-29T22:06:00.003+02:002009-01-06T06:28:53.831+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SVkwdGwWZNI/AAAAAAAAAMI/7BIv43RFRYg/s1600-h/january.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 181px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SVkwdGwWZNI/AAAAAAAAAMI/7BIv43RFRYg/s200/january.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285308914283734226" border="0" /></a>Άντε να φύγει το 2008, και να μην ξαναέρθει. Μάταια βέβαια μιας και η 31η με την 1η είναι 1 μέρα διαφορά, τον χρόνο τον κάναμε εμείς. Έχω όμως την ανάγκη να πιστέψω πως όλα θα αλλάξουν επειδή θα αλλάξει και ο χρόνος.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Άσχημα πράγματα συνέβησαν σε μένα, σε συγγενείς και φίλους και κακώς βεβαια, αλλά καταφέρνουν και επισκιάζουν τις ευχάριστες στιγμές και τις επιτυχίες μας. Γι' αυτές τις στιγμές είχα σκοπό να σας γράψω αλλά οι εξελίξεις δεν με αφήνουν.<br /><br />Τι τραβανε και αυτοί οι άνθρωποι στη Γάζα... Βασικά πάντα το θεωρούσα το όλο θέμα μαλακία εγώ και ο απλουστευτικός τρόπος σκέψης μου. Το καταλαβαίνω πως το όλο σκηνικό τότε έγινε πολύ περίεργα γιατί είχε τελειώσει ένας πόλεμος και είχαμε ενα νεοσύστατο και ψιλο “ό,τι να 'ναι” ΟΗΕ (ενώ τώρα έχει δύναμη...) αλλά τόσα χρόνια θα έπρεπε να το είχαμε λύσει το πράγμα. Βέβαια επίσης δεν καταλαβαίνω τι δουλειά είχαν να πάνε εκεί και να κάνουν κράτος αλλά τέλος πάντων.<br /><br />Απλά νιώθω πως αυτοί οι άνθρωποι τραβάνε ό,τι τραβάνε γιατί γεννήθηκαν εκεί και αυτοί και οι παππούδες τους. Και είχαν τις πορτοκαλιές τους και ζούσαν ήσυχα και ωραία. Και τώρα είναι χριστούγεννα και αυτοί δεν έχουν σπίτια γιατί τους τα έχουν γκρεμισει, δεν έχουν φαρμακα γιατί μπορεί απο το πονσταν να κάνουν πυρινικές βόμβες, δεν έχουν ύπνο γιατί δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Έχουν μόνο να κοιτάνε πως εκεί που μέναν κάποτε οι γονείς τους και προσπαθούν να φανταστούν πως είναι η ειρήνη.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2445295062742030753?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-62563056367678075012008-12-29T18:27:00.004+02:002008-12-29T22:53:08.112+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SVk3-yNxwvI/AAAAAAAAAMQ/zZWS3YQdY1I/s1600-h/christmas-night-magic-house.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SVk3-yNxwvI/AAAAAAAAAMQ/zZWS3YQdY1I/s200/christmas-night-magic-house.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285317189466964722" border="0" /></a>Κάτι πρέπει να γίνει με το πνεύμα των χριστουγέννων. Δε λέω, για τους υπόλοιπους ανθρώπους μπορεί να είναι μια χαρά, να φωτίζει τις καρδιές μας, να τις γεμίζει αγάπη και ζεστασιά... αλλά για τον μπαμπά μου έχει δυσμενή αποτελέσματα. Και εξηγούμαι...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Για τον μπαμπούλη είναι η πρώτη χρονιά που χαίρεται τα χριστούγεννα σαν δημόσιος υπαλληλος με δόξα και τιμή. Κι αφού δεν έχει δουλειά να κάνει <span style="color: rgb(204, 204, 255);">εκτός απο κάτι papers που έχει να γράψει και θα τρέχει πάλι και θα μου κλαίγεται λες κι εγώ καααθομαι όλη μέρα,</span> έχει αποχαυνωθεί στην τηλεόραση. Ούτε αυτό μπορεί να είναι απαραιτητως κακό. Το κακό είναι όταν έχει μεσιμέρι "Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ" και εκτός του ό,τι κάθεται και μου αναλύει την φαιδρότητα και υποκρισία της κοινωνίας και των κανόνων της, <span style="color: rgb(153, 255, 153);">καταλήγει στο τέλος να ταυτίζεται με τον ήρωα και να φοβάται μήπως με το πολύ διάβασμα γίνει κι αυτός "κούκου" και τον τρέχουμε.</span><br /><br />Για να μη σας πω για χτες που βλέπανε την "Ονειρεμένη Ζωή" με τον Νίκολας Κειτζ και τον έχω στο τέλος να έχει βαλαντώσει και να μου ζητάει συγνώμη για τις όσες φορές μετάνιωσε που δεν έμεινε αγγλία να κάνει και το διδακτορικό του, γιατί <span style="color: rgb(153, 255, 153);">αν το έκανε εμένα θα με έκανε μετά απο 2 χρόνια και δεν θα ήμουν εγώ αλλά εγώ είμαι πιό σημαντική απο το διδακτορικό </span>(τον αδελφό μου σε όλο αυτό τον έχουμε ξεχάσει, καλα να πάθει). Μέχρι και με το "Me, myself and irene" που είχε στο καπακι το μόνο που πρόσεξε ο father ήταν η αγάπη που είχε ο Charlie για τα παιδιά του.<br /><br />Δεν ξαναμένω αλλο βράδυ σπίτι...<br />Μαμά σε θαυμάζω όσο δεν φαντάζεσαι<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6256305636767807501?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-17687855933867237292008-12-16T12:44:00.001+02:002008-12-16T12:48:36.717+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SUeHBc-7FnI/AAAAAAAAAMA/Yv1LgCgx1Ns/s1600-h/PC160002.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SUeHBc-7FnI/AAAAAAAAAMA/Yv1LgCgx1Ns/s320/PC160002.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280337547144926834" border="0" /></a>Καλά τα ledάκια και οικολογικά αλλά εγώ τα χριστούγεννα με τέτοιες λάμπες τα έχω συνδιάσει...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-1768785593386723729?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-37331963748947897942008-12-16T04:22:00.001+02:002008-12-16T05:53:14.626+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SUcl8rts5HI/AAAAAAAAAL4/fEF4dvq4UGk/s1600-h/blog.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SUcl8rts5HI/AAAAAAAAAL4/fEF4dvq4UGk/s200/blog.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280230812571985010" border="0" /></a>Παίζει στο ράδιο το no surprises<br /><div style="text-align: justify;"><br />Πριν καμία ώρα ήμουν στη Τ. Είχαμε βγεί και ως αντάλλαγμα για ένα ακόμα ποτό στα γρήγορα της είχα τάξει να κοιμηθώ σπίτι της και να την ξυπνήσω στις 7 που έχει δουλειά. Υπό άλλες συνθήκες θα γκρίνιαζα που ξεβολεύομαι αλλά τον τελευταίο καιρό μου είναι πολύ δύσκολο να κοιμηθώ μόνη μου σε σημείο που το έκοψα σχεδον. Συνέβη ένα δυσάρεστο, ήθελα να γράψω κάτι γι’ αυτο αλλά κάθε που αποπειρώμαι να το κάνω διαλύομαι οπότε το έκοψα κι αυτό.<br /><br />Πήραμε και κάτι να φάμε, το ντερλικώσαμε στο σαλόνι, είπαμε καληνύχτα και έστρωσα στον καναπέ. Έκανα φιλότιμες προσπάθιες αλλά δεν τα κατάφερα πάλι. Σηκώθηκα στις 3, της έγραψα μη ξυπνήσει πιο νωρίς και φρικάρει, τη σκέπασα και την έκανα τρέχοντας για το σπίτι. Έβαλα δυνατά τη μουσική, άδειασα το γραφείο, πήρα το άζαξ και το έκανα λαμπικο! Μετά πήρα ξανά και τακτοποίησα τα πράγματα. Με διαφορετική διάταξη αυτή τη φορά, πιο εργονομική. Επιτέλους ηρέμησα!<br /><br />Βασικά καθάρισα το μισό γραφείο, στο άλλο μισό έχω αφήσει κάτι στίγματα με μπλέ μαρκαδόρο... αυτά έπρεπε να μείνουν, τα χρειάζομαι. Ό,τι δεν χρειαζόμουν όμως έφυγε... παλιά μπρελόκ που ήταν δώρο με γλυφιτζούρι, τελειωμένους στιλούς και μαρκαδόρους , άδεια μπουκαλάκια, χαρτάκια που ούτε που θυμαμαι πια τι περίστασης είναι αναμνηστικά. Τέλος, από εδώ και στο εξής το γραφείο μου θα έχει αυτά που χρειάζομαι... ή τουλάχιστον θα κάνω πιο συχνά το ξεκαθάρισμα γιατί είπαμε «μεγάλο γραφείο» αλλά πολλή σαβούρα είχε μαζευτεί τόσα χρόνια με τη μανία μου να μη πετάω τίποτα.<br /><br />Το συμβάν με ταρακούνησε. Όχι τώρα, 6 μήνες πριν. Απλά τώρα γράφτηκε ο επίλογος.<br />Ο καθένας κρατάει κάτι για τον εαυτό του από αυτή την ιστορία. Εσύ έμαθες πως τα όρια σου δεν τα έχεις φτάσει ακόμα. Εγώ πως όσο και να αγαπάς, όσες φορές και να λες «πρόσεχε», όσο και να προσέχει ο άλλος το «κακό» μπορεί να βρεί τρόπο και να συμβεί.<br /><br />Όταν με είχε βρεί εμένα ένα «κακό» και για χιλιοστά γλίτωσα ήταν κάθε μέρα ένας εφιάλτης που κατα καιρούς επιστρέφει και τώρα. Αλλά τώρα είδα τι τράβηξαν όσοι γύρω μου είχαν συνειδητοποιήσει τι έγινε, γιατί ο αδελφός μου μου θύμωσε που τέθηκε η ζωή μου σε κίνδυνο, κι ας μην μπορούσα να ελέγξω τίποτα.<br /><br /><br />Πρώτη φορά πριν μια βδομάδα ένιωσα πόσο έυθραυστη είναι η ύπαρξη και την απόγνωση της αδυναμίας μου. Πρώτη φορά προσευχήθηκα στον Θεό, να τον έχει καλά, μόνο αυτό μου έμεινε.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3733196374894789794?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-4530285085217052962008-12-04T03:41:00.005+02:002008-12-04T04:44:48.882+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/STdCotv1T6I/AAAAAAAAALw/x4JlK1JlhMY/s1600-h/ok.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/STdCotv1T6I/AAAAAAAAALw/x4JlK1JlhMY/s200/ok.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275758755730247586" border="0" /></a>Ξημερώνει της Αγίας Βαρβάρας και κάθε χρόνο στο σπίτι η μαμά κάνει "βαρβάρα". Η βαρβάρα είναι γλυκό και το κάνεις στη κατσαρόλα, ρίχνεις σιτάρι, σταφίδες, ταχίνι μετα και ξυρούς καρπούς. Η βασική ιδέα είναι να κάνεις κάτι από ό,τι βγαίνει από τη γη και έχω ακούσει πως έχει τις ρίζες του το έθιμο από παγανισμούς, δήμητρες και τέτοια. Βασικά η μαμά κάνει το καλύτερο που μπορεί αλλά πάντα η γιαγιά το κάνει καλύτερο αλλά φταίει το νερό της περαίας, στον έβρο είναι καλύτερο. Και φέτος με πήρε η μαμά μου μες στο παράπονο που δεν της έσκασε το σιτάρι και της βγήκε σπυροτό.<br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν έχω σκοπό να το γυρίσω σε λαογραφία... απλά σήμερα ένιωσα πως έρχονται τα Χριστούγεννα. Τόσες μέρες είχα πράγματα στο μυαλό μου και δεν το είχα καταλάβει μες στη φόυρια μου. Το χειρότερο είναι πως ούτε τώρα θα το καταλάβω γιατί θα συνεχίσω να είμαι μες στη φούρια μου. Δεν έχω χρόνο να πάω σπίτι μου λίγο να μπω στο κλίμα, δεν έχω χρόνο να πάω να πάρω καμιά μαλακία να στολίσω το σπίτι μου, που και να το στολίσω ποιός θα το δει? Νιώθω πολυ νέα για να έχω "μοναξιές" και αναπόληση στον καναπέ με κουβέρτα... αλλά προς τα εκεί οδεύω.<br />Δεν με τρελαίνει η ιδέα αλλά από την άλλη δεν έχω όρεξη να κάνω τα "έξαλα" της παλιάς μου καθημερινότητας. Όταν βγαίνω με τους φίλους μου κάνω λίγο τον καταγκιόζη, περνάνε καλά και περνάω κι εγώ μαζί τους... αλλά δεν μπορεί αυτό να αποτελεί πάντα την έξοδο κινδύνου, και πόσο να επαναληφθείς πιά; Και πόσο να πιεις; Και πόσα γκομενάκια να σχολιάσεις κουβέντα να γίνεται με τη φίλη όταν κατα βάθος δεν σε αγγίζει τίποτα γύρω σου;<br /><br />Δεν ξέρω τι να κάνω με την περίπτωση μου...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-453028508521705296?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-62372070189219226832008-11-11T03:33:00.003+02:002008-11-11T04:16:24.957+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SRjq3Qbe-DI/AAAAAAAAAK8/X6A2zFT_wbI/s1600-h/Christmas-Snoopy-Lights-Tree.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 140px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SRjq3Qbe-DI/AAAAAAAAAK8/X6A2zFT_wbI/s200/Christmas-Snoopy-Lights-Tree.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267217999233742898" border="0" /></a>Αν υπάρχει ένα καλό πράγμα μέσα στον χειμώνα αυτό είναι τα Χριστούγεννα. Όχι βεβαια πως αρκεί για να αντισταθμίσει τη μούχλα αλλά είναι κι αυτό κάτι. Κι επειδή έχω αρχίζει να εκνευρίζομαι που νυχτώνει στις 5 κι εγώ κυκλοφορώ με ένα κοντομάνικο και ένα φούτερ έβαλα αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα στο πισι.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Η βλακεία βέβαια είναι πως δεν έχω τη μαμά να μου κρύβει μικρά δωράκια σε εκείνο το μεγάλο πανό που είχαμε με τσεπάκια που είχαν αριθμούς από το 1 μέχρι το 24 και το καθένα αντιστοιχούσε σε μία μερα... αλλά θα φροντίσω την πρωτοχρονιά να είμαι στο πατρικό μου να μη με ψάχνει ο (Αη) Βασίλης και χαθεί το δώρο μου.<br /><br />Πέρυσι ήταν τέλεια. Έβλεπα τους φίλους μου κάθε μέρα, τρώγαμε σαν να μην υπήρχε αύριο αλλά είχαμε την δικαιολογία πως είναι γιορτές και απο του ΑηΓιαννιού δίαιτα - πρόγραμμα Ibiza (που πάλι κατέληξε πρόγραμμα Ψακούδια αλλά τέλος πάντων). Ντυνόμασταν κυριλέ και βγαίναμε ενώ δεν ήταν απόκριες, παίζαμε με τις ώρες πόκερ με σπόρια και με μαλώναν γιατί <span style="color: rgb(204, 204, 255);">"αυτά είναι λεφτα, δεν τα τρώμε"</span> και λέει τους έκλεβα γιατί είχα άλλα για να παίζω και άλλα για να τρώω... Τέλεια ήταν.<br /><br />Για να μη σας πω για την πόλη... τη λατρεύω τα Χριστούγεννα, ίσως και γιατί τότε έχω χρόνο να τη δω. Μ' αρέσει να παίρνω το λεωφορείο και να κατεβαίνω κέντρο, να βλέπω τους ανθρώπους, τον ουρανό, τη θάλασσα. Να έχω ένα φανταστικό διάφραγμα στα μάτια μου και να πιάνω καρε... τι να σε λέω, δεν χορταίνω. Βέβαια πολύ στενοχωρήθηκα που βγάλαν εκείνα τα πολύχρωμα λαμπάκια από την αρχή της Μ. Αλεξάνδρου, εκεί στο Βασιλικό Θέατρο. Αυτά ήταν τα αγαπημένα μου... <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Μπλέ, κίτρινες, πράσινες, κόκκινες στρογγιλές λάμπες που κρέμονταν σαν φρούτα από τα δέντρα.</span> Και σ' εκείνο το πάρκο τι παιχνίδια έχω κάνει... πόσες φορές με φόρτωναν οι γονείς μου σ' εκείνο το τρενάκι για να τους αφήσω ήσυχους να πιούν έναν ριμαδοκαφε στον Λουκά...<br /><br />Πέρυσι βέβαια ήταν λίγο μπασταρδεμένα γιατί κάποιες μέρες κατέβηκα Αθήνα. Εκεί βέβαια ήταν ωραία για άλλους λόγους. Εκεί τα έβλεπα όλα μέσα από τέσσερα μάτια. <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Όλα διπλά όμορφα, διπλά ζεστά, διπλά γλυκά, διπλά μυρωδάτα.</span><br /><br />Όταν μεγαλώσω το σπίτι μου θα έχει τζάκι να μη μας χάσει ο Άη Βασίλης, να είμαι για πάντα έτσι στις γιορτες, όπως τότε και τώρα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6237207018921922683?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-29988425220311322492008-11-11T02:21:00.000+02:002008-11-11T04:28:04.239+02:00Α.<br /><div style="text-align: justify;">Όπως καταλαβαίνετε, και μετα από απαίτηση δική σας (ναι, σε σένα μιλάω μοναδικέ μου αναγνώστη) και αφού τώρα που θα έρθουν τα χριστούγεννα θα πνιγούμε στα μωρο-blogs, θα συνεχίσω να γραφω.<br /><br />Β.<br />Το podcast το ρύθμισα να μην παίζει κάθε φορά που ανοίγετε το blog γιατί καταλαβαίνω κι εγώ πως είναι εκνευριστικό, ειδικά όταν έχεις κάτι άλλο να παίζει. Παραδεχτείτε το όμως πως διαλέγω τραγούδια ένα κι ένα, οπότε όποτε θυμάστε βαζετε το να παίζει όταν το ανανεώνω.<br /><br />Αυτά<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2998842522031132249?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-20216264667948794252008-11-07T03:48:00.006+02:002008-11-07T04:19:48.001+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SROlh1rocAI/AAAAAAAAAK0/N_wyowWXTSk/s1600-h/new4.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 144px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SROlh1rocAI/AAAAAAAAAK0/N_wyowWXTSk/s200/new4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265734390090592258" border="0" /></a>Σήμερα ψήθηκα να πάω σε μία συναυλία που παίζαν κάτι γνωστοί μας και ένα άλλο συγκρότημα, που σιγά μη πήγαινα, αλλά είχε είσοδο με ποτό 10ευρώ. Θα μου πάρει καιρό να ξεπεράσω αυτό το βράδυ.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Προσπερνάμε πολύ γρήγορα το συγκρότημα των γνωστών μου που ο ηχολήπτης είχε στάνταρ κάτι προσωπικό μαζί τους και τους άφηνε να ακούγονται έτσι χάλια... σε τρία τραγούδια έκοψε το μικρόφωνο του τραγουριστή που ούτως η άλλως τον είχε μπουκομένο, ούτε το lovesong των cure δεν καταλάβαμε πως το λέγαν.<br /><br />Και φτάνουμε στο δευτερο συγκρότημα, τους Abbie Gale. Όταν είδαμε κάτι μούλικα να ανεβαίνουν στη σκηνή και να στήνουν τα όργανα ήταν η πρώτη φορά που πραγματικά ένιωσα να μεγαλώνω. Τα παιδιά εκτός του ότι αν τους την έπεφτα θα με βάζαν φυλακή, παίζαν φοβερή μουσική και έχουν βγάλει ήδη δύο δίσκους, που δεν τους έχουν πάρει μόνο οι γονείς τους. Ένιωσα σαν κάτι 50άριδες (τον μπαμπά μου) που πηγαίναν να ακούσουν πυξ λαξ, μόνο που κι αυτοί είχαν μικρότερο ηλικιακό χάσμα.<br /><br />Είχα που είχα να μου χτυπάτε την Scarlett, τώρα θα έχω και τους abbie gale, κι εγώ ένα παλιοπτυχίο θέλω να πάρω κι αυτό που. <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Αν φτασω 30 θέλω κι εγώ να έχω βγάλει 2 δίσκους</span> (ένα δεξιά και έναν αριστερά απ' το τζάκι για συμμετρία) <span style="color: rgb(204, 204, 255);">ή τουλάχιστον να έχω πρωταγωνιστήσει σε μία ταινία</span>. Θέλω να είμαι κι εγώ κουλ, να έχω κάνει κάτι, να μην είμαι συνηθισμενη 30αρα, να μπορώ να πω "ρε, όταν εγω... εσύ δεν υπήρχες" και στις τελίτσες να προσθέτω κάτι πραγματικά εντυπωσιακό. Να έχω κάτι να λέω στα εγγόνια μου, η γιαγιά μου ολόκληρη κατοχή και εμφυλιο έχει, μάρθα βούρτση και ανθυπολοχαγό νατάσσα μαζι, εγώ τιποτα;<br /><br />Όταν ήμουν λύκειο και έκανα όνειρα για την φοιτητική μου ζωή έκανα όνειρα πως θα κάνω και θα κάνω... Και κατάφερα και έκανα τα περισσότερα, αλλά μου φαινόταν τόσο φυσιολογικό που ξέχασα να με καμαρώσω.<br /><br />Από την άλλη είναι ένας πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης-σεναριογράφος-οπερατερ-παραγωγος κ.α. που με γυροφερνει. Λέτε να του ζητήσω να με κάνει πρωταγωνίστρια για να ενδώσω;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2021626466794879425?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-42692421685070376082008-11-03T01:07:00.009+02:002008-11-03T01:46:29.113+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SQ45qkeczRI/AAAAAAAAAKk/iouyXdGKyg4/s1600-h/M-E-fat+baby.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SQ45qkeczRI/AAAAAAAAAKk/iouyXdGKyg4/s200/M-E-fat+baby.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264208417951370514" border="0" /></a>Είναι κυριακή βράδυ, δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατι έχω άγχος για τη βδομάδα που μας έρχεται (έτσι το λέμε τώρα) και χαζεύω στο πισι. Κι έτσι όπως ήμουν σε ένα blog και χάζευα βαριόμουν τόσο πολύ που πάτησα το "επόμενο ιστολόγιο" που έχει πάνω στη μπάρα. Και το ξαναπάτησα, και ξανά.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Χρειάστηκε να προσπεράσω 15(!) ιστολόγια στη σειρά που είχαν φωτογραφίες με τα μωρά τους, είναι το halloween και τα είχαν ντυμένα κοτούλες και παπάκια, λες κι έχουμε πάσχα. 15 ιστολόγια για να φτασω σε κάτι που δεν έχει (στη πρώτη σελίδα τουλάχιστον) κάτι σε μωρό, είχε βέβαια το γατί του σε όλες τις πιθανές πόζες που μπορεί να πάρει ένα γατί. Παραπάνω δεν άντεξα, πόσες θυσίες να κάνω για την έρευνα; Ντάξει, αλλη δεν έκανε παιδί, μον' η Μαριώ τον Γιάννη, αλλά εσείς ρε κορίτσια ξεφύγατε, όλες μαζί.<br /><br />Τις τελευταίες μέρες διάβαζα άλλα blogs που είναι πιο καλογραμμένα από το δικό μου, πιοόδουλεμένα, πιό προσεγμένα. Το ήξερα από την αρχή πως δεν είμαι και ο Σαμαράκης, ούτε πως έχω ανακαλύψει την πενικιλλίνη, αλλά έλεγα "αφού υπάρχουν τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι να γράφουν, τι το κρατάω εγώ το ριμάδι". Αλλά μετά το αποψινό όμως άλλαξα γνώμη. Μια χαρά είμαι.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Και στο σημείο αυτό θέλω να κάνω μία δήλωση:</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Αν και όταν κάνω παιδιά (που θα είναι τρελά πιπίνια, όχι σαν τα ξενέρωτα τα αμερικανάκια, απο μηνών) δεν θα κρατησω μπλογκ αποκλειστικά γι' αυτά με φωτογραφίες και λεζάντες του στιλ "ο μπέμπης κατουράει πρώτη φορά όρθιος". Σίγουρα αν κρατάω ακόμα blog ή όποια άλλη μορφή του θα υπάρχει τότε που θα ζούμε σε πλωτές πολιτείες, και το παιδί μου ως ειναί φυσικό θα μου δίνει ερεθίσματα για σκέψη και γραφή κατ' επέκταση θα γράφω. Δεν νομίζω όμως να χαρεί αν το ανακαλύψει στην εφηβία του <span style="color: rgb(255, 204, 153);">(μιλάμε για 20-25 χρόνια μετά...)</span> οτι κρατούσα ημερολόγιο και το είχα δημόσιο και τον/την έκανα ρεζίλι σε γνωστούς και αγνώστους <span style="color: rgb(255, 204, 153);">(που δεν θα είχα αυτή την προθεση αλλά αυτά έτσι θα το πάρουν, οπότε ας κρατήσουμε το ρεζίλι μόνο για τους γνωστούς)</span>. Άσε που αν θέλω να κάνω κάτι για να κρατήσω τις στιγμές και τις αναμνήσεις και όλα αυτά θα προτιμήσω να είναι πιο προσωπικό. Που σιγά μην έχω κουράγιο να κάνω κολάζ και μαλακίες όταν όλη μέρα τρέχω από πίσω τους και τα ξεσκατίζω και τα ταΐζω και τα διαβάζω και τα κοιμίζω και τα ξανακοιμίζω και κοιμάμαι 1 ωρα την ημέρα.Βαρέθηκα ήδη</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4269242168507037608?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-53143078259556247952008-10-30T20:40:00.005+02:002008-10-30T21:39:55.763+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SQoKftRzpAI/AAAAAAAAAKc/E7SYUCqz0n8/s1600-h/370px-Pink_ribbon.svg.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 124px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SQoKftRzpAI/AAAAAAAAAKc/E7SYUCqz0n8/s200/370px-Pink_ribbon.svg.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263030654382351362" border="0" /></a>Σήμερα ήταν η παγκόσμια μέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού, ενώ όλος ο Οκτώβρης ήταν αφιερωμένος στην ενημέρωση για πρόληψη.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Κάθε χρόνο εταιρίες καλλυντικών, τροφήμων, αεροπορικές (!), γενικά ό,τι εταιρία θες προβάλει το θέμα. Είναι εκμεταλευση καθαρή αλλά το έχω αποδεχτεί πως ζω στην εποχή του μάρκετινγκ και <span style="color: rgb(204, 204, 255);">αν 2 γυναίκες κάνουν τη μαστογραφία τους που είχαν καθυστερήσει επειδή το είδαν πάνω σε ένα κουτάκι cocacola εγώ το θεωρώ επιτυχία</span>. Είναι θληβερό αλλά έπρεπε να διαγνωστεί η Kylie με καρκίνο για να αυξηθούν οι μαστογραφίες. Τι να κάνεις...<br /><br />Σήμερα είχα ελεύθερο το πρωινό και χάζευα τηλεόραση όταν άκουσα έναν κύριο του οποίου το όνομα αγνοώ αλλά ήταν μαστολόγος. Ο τύπος είπε πολλά ενδαφέροντα ιατρικά και προς το τέλος έκανε μια πολυ ενδιαφέρουσα αναφορά στην ελληνική παράδοση. Που λέτε άκουσα πως στα χωριά παλιά που δεν είχαν πολλούς γιατρούς είχαν τις μαμές. Αυτές βοηθούσαν τις γυναίκες κατα τη γέννα αλλά και μετά αυτής. Τις δίναν ένα δεκάλογο απο κανόνες για τον θυλασμό του μωρού τον οποίο σκάλιζαν οι τεχνίτες στο σφοντίλι του αργαλιού ώστε από τις πολλές επαναλήψεις και το πέρα-δόθε να το μάθουν. Αν οι νεαρές μητέρες ακολουθούσαν τις οδηγίες και το παιδί μεγάλωνε σωστά τότε η μαμή έραβε στο φουστάνι τους ένα γαλάζιο πανί και <span style="color: rgb(204, 204, 255);">εχαιραν του σεβασμού του χωριού</span> σαν άξιες μάνες. Αυτό το γαλάζιο πανί μπορούμε να το δούμε σαν αντιστοιχο του ροζ φιόγκου, έτσι έλεγε ο γιατρός.<br /><br />Να σας πω την αλήθεια δεν έχω εμπειρία επι του θέματος ούτε προσωπική ούτε οικογενειακή, ούτε καν ευρύτερα, αλλά πιστεύω όλες αυτές που λένε για την ιδιαιτερότητα αυτού του ειδους καρκίνου, αφού συνδέεται άμεσα με τη σεξουαλικότητα της γυναίκας, τη ταυτότητα της, το είναι της γενικά. Όταν λοιπόν είσαι σε μία κάποια ηλικία και έχεις να αντιμετοπίσεις κάτι που απειλεί τη ζωή σου ενώ ουσιαστικά έχεις χάσει τον εαυτό σου έχεις ανάγκη από έναν άνθρωπο να σε στηρίξει. Κατά τον γιατρό οι ελληνίδες σ' αυτόν τον τομέα είναι πιο τυχερές σε σχέση με άλλες (συγκεκριμένα ανέφερε τις αγγλίδες απο δική του εμπειρία), αφού το "<span style="color: rgb(204, 204, 255);">γιατρέ τη γυναίκα μου και τα μάτια σου</span>" εχει γίνει ψωμοτύρι ενώ όλοι ζητάν δίπλινα για να είναι κοντά στη σύζυγο. Μπράβο μας<br /><br /><br />Σήμερα όταν γύρισα σπίτι ξαναανοιξα τηλεόραση. Είχε ειδήσεις. Τα σήματα των σταθμών είχαν την αναφορά τους, οι γυναίκες σοβαρές με τα ταγιέρ τους και τα ροζ τα κορδελάκια τους, οι άνδρες τίποτα.<br />Δε λέω να το φοράς συνέχεια, αν και συνέχεια πρέπει να το έχεις στο μυαλό, και στην τελική σιγά, ένα κορδελάκι ειναι, ένα τεχνασμα του μαρκετινγκ.<br />Αλλά για μία μέρα...<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Τέλος πάντων, στεναχωρήθηκα πάλι</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5314307825955624795?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-32200921722073035742008-10-13T02:41:00.006+03:002008-10-13T16:05:51.912+03:00<div style="text-align: justify;">Κλείνω τα μάτια μου και το κρεβάτι βουλιάζει, τα σκεπάσματα καίγονται. Είμαι στα τυφλά, εκτεθημένη απο παντού. Μόνο το κορμί μου έμεινε να βλέπω, ψάχνει κάθε του κύτταρο να βρει το άγγιγμα σου. Να με ντύσει, να καλύψει τη γύμνια μου, να με ζεστάνει. Να με κάνει να νιώσω πως υπάρχω, πως είμαι κάπου.<br /><br />Κάθε βράδυ επιπλέω στο τίποτα. Άραγε απόψε με ψάχνεις κι εσύ; Ίσως σε βρω τότε<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3220092172207303574?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-35921846853332497902008-10-12T13:49:00.012+03:002008-10-12T16:11:36.889+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SPHaz6iAB7I/AAAAAAAAAKI/mw13vRXTTp8/s1600-h/surgery.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256222825538127794" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SPHaz6iAB7I/AAAAAAAAAKI/mw13vRXTTp8/s200/surgery.jpg" border="0" /></a><div align="justify">Το τελευταίο διάστημα έχει πέσει περονόσπορος... κάθε φορά που σηκώνω το τηλέφωνο φοβάμαι μην είναι για κακό.<br />Εγώ δεν ήμουν και στα καλύτερα μου απο υγεία, η κολλητή μου βρέθηκε μετά απο σχέση χρόνων κερατωμένη (αλλά ευτυχώς όχι δαρμένη), γνωστοί συγγενείς και φίλοι μπαινοβγαίνουν στα νοσοκομεία, ας μη πω περισσότερα αλλά το λιγότερο που έχει να πει κανείς είναι πως μας έχουν μουτζώσει.<br />Σε γενικές γραμμές όλοι νιώθουν προδομένοι. Εγώ από τις δυνάμεις μου, ο άλλος απο φίλο, από σύντροφο, ο τρίτος από τον θεό που του πήρε κάτι που αγαπούσε. Και πού να ξεσπάσεις; Πως να το κάνεις όλο αυτό να σταματήσει; Να γυρίσεις πίσω δεν γίνεται αλλά είναι αδύνατον να φανταστείς τον εαυτό σου μετά.<br />Γιατί πραγματικά δεν είναι όλα συνήθεια ή λογικά που με μια απόφαση και μια αλλαγή σκέψης τα αλλάζεις όλα. Κάποια είναι και μπορείς να τα διαχειριστείς. Αλλά τα άλλα; Όταν προκειται για συναισθήματα, για μέρος του εαυτού σου; Θα τον σκοτώσεις για να προχωρήσεις; Είναι βαρύ το τίμημα και όταν έχεις κόψει τον μισό σου εαυτό θέλει υπερπροσπάθεια να ισορροπήσεις ξανά.<br />Εγώ πήρα αντιβίωση και ξεμπέρδεψα. Μακάρι να τα καταφέρουν και οι φίλοι μου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3592184685333249790?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-54550507990526235762008-10-04T13:52:00.003+03:002008-10-04T14:20:15.781+03:00<div style="text-align: justify;">(που τον έχω ικανό να διαβάζει το blog μου...)<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπαμπούλη μου,</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το ξέρεις πόσο πολύ σ' αγαπώ. Φαντάσου λοιπόν σε τι σημείο με είχες φτασει για να σου ρίχνω καντίλια πρωί πρωί. Μα τι περίμενες να έκανα σάββατο 8μιση η ώρα; Να έχω βγεί και να μαζεύω χωρτα να κάνω πίτα;</div><div style="text-align: justify;">Κοιμόμουν μπαμπά μου, γι' αυτό το σήκωσα στην 20η φορά που πήρες. Και κατάλαβε πως όταν παίρνεις έναν άρρωστο άνθρωπο και τον ξυπνάς δεν μπορεί εκείνη τη στιγμή να έχει γνώση για την θερμοκρασία του ή αν ο λαιμός του είναι χειρότερα απο χτες που τον πήρες πριν κοιμηθώεί να σιγουρευτείς πως θα σκεπαστεί με πάπλωμα.</div><div style="text-align: justify;">Μπαμπά μου, 28 βαθμούς έχει σήμερα. Το ξέρω πως είμαι περιπτωσάρα που κατάφερα και αρρώστησα αλλά δεν είναι αυτός λόγος να βάλω τους φίλους μου να μου βρούν θερμάστρες (γιατι εγώ δεν κάνει να βγώ απο το σπίτι) και να παίρνεις τη διαχειρίστρια να ανοίξει τους λέβητες. Είμαι μεγάλη κοπέλα και μπορώ να κάνω μια σούπα στον εαυτό μου, δεν χρειάζεται να μου φέρεις εσύ μιας που "στον δρόμο σου ήταν" ο βόλος απο το περαία-σίνδος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και στην τελική αμά γουστάρω να πάω στους REM θα πάω, ντάξει;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτά, φιλάκια</div><div style="text-align: justify;">Η κόρη σου</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5455050799052623576?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-9224406484303943382008-09-27T14:12:00.003+03:002008-09-27T14:40:10.238+03:00<div style="text-align: justify;">Τέλος εποχής. Οι πρώτες βροχές ήρθαν και μας κατσικώθηκαν, τα πάνω ντουλάπια ανοίγουν να βρούμε καμιά μακρυμάνικη και κανένα τζιν. Σιγά σιγά ετοιμαζόμαστε για τις αλλαγές, στα ρούχα, στις συνήθιες, στη διάθεση...<br />Γιατί μπορεί εσύ να θες να διατηρήσεις το κέφι-μπρίο-χαβαλέ του μπιτσόμπαρου... αλλά άμα μου σηκωθείς πρωί πρωί και μου βγεις με το πουκάμισο με τις ορχιδέες και έξω γίνεται χαλασμός κυρίου από τη βροχή και τον αέρα το λιγότερο να πέσεις σε κατάθλιψη. Ενώ αν είσαι κατάλληλα προετοιμασμένος με το αδιάβροχο σου και τη χοντρή σου τη μπλουζίτσα από πάνω δε σε νοιάζει τίποτα, μη σου πω το διασκεδάζεις κιολας singing in the rain.<br />Είναι ένα τραγούδι που λέει "σ' αυτό το τρίο έπιασε κρύο, έπιασε κρύο, καιρός για δυο". Και όπως ξεκαθαρίζεις τι ρουχα θα κρατήσεις και τι θα ανεβάσεις στο πατάρι, έτσι θα ξεκαθαρήσεις και τους ανθρώπους που θες για τα κρύα. Αυτούς που όταν σε πιάσει κρυολόγημα θα έρθουν σπίτι σου να σε ξεχέσουν που αυτοί σου έλεγαν να βάλεις ενα κασκόλ, αλλά θα σου κάνουν και μια σούπα που δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου. Δεν είναι κακό να υπάρχουν γύρω σου άνθρωποι που δε μπορείς να βασιστείς και να τους έχεις μόνο για το καλοκαίρι, αρκεί να το ξέρεις.<br />Προμηνύεται δύσκολος χειμώνας, με κουβέρτες, επιτραπέζια και σούπες...<br /><br /><br />armia συγνώμη για το ξενέρωμα... αλλά ρε πουλάκι μου ψοφήσαμε απ' το κρύο<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-922440648430394338?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-78740069159941387512008-09-22T13:41:00.004+03:002008-09-24T14:28:02.607+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SNojiRPXEyI/AAAAAAAAAKA/pPKrfgdlVVk/s1600-h/bike_city.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SNojiRPXEyI/AAAAAAAAAKA/pPKrfgdlVVk/s200/bike_city.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249547387304088354" border="0" /></a>Μέρα χωρίς αυτοκίνητο σήμερα. Σήμερα στην Αθήνα δεν γιορτάζει όμως το Μετρό.<br /></div><div style="text-align: justify;">Στη Θεσσαλονίκη τα λεωφορεία είναι δωρεάν μόνο 5 με 9 το απόγευμα που θα γίνονται οι εκδηλώσεις. Γιατί το λεωφορείο το παίρνεις μόνο για το πανηγύρι, όχι για να πας το πρωί στη δουλεία σου. Αν και στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχουν άνθρωποι που δουλεύουν το πρωί, <span style="color: rgb(204, 204, 255);">πίνουν καφέδες στη Νίκης και είναι γραφικοί γιατί στο τιμόνι του αυτοκινήτου τους δεν έχει βαθούλωμα στην κόρνα</span>.<br />Για τον Βόλο δεν το συζητάμε καν για δωρεάν μεταφορές και εκδηλώσεις...<br />Σήμερα θα βγουν να μας πουν να πάρουμε ποδήλατα και να χρησιμοποιούμε το Μετρό. Για τα υβριδικά που πάλι αυτοκίνητα είναι ξέρουν να κάνουν ελαφρύνσεις και φοροαπαλλαγές, για να πάρεις όμως ποδήλατο που είναι "<span style="color: rgb(51, 204, 0);">πράσινο</span>" θα πληρώσεις Φ.Π.Α. γιατί είναι πολυτέλεια...<br />Αύριο θα πάρω πάλι το ποδήλατο να πάω σχολή. Θα φάω βρήσιμο από τους οδηγούς γιατί δεν μπορώ να πάω με 80 στη πόλη και τους εμποδίζω, θα φάω και την εξάτμιση στη μάπα αλλά θα δεν θα επιβαρύνω την ατμόσφαιρα, αφού το κάνουν τα "τσιμέντα" για μένα.<br />Τέλος πάντων, δεν κάνει να τσατίζομαι, κάνω ρυτίδες έκφρασης. <span style="color: rgb(255, 204, 204);">Και στην τελικοί αυτοί είναι χοντροί με κυτταρίτιδα, ενώ εγω... δες ποδαράκι, Κουρνίκοβα!</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Άσχετο: το ξέρω αλλά κάπου πρέπει να το πω. Σας παραθέτω απόσπασμα από ποίημα μιας συμπολίτισσας μου που το απήγγειλε η ίδια κατά τους εορτασμούς της γενέθλιας μέρας της Περαίας, που παίζει να είναι και συνομηλικες...</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);">"Περαία, Περαία, είσαι τόσο ωραία..."</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;"><br />η φωτό είναι του </span><a href="http://flickr.com/photos/lostmodern/"><span style="font-size:85%;">lostmodern</span></a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-7874006915994138751?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-36903384297455721762008-09-09T15:05:00.005+03:002008-09-09T15:31:37.712+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SMZoJ1BhTuI/AAAAAAAAAJg/lVKaDNzNX4E/s1600-h/beach_steps.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SMZoJ1BhTuI/AAAAAAAAAJg/lVKaDNzNX4E/s200/beach_steps.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243993334181088994" /></a><div style="text-align: justify;">Κάθε φορά που ένας ογκόλιθος εμποδίζει τον δρόμο μου, κάθε φορά που χάνω κάθε ελπίδα να τα καταφέρω, ο φύλακας άγγελος μου εμφανίζεται και κάνει τα πάντα να αλλάζουν.</div><div style="text-align: justify;">Δεν χρειάζεται καν να του απευθυνθω, είναι εκεί πάντα να με περιφρουρεί. Να με παρακολουθεί με τόση διακριτικότητα που πάντα ξεχνάω πως είναι εκεί και ξαφνιάζομαι όταν βλέπω τα μαγικά του.</div><div style="text-align: justify;">Τον είχα γνωρίσει μια φορά, όταν ήμουν πολύ μικρή. Από τότε θα έχει αλλάξει, κι εγώ ακόμα περισσότερο. Μπορεί να προσπεράσουμε ο ένας τον άλλο στο δρόμο και να μην το καταλάβουμε. Κάποια στιγμή πρόσφατα άκουσα κάποιον να φωνάξει το όνομα του και κάποιος αποκρίθηκε, αλλά δεν πρόλαβα να δω.</div><div style="text-align: justify;">Να πω την αλήθεια ντρέπομαι να τον δω. Αυτός ο άνθρωπος με έχει ξελασπώσει σε τόσο ξεφτύλα καταστάσεις, αλλά τόσο <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 255);">"μυστικά και ήσυχα"... μη μου ταράξει τους κύκλους</span> με τη παρουσία του. Αλήθεια ντρέπομαι, δεν ξέρω αν το αξίζω.</div><div style="text-align: justify;">Θέλω πάντως κάποια στιγμή, που θα έχει περάσει λίγος χρόνος, που θα έχω αποδείξει κι εγώ στον εαυτό μου πως το αξίζω, θα πάω και θα του πω ένα μεγάλο "ευχαριστώ".</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 255);">Info: Η π έφυγε απ' το σπίτι, σήμερα έδινα αλλά κοιμήθηκα, το είπα στη μαμα και με πήρε μέχρι και η γιαγιά μου να μου πει να μη το σκέφτομαι (αλήθεια, δεν το σκέφτομαι).</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 255);">Ε ναι λοιπον... i'm that predictable</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 255);"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 255);"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">photo by </span><a href="http://www.flickr.com/photos/dhammza/"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">dhammza</span></a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3690338429745572176?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-71408766320710958312008-07-27T15:57:00.006+03:002008-07-27T17:21:51.182+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_SNMEP1crawo/SIyCtB-gbBI/AAAAAAAAAGw/r_y8bcAeugI/s1600-h/beverly-hills.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_SNMEP1crawo/SIyCtB-gbBI/AAAAAAAAAGw/r_y8bcAeugI/s200/beverly-hills.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227696977606634514" border="0" /></a>Ένα μπανάκι πας να κάνεις κι εσύ σαν άνθρωπος στη παραλία, να παίξεις τη ρακετούλα σου, να ρουφήξεις τον φραπεδάκο σου και κολάζεσαι! Και δεν μιλάω για τα 16χρονα - 17χρονα που λιάζουν τις τέλειες κορμάρες τους και κάνουν εμάς τα 22πουρά να τυλιγόμαστε με παρεό και καπέλα (δεν θα έρθετε στη δική μας θέση να φτάνει η κυτταρίτιδα μέχρι τον αστράγαλο; θα δειτε ρε...) μα μιλάω για την κατάσταση που επικρατεί 10-15 μέτρα πιο πέρα από το "παρά θιν' αλός", στο πάρκιν.<br /><div style="text-align: justify;"><br />Και πάλι διευκρινίζω, δεν μιλάμε για βλακείες, μερσεντιές, καγιέν και τέτοια, μιλάμε για αυτοκίνητα-αυτοκίνητα. Ενδεικτικά παραθέτω: FordGT, AudiRS8, JaguarXK και αλλά. Και δεν ήρθαν μια μέρα και έφυγαν. Και αντε, ο FordGT είναι βλάκας αμερικανάκιας. Ο άλλος όμως, που πήγε και έσκασε τα ωραία του δεν-θελω-να-φανταστω-ποσα λεφτά να πάρει το εξίσου ωραίο rs8, πως με τόσο καλό γούστο πάει και διαλέγει την παραλία του μπαξε???<br /><br />Κάτι πρέπει να συμβαίνει εκεί πέρα, δεν εξηγείται αλλιώς. Αλλά κι εμείς που να πάμε ρε παιδιά με την κυτταρίτιδα και ένα Audi80; Τέλος, είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού...<br /><br />Άρη, την επόμενη φορά που θα έρθεις μη τυχόν και σε δω με κάτι λιγότερο από diablo<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-7140876632071095831?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-77706716212404756392008-07-25T19:30:00.006+03:002008-07-25T20:15:34.386+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_SNMEP1crawo/SIoJVe44IAI/AAAAAAAAAGo/P2IuO--5cPg/s1600-h/Phrenology10.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_SNMEP1crawo/SIoJVe44IAI/AAAAAAAAAGo/P2IuO--5cPg/s200/Phrenology10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227000582190407682" border="0" /></a><div style="text-align: justify;">Σκέφτομαι και γράφω: Το αγαπημένο μου κατοικίδιο<br /><br />Το αγαπημένο μου κατοικίδιο είναι η Ήρα. Η Ήρα περνάει όλη τη μέρα στον κήπο σαλιαρίζοντας με τον Λάζαρο που είναι έξω από τον κήπο, και αυτός ο έρωτας θα μείνει για πάντα πλατωνικός γιατί ο μπαμπάς δεν θα αντέξει ξανα εγκυμοσύνη της Ήρας και γιατί δεν γουστάρει να συμπεθερέψει με τον Λάζαρο. Εκτός απο το σαλιάρισμα τρώει και όταν δεν τρώει κλαίει για να της δώσουμε να φάει.<br />Η 'Ηρα είναι πολύ έξυπνο σκυλί, έχω την εντύπωση όμως πως είναι μόνο όταν την συμφέρει. Για παράδειγμα όταν της μιλάμε εμείς μας κλάνει ενώ αμα της πει τιποτα η μαμά τουμπεκί η Ήρα, γιατι το έχει πάρει χαμπάρι το σκυλι πως η μαμά κάνει κουμάντο στο σπίτι. Ή όταν την φωνάζεις με το όνομα της για να της δώσεις τα κόκκαλα απο το μεσιμεριανό και Εσμεράλδα να της πεις θα τσακιστεί και θα έρθει, αν όμως έχει σπάσει καμία γλάστρα κάνει τον κινέζο ή ακόμα καλύτερα, κλείνεται στο σπίτι της γιατί έχει ημικρανίες.<br /><br />Λέει πως αυτό που μας διαχωρίζει απο τα ζώα είναι η ικανότητα μας να παράγουμε γνώση. Και, δεν μπορώ να πω, βλέπω καθημερινά ανθρώπους που δειψουν να μάθουν. Να μάθουν ποιό βενζινάδικο έχει πιο φτηνή βενζίνη, να μάθουν πως θα γλυτώσουν κανα χιλιάρικο απο την Εφορία, να μάθουν με ποιόν πιδιέται η δίπλα τους ή ο περιπτεράς ή το υπερβολικά ευγενικό και γλυκομίλητο αγοράκι που δουλεύει το καλοκαίρι διανομέας στο ταχυδρομείο.<br />Έχω μεγαλώσει, είμαι ενήλικη πλέον και έχω το δικαίωμα να ξέρω πράγματα που παλιά μου έκρυβαν, που όταν τα συζητούσαν οι "μεγάλοι" με στέλναν στο δωμάτιο μου. Το σκέφτηκα και είμαι εντάξει μ' αυτο, δεν θέλω να ξέρω. Αν δεν είναι απαραίτητο δεν θέλω. Θέλω να βλέπω τους ανθρώπους με την αφέλεια του "όλοι καλοί είναι μωρέ", και όχι έχοντας γνώση πως ο τάδε τα φοράει στην γυναίκα του και κάθε φορά πρέπει να συγκρατιέμαι παρ' όλο που θέλω να του κάνω την μούρη κρέας, αφού η γυναίκα του δεν ξέρει τίποτα, και να υποκρίνομαι κι εγώ πως όλα είναι μια χαρά.<br />Δεν ξέρω, ίσως είμαι ανώριμη να διαχειριστώ την γνώση, αυτό το "θείο δώρο". Αν συνεχιστεί όμως αυτή η κατάσταση θα σπάσουν τα νεύρα μου. Η Ήρα πάντως την έχει βρει τη λύση.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-7770671621240475639?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-57980174037244513772008-06-23T20:40:00.012+03:002008-06-23T21:52:49.218+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SF_v1ZbH3II/AAAAAAAAAGg/blaHwBEpVyI/s1600-h/airplane1rgb.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SF_v1ZbH3II/AAAAAAAAAGg/blaHwBEpVyI/s200/airplane1rgb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215150594155076738" border="0" /></a><ul><li>Οι γονείς που χτες φύγαν για μια βδομάδα διακοπές κορσική.</li><li>Το βραδυ πριν φύγουν η μαμά μου μου έλεγε πως βαριέται να ετοιμάσει τα πράγματα και ποιος σικώνεται τώρα να πάει εκει... εγω δεν μιλουσα, κι ας ξέρω πως εγώ δεν θα κάνω διακοπές φέτος αλλά θα γεμίζω ένσημα την καρτέλα μου.</li><li>Το σπίτι είναι άδειο, ειναι τέλειο για πάρτυ, και όλοι οι φίλοι μου έχουν εξεταστική.</li><li>Μέχρι και ο αδελφός μου (που απο μόνος του είναι παρτυ) έχει εξεταστική.</li><li>Έχω αυτοκίνητο και αντί να πλακώνομαι στις βόλτες κάθομαι σπίτι και κάνω τον κιμά γιατί η μαμά μου είπε να τον κάνω μέχρι την δευτέρα αλλιώς θα χαλάσει.</li><li>Οι γονείς μου τις τελευταίες 5 ωρες έχουν τα κινητά τους κλειστά και με εχει φάει η αγωνία.</li><li>Δεν θέλω να φαντάζομαι τι κανουν οι γονείς μου τις τελευταιες 5 (!) ωρες, αλλά απο εδώ και πέρα θα το κλείνω κι εγώ να μάθουν.</li><li>Πλερώνουν του κώλου τα λεφτά σ΄αυτο το ξενοδοχείο και κανείς δεν ξέρει να μιλάει αγγλικα.</li><li>Ναι, εφτασα στο οικτρό σημείο να δω τα μέιλ του μπαμπά μου για να βρώ το τηλέφωνο του ξενοδοχείου γιατι με εχει φάει η αγωνία.</li><li>Και αντε, η μαμά μου έχει εναν τόνο ευρωπαίας, ο μπαμπάς μου που είναι κατράμης; Και αμα τον περάσαν για παλαιστίνιο εξτριμιστη και τον έχουν σε καμια υπογα και τον βασανίζουν; Εχει ξαναγίνει, δεν του κάναν βέβαια κινέζικα βασανιστήρια αλλά είχε υγρασία.</li><li>Και η μαμα που δεν ξέρει αγγλικα (εκτος απο το how much που της είχαμε μάθει όταν παζάρευε στη φλορεντία) και δεν μπορει να συνννοηθει να βοηθήσει τον άντρα της;</li><li>Να συννενοηθεί δεν ξέρει, ουτε το κινητό δεν ξερει να το ανοίξει???</li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5798017403724451377?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-22931803777968622882008-05-29T12:44:00.004+03:002008-05-29T21:26:37.632+03:00<ul style="text-align: justify;"><li>Χτές είδα στον ύπνο μου έναν φίλο μου που απο τότε που τον γνώρισα δεν έχει μαλλιά αλλά στον ύπνο μου είχε. Και βριζόμασταν γιατί προσπαθούσε να πείσει ο ένας τον άλλον πως ο ένας έχει μεγαλύτερες "επιτυχίες" απο τον άλλον</li><li>Τις προάλλες φίλη μου πηρε να παραγγείλει σε πιτσαρία και η τηλεφωνήτρια της άρχησε τις χαιρετούρες. Πήρε δε τη πρωτοβουλία να της βάλει της φίλης μου και έξτρα σκόρδο στα μακαρόνια, όπως έχει μάθει πιά πως της αρέσει. Η φίλη μου μάλλον πρέπει να το ψάξει που κάθε φορα που τηλεφωνάει σε φαγάδικα την χαιρετάν με το μικρό της.</li><li>Μου κλέψαν για 3η φορά το ποδήλατο ρε πουτη μου...</li><li>Το είπα στους γονείς μου και στο πρώτο μισάωρο με είχε πάρει ο αδελφος μου, ο θειος μου, η θεία μου, η γιαγιά μου (και ο παππούς μου αλλά δεν φορούσε το ακουστικό και θα μου εβγαζε τη ψυχή οπότε δεν μιλήσαμε) για να μου πουν να μην στενοχωριέμαι. Για τον μπαμπά μου δεν το συζητάμε.</li><li>Αλλά ξέρω πως γρινιάζω μόνο για να γκρινιάζω γιατί τελικά είμαι τυχερή όπως είμαι. Δεν είναι οι μικρές μου προσδοκίες που με ωθούν να βγάλω τέτοιο συμπέρασμα, <span style="color: rgb(204, 204, 255);">είναι κάτι που δεν έπρεπε να γίνει, αλλά έγινε και τίποτα δεν θα είναι όπως πριν</span></li></ul><div style="text-align: justify;">Υ. Γ.: Ρε σεις εχει ερθει το καλοκαίρι, εχει μια βδομάδα που έχει ανοίξε ο "Ανεμος" κι εγώ κάθομαι και διαβάζω αντί να ρουφάω μοχίτο... κοιτάζω την φωτό απο παλιό μου ποστ και σκάω (γιατι τα πράγματα έχουν αλλάξει αλλά εγώ είχα πέσει όταν ήμουν μικρή και δεν σκαμπάζω). Έβαλα ένα τραγούδάκι να το ακούω και να ξεφεύγω</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2293180377796862288?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-73086980100601750872008-05-13T23:05:00.000+03:002008-05-13T23:06:33.071+03:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-7308698010060175087?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-87076944608529289522008-04-15T11:27:00.002+03:002008-04-16T02:11:40.122+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SAUmPHB80SI/AAAAAAAAAFo/pYV0thWknsc/s1600-h/cinema.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/SAUmPHB80SI/AAAAAAAAAFo/pYV0thWknsc/s200/cinema.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189596186641486114" border="0" /></a><div style="text-align: justify;">Όταν με πιάνουν οι τάσεις μου για φυγή μ' αρεσει να παίρνω τους δρόμους και να ακούω μουσική.<br />Από παλιά, στις αρχές της εφηβίας μου το walkman ήταν ζωτικής σημασίας για μένα, σαν το ανέκδοτο με την ξανθιά "εισπνοή - εκπνοη". Με βοηθάει να χάνομαι από τον κόσμο, να επικεντρώνομαι στον δικό μου κόσμο. Να βυθίζομαι στις σκέψεις μου απερίσπαστη. Σκέψεις που στην πρώτη ματιά φαίνονται δαιδαλώδεις, αλλά με το κλειδί της μουσικής μπορείς να διακρίνεις την οργάνωση και την δομή τους.<br />Έτσι πήρα τους δρόμους, σίγουρα σας έχει τύχει. Το άλλο όταν περπατάς μόνος είναι πως παρατηρείς αλλιως τα πράγματα γύρω σου. Κάποια στιγμή ενώ περπατούσα ένιωσα πως κάλλιστα θα μπορούσα να είμαι η πρωταγωνίστρια μιας ταινίας. Μόνη σε έναν υγρό δρόμο με το φανάρι που αλλάζει χρώμα όπως περνάω να με λούζει.<br />Μέσα στις τάσεις μου για φυγή μου αρέσει τόσο πολυ η ιδέα πως κάποιος με βλέπει, κάποιος απο έναν άλλον κόσμο. Καθισμένος βαθιά σε μια βελούδινη θέση ενός παλιού κινηματογράφου να με βλέπει στο πανί, ίσως να νιώθει ότι νιώθω κι εγώ, να με καταλαβαίνει και να τον καταλαμβάνω. Κανείς άλλος δεν θα καταλάβει αυτή την ιδιόρυθμη σχέση.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Υ.Γ.: Το καινούριο cd της μποφίλιου είναι πολύ καλό τελικα... πρέπει να αρχίσω να γράφω και για άλλα πράγματα εκτός απο εμένα εδώ μέσα</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8707694460852928952?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-87418166078203876762008-04-10T01:43:00.007+03:002008-04-10T02:58:00.992+03:00<div> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R_1IpXQN54I/AAAAAAAAAFY/YeuoL4UdraQ/s1600-h/kamara.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R_1IpXQN54I/AAAAAAAAAFY/YeuoL4UdraQ/s200/kamara.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187382221254551426" border="0" /></a>Η ισορροπία ενός αντικειμένου εξαρτάται από το εμβαδό της βάσης του. Αυτό φυσικά και δεν ισχύει μόνο στα αντικείμενα, είναι βολικό να γενικεύω νόμους της φυσικής, απλουστεύει τη ζωή μου.<br />Που λέτε, ο καθένας έχει μία εικόνα που προβάλει στους άλλους, και είμαι της άποψης πως όσο πιο κοντά είναι αυτή με την εικόνα που έχει σχηματίσει ο ίδιος για τον εαυτό του και την πραγματική του εικόνα τόσο μεγαλύτερο είναι το εμβαδό. Άλλοι έχουν διαφορετική, ο καθένας λούζεται τις συνέπειες των απόψεών του.<br />Είναι ένα-δύο πράγματα που θα θέλαμε πάνω μας να ήταν αλλιώς. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν κολλήσει πάνω μας, στη πραγματική μας εικόνα. Το ένα σκεπτικό είναι να τα αναγνωρίσεις, να τα κάνεις οικεία στους γύρω σου, να τα ενσωματώσεις στην εικόνα που προβάλεις και έτσι από αυτή τη θέση να τα πολεμήσεις κατά μέτωπο, θέτοντας και τους άλλους ορισμένες φορές στη ζώνη του πυρός, όντες κοινωνοί, και χωρίς να ξέρεις αν τελικά θα καταφέρεις κάτι. Το άλλο είναι να τα σβήσεις από την εικόνα προς στους άλλους, ακόμα και από την εικόνα προς εσένα, να τα αφήσεις πίσω, να τα ξεχάσεις, κι αν δεν είναι αρκετό αυτό και επανέρχονται στο προσκήνιο να τα κατευνάζεις μόνος σου, ναρκώνοντας τελικά εσένα τον ίδιο.<br />Δεν ξέρω ποιο από τα δύο σκεπτικά είναι το πιο σωστό. Ξέρω όμως την γοητεία του να ακροπατείς και την ανάγκη της χαλάρωσης.<br />Για μένα βάσεις είναι οι δικοί μου άνθρωποι. Βγήκα με δύο φίλους μου από το λύκειο, στον γυρισμό, όταν μας έπιασε φανάρι στη Σοφούλη έπαιζε το <span style="" lang="EN-US">nightmares</span> και ένιωσα τόσο κοντά με εμένα. Ακροπατώντας κουράστηκα, τώρα όμως μπορώ να πω τα «σ’ αγαπώ» που χρωστάω.<br /><br />Το τραγούδι το χρωστάω σε έναν φίλο<span style="" lang="EN-US"></span>, όσο κι αν είχα πει πως δεν πρόκειται να την βάλω σε δικο μου blog.<br />Κι άλλα του χρωστάω αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης, απλά να μη νομίζει πως ξεχνάω.<br /><br />Υ.Γ.: Μερικοί μερικοί έχουν προσκλήσεις για το φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου και ούτε που το καταδέχονται κι εμείς τη βγάζουμε στον Βόλο... να χαζεύουμε τη θάλασσα<br /></div><div> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8741816607820387676?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-12381734405473399502008-03-12T21:13:00.006+02:002008-03-12T21:51:46.557+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R9gwYs_-_mI/AAAAAAAAAFM/4w5CPgRreHQ/s1600-h/processor.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R9gwYs_-_mI/AAAAAAAAAFM/4w5CPgRreHQ/s200/processor.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176940972616908386" border="0" /></a><div style="text-align: justify;">Και επίσημα είμαι ένα χρόνο μεγαλύτερη. Σκέφτομαι πως όσο μεγαλώνω ή ο κόσμος γύρω μου αλλάζει ή εγώ βλέπω τον κόσμο με άλλα μάτια.<br />Τις προάλλες ήμουν σε ένα κουπέ στο τραίνο, ο διπλανός ζητησε την εφημερίδα μου και ξεφυλλίζοντας έπεσε στο θέμα της Γιαννάκου. Η κοπελίτσ με τα μαύρα άρχισε να την κράζει και πολυ το χάρηκε. Η αλήθεια είναι πως τον περσινό χειμόνα και το καλοκαίρι ήμουν κι εγώ στους δρόμους, κοιμήθηκα 3-4 μερες στη κατάληψη, στο μπάνιο τραγουδούσα <span style="color: rgb(204, 204, 255);">"οε οε οε, η μαριέτα με φόρμα ριγέ"</span> αλλά τέτοιο πράγμα ούτε στον εχθρό μου.<br /><div style="text-align: justify;">Κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη της ασφάλειας του, την ακεραιότητα του. Όλοι έχουν την ανάγκη απο τέσσερεις τοίχους, να έχουν κάπου να ακουμπήσουν το σώμα όταν δεν τους χωράει και μόνο βάρος είναι.<br />Είναι δύσκολο να καταλάβει το μυαλό σου τι γίνεται <span style="color: rgb(255, 204, 255);">στον κόσμο</span>, να αντιμετωπίσει <span style="color: rgb(255, 153, 255);">όλα τα προβλήματα σου</span>, να <span style="color: rgb(204, 102, 204);">συλλάβει</span> περίεργες έννοιες, μπορεί όμως να φτιάξει <span style="color: rgb(255, 204, 255);">έναν δικό του κόσμο</span>, να βαλει σε τάξη έναν <span style="color: rgb(255, 153, 255);">οριοθετημένο χώρο</span>, να εμπειστευτεί και να <span style="color: rgb(204, 102, 204);">αφαιθεί</span> στο σώμα.<br /></div>Απο την άλλη λέει τώρα η Νας: "Το κακό μ' εμάς είναι πως αν δεν είναι όλα ιδανικά δεν μπορούμε να χαρούμε τίποτα, πρώτα κρίνουμε, αλλά <span style="color: rgb(204, 204, 255);">αν δεν νιώσεις τη χαρά του να δίνεσαι δεν μπορείς να νιωσεις τίποτε άλλο με το να πέρνεις".</span><br /><br />Στα λειτουργικά ο Αντωνοπουλος έλεγε τις προάλλες για την ανάγκη γυρανσης των διεργασιών, δεν γίνεται να συνεχίζουν να σε επηρεάζουν τα ίδια επ' απειρον. Σε ένα λειτουργικό σύστημα ξέρω πως να "γερνάω", στη ζωή δεν ξέρω.<br /><br />Η Μαρία λέει στο ράδιο "και νομίζω ο κόσμος φτιάχτηκε για μας"<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-1238173440547339950?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-44600902605316311492008-02-14T02:46:00.010+02:002008-02-14T03:36:10.241+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R7OZX-3-MQI/AAAAAAAAAE0/RxfisU3790U/s1600-h/371012673_e7fbfb337b.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R7OZX-3-MQI/AAAAAAAAAE0/RxfisU3790U/s200/371012673_e7fbfb337b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166641834817892610" border="0" /></a><div style="text-align: justify;">Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι και πως πάντα ήμουν στην καρακοσμάρα μου. Από μικρή ήμουν καλή μαθήτρια αλλά το μόνιμο παράπονο των δασκάλων μου ήταν πως "χάζευα", ήμουν επί μονίμου βάσεως αφηρημένη, έδινα αυτή την αίσθηση ακόμα και όταν μιλούσα σε κάποιον πως δεν ήμουν εκεί.<br />Νομίζω πως δεν το κάνω από επιλογή, αλλά δεν πιστεύω και πως με οδηγεί κάποια ανάγκη αλλά σχεδόν συνέχεια σκέφτομαι κάτι άλλο, κάνω μια μικρή ιστορία στο μυαλό μου, ένα απίθανο σενάριο και το ζω. Τόσο έντονα απορροφώμαι από την φαντασία μου που αντιδρώ και εξωτερικά. Τώρα που το σκέφτομαι να βλέπεις ένα μικρό παιδί τη μία να χαμογελάει και την άλλη να σου κάνει μορφασμούς σαν το δαιμονισμένο δεν ακούγεται και πολύ υγιές, πόσο μάλλον όταν αυτό το παιδάκι έχει γίνει 22 χρονών.<br />Τον τελευταίο καιρό όμως βλέπω συνέχεια κάτι που δεν έχω κάνει στο μυαλό μου αλλά έζησα.<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 204);"><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Βλέπω την πόρτα του τραίνου να κλείνει και πιάνει μαζί της μία κλωστή από τα ρούχα μου. Το βλέμμα μου είναι καρφωμένο στο είδωλο πίσω από το τζάμι. Το τραίνο ξεκινάει, η κλωστή ξεχειλώνει τα ρούχα μου, εγώ μένω να κοιτάω το είδωλο. Όταν χάνεται από τα μάτια μου είμαι πια γυμνή αλλά ούτε τότε έχω φωνή να φωνάξω "σταματήστε να ανέβω". Ο σταθμός είναι άδειος, νιώθω πως ακόμα και το δέρμα μου θα ήθελε να φύγει μ' εκείνο το τραίνο και με μισεί γι' αυτό</span>.</span><br /><br />Η ιστορία δεν έχει τέλος, μόνο επαναλαμβάνεται συνέχεια σαν τη τιμωρία του Προμηθέα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4460090260531631149?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-77584458849687587542008-01-21T04:36:00.000+02:002008-01-21T05:12:17.852+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Είναι χαράματα δευτέρας</span> και διαβάζω το μάθημα που θα δώσω σε λίγες ώρες, γιατί αν δεν φτάσουμε τελευταία στιγμή εγώ δεν μπορώ να λειτουργήσω. Το μάθημα το διαβάζω για 4η φορα (!) κλασική περίπτωση του "ευκολο είναι μωρε, 2 μέρες διάβασμα" που ποτέ δεν αρκούν. Από τα νεύρα που έχω από τους καφέδες βάζω το καινούργιο του haig και τραγουδάω σαν τη τρελή του φεγγαριού να μάθει όλη η πολυκατοικία πως στον 3ο αγαπάμε τον αρμένιο συνθέτη. <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Ως που...</span><br />Κάτι σαν να στάζει ακούγεται όταν χαμηλώνει η μουσική (αν ήταν συνεχόμενη δεν θα είχα πάρει χαμπάρι). Αρχικά σκέφτηκα πως ξέχασα την καφετιέρα, αλλά δεν είχε νερό. Σιγά μη σκάσω κι εγω, ιδέα μου θα είναι. <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Ως που...</span><br />Από τους πολλούς καφεδες πήγα τουαλέτα και τι να δω: στάζει ο θερμοσίφωνας! Πάνω στα ρουχα μου! Ηταν ανάγκη να πλημμυρίσω μέσα στην εξεταστική; Η αλήθεια είναι πως μύριζα μια σκουρίλα όταν λουζόμουν αλλά δεν είχα δωσει σημασία, σκέφτηκα πως το βολιώτικο νερό έτσι είναι, και που να φανταστω, το σπίτι είναι όσα και τα χρόνια φοίτησης μου (γκουχου).<br /><br />Τώρα δεν μου φτάνουν τα νεύρα απο τους καφέδες, έχω και το τακ-τακ τις σταγονες στη λεκάνη. Άλλο ένα τέτοιο να συμβεί και θα μετονομάσω το blog σε "αυτά μόνο σε μένα"<br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">(η παρέα έχει για κάποιο λόγο την πεπείθηση πως φέτος είναι η τυχερή μου χρονιά και θα σαρώσω, που και να μην ήταν)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-7758445884968758754?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-68946467927080587072008-01-17T03:45:00.000+02:002008-01-17T05:13:46.042+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R47FUOSgi_I/AAAAAAAAAEs/iNXzNTqhIbI/s1600-h/4797654_bc35849be9.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R47FUOSgi_I/AAAAAAAAAEs/iNXzNTqhIbI/s200/4797654_bc35849be9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156275574609578994" border="0" /></a><div style="text-align: justify;">Σου έχει τύχει να μην μπορείς να κοιμηθείς γιατί νιώθεις ένα περίεργο προαίσθημα, χωρίς καποια προφανή αιτία; Να θες τόσο πολύ να χτυπήσει το τηλέφωνο και να ακούσεις από την άλλη άκρη ενα "καλά είμαι" μόνο, και να είναι το μόνο που θα καταφέρει να σε ηρεμήσει. Να το θες τόσο πολύ, να κοιτάς το τηλέφωνο με προσήλωση και επιμονή αλλά η δύναμη της θέλησης να μη πιανει. <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Το τηλέφωνο να μη χτυπά από μόνο του και να καταλήγεις να το χτυπάς εσύ σουτάκια στους τοίχους.</span> Και μετά να σκέφτεσαι "κι αν με παίρνει και το χαλασα και γι' αυτο δεν ακούγεται;"<br />Και να στέλνεις μήνυματα γενικά και αόριστα (μη καταλάβει ο άλλος πως είσαι ψυχ και βλέπεις οράματα) που επιδέχονται όμως απάντηση, και ο άλλος να μην απαντάει. Αφου σου είπε πως θα σε πάρει μετά, <span style="color: rgb(204, 204, 255);">έχουν περάσει βέβαια 5 ώρες απο τότε...</span><br />Και να αρχίσεις να κάνεις σενάρια... τον απαγάγαν εξωγήινοι, τον έχει χτυπήσει στύλος της Δ.Ε.Η. στο κεφάλι όταν πήγε μόνος του στο περίπτερο να πάρει τσίχλες και αν είναι ζωντανός θα ξυπνήσει και θα έχει αμνησία και δεν θα θυμαται πως τον λένε και θα περιφέρεται μόνος αναζητόντας την ταυτότητα του. Αμνησία ξε-αμνησία το κινητό δεν το ακούει; Αλλά όταν επανακτίσει την μνήμη του δεν θα μπορώ να του πω <span style="color: rgb(204, 204, 255);">"θα στα έλεγα εγώ να προσέχεις αλλά δεν το σηκωνες..."</span> (αντίστοιχο του "στα ελεγα εγω").<br />Δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναπάρω, μπορεί να αδειάσω το ψυγείο <span style="color: rgb(204, 204, 255);">(</span><span style="color: rgb(204, 204, 255);">που δεν εχει και πολλά)</span>, μπορεί να ακούσω 7 φορές τη δισκογραφία του φοίβου <span style="color: rgb(204, 204, 255);">(που δεν ειναι και μεγάλη)</span>, μπορεί να κάνω απολέπιση τις πατούσες μου από το πέρα-δόθε στο σπίτι <span style="color: rgb(204, 204, 255);">(44 τετραγωνικα)</span> αλλά αυτόν δεν θα τον ανησυχήσω.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Στη random λίστα το winamp παίζει το ne me quitte pas</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Και δεν μπορώ να βάλω και μία ηλεκτρική στις 4 να ηρεμήσω</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6894646792708058707?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-82121921471936262642008-01-01T01:19:00.000+02:002008-01-05T15:45:33.239+02:00<div style="text-align: justify;">23:59 όπως όλες οι οικογένειες, ετσι κι εμείς κλείσαμε τα φώτα<br />00:01 ...τίποτα, γενική διακοπή ρεύματος<br /><br />Το λάπτοπ λειτουργεί με μπαταρία. Το να μην έχουμε Περαία ρεύμα και να έχει ο Άρης στη Μηχανιώνα δεν το περίμενα... Δεν με χαλάει τόσο το οτι έχω γίνει σαν κλόουν που προσπαθώ να βαφτώ με το κερί, όσο το οτι θα μας τη λέει για τα επομενα 20 χρόνια.<br /><br />Άντε καλη χρονιά!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8212192147193626264?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-91190105166886642092007-12-30T22:19:00.000+02:002008-01-17T05:14:30.291+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R3k-pOSgi-I/AAAAAAAAAEk/uSbWeTf3-Ec/s1600-h/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R3k-pOSgi-I/AAAAAAAAAEk/uSbWeTf3-Ec/s200/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82+%CF%84%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%BF.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5150216526806158306" border="0" /></a><div style="text-align: justify;">Αυτές τις μέρες ρουφάω απο παντού οτιδήποτε. Συλλέγω εικόνες, ήχους, μυρωδιές, ότι μπορώ κάνω. Ζω μία περίοδο υπερευφορίας, αλλά όσο δέχομαι τόσο σκέφτομαι το μετά και αποταμιεύω.</div><br /><div style="text-align: justify;">Όσο μεγαλώνουν οι υποχρεώσεις λιγοστεύει ο χρόνος, απαραίτητος παράγοντας για τις διαπροσωπικές σχέσεις, απαραίτητος παράγοντας για την επιβίωση μου. Αυτές τις άγιες μέρες είπα κι εγώ να αφιερώσω χρόνο σε κάποια πρόσωπα που παραμέλησα και μου χάρισαν και πάλι απλόχερα αγάπη. Το ξέρω πως ακούγονται τόσο κοινότυπα αυτά που λέω αλλά είναι αλήθεια!<br />Ποτέ δεν ένιωσα πιεσμένη να περάσω καλά τα χριστούγεννα, είμαι ο ορισμός του "ρουντολφ το ελαφάκι". Αλλά δεν φταίω μόνο εγώ γι' αυτό, να φανταστείτε <span style="color: rgb(204, 204, 255);">μέχρι και τον Άρη, που του ζητάς τσίχλα και σου γκρινιάζει λες και του παίρνεις το ένα νεφρό, τον έπιασε το πνέυμα.</span> Πήγαμε τις προάλλες σινεμά και πήρε το combo jumbo με μεγάλη cocacola και μεγάλο popcorn και τα μοιράστηκε μαζί μου! Με τέτοια θαύματα γύρω σου καθημερινά πως να μη πιστέψεις. Βέβαια σε λίγο που θα πάμε σπίτι του και έψησε 2 τυροπιτάκια και έκλεισε το δαχτυλο του στην πόρτα (εργατικό ατύχημα) θα μας φάει στην μίρλα που εμείς είμαστε αρτιμελείς και δεν καταλαβαίνουμε τον πόνο του αλλα δεν πειράζει.<br />Κάποιες φορές σκέφτομαι πως θα ήθελα να ήμουν ο Άγιος Βασίλης, όχι χοντρή κοκκινοσκουφίτσα βεβαια... απλά να μπορώ να κάνω τρελά πράγματα. Θα ήθελα φέτος να έβρισκαν όλοι οι άντρες φίλοι μου απο μια γκόμενα για παράδειγμα να μη με πρήζουν. Το προσπάθησα βέβαια τις τελευταίες μέρες, αλλά αφού είδα και απόειδα με τους κλασσικούς τρόπους πλέον ελπίζω σε ένα θαύμα. <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Τώρα που το σκέφτομαι μόνο ο Άρης γκρινιάζει για γκόμενα αλλά το κάνει τόσο έντονα που είχα την εντύπωση πως το κάνουν όλοι μαζί.</span><br />Άγιος Βασίλης θα ήθελα να ήμουν και σήμερα το μεσιμέρι που προσπαθούσα απο τις 2 να ξυπνήσω τον αδελφό μου να πάμε να πάρουμε ένα ριμαδοδώρο στην μανούλα που μας αγαπάει, μας πονάει και μας έκανε κουκλιά ακαταμάχητα, και όταν τα κατάφερα στις 4μιση κατάλαβα πως όλα είχαν κλείσει. Ευτυχώς ήταν ανοιχτή μια φίλη της μαμάς μου. Είχε πάει η ίδια πιο πρίν να πάρει κατι σκουλαρίκια για μια θεία μου και μου είπε η πωλήτρια ποιά της είχαν αρέσει. Είναι μετά να μη νιώθεις τυχερή στις γιορτές;<br />Λοιπόν, ήρθε η ώρα να ντυθώ και να στολιστώ η λατέρνα. <span style="color: rgb(204, 204, 255);">Τώρα που το σκέφτομαι απορώ πως κάνουμε ακόμα παρέα τον Άρη... αλλά τον αγαπάμε!</span><br /><br />Love is in the air!!!<br /><br />Υ.Γ.: Δεν θέλω σχόλια για την μουτσούρα, αν το έκανε ένα 8χρονο θα το βρίσκατε χαριτωμένο. Ναι, το παραδέχομαι, δεν έχω εξελιχθεί απο τότε, σε αυτόν τον τομέα τουλάχιστον<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-9119010516688664209?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-1336322274047963402007-12-18T09:18:00.000+02:002007-12-20T04:32:28.519+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R2nTL-Sgi9I/AAAAAAAAAEc/55DnZRcWybM/s1600-h/r7.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R2nTL-Sgi9I/AAAAAAAAAEc/55DnZRcWybM/s200/r7.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145876251900152786" border="0" /></a><div align="justify">Σήμερα ξύπνησα απο τις 7, πράγμα πολύ οδυνηρό για μένα. Ντύθηκα βιαστικά και κατέβηκα να φύγω σαν το πρόβατο για τη σφαγή. Καθώς ξεκλείδωνα το ποδήλατο βλέπω μια κυρία πανω σε ενα παπί με ένα μικρό μπροστά και ένα πίσω, φορτωμένα με τις τσάντες τους τις σχολικές, να τρίβει μέσα στον μονόδρομο.</div><div align="justify">Το σίγουρο είναι πως με το που βλέπουμε κάποιον να κάνει κάτι που νομικά ή ηθικά για μας δεν στέκει το κατακρίνουμε. Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε κι εμείς να μπαίνουμε σε μονόδρομο, να παρκάρουμε πάνω σε διαβάσεις, να λέμε ένα μικρό τόσο δά ψεματάκι, να πληγώνουμε αυτούς που αγαπάμε, να παραβαίνουμε τις αρχές μας <span style="color: rgb(204, 204, 255);">θα έχουμε πολύ σοβαρό λόγο και οι άλλοι απλά δεν θα μας καταλαβαίνουν</span>.</div><div align="justify">Ανέβηκα στο ποδήλατο και ξεκίνησα, ψιχάλιζε, κοκάλιασαν και τα χέρια μου που δεν είχα γάντια, στο ράδιο έπαιζε "θα κάτσω σπίτι, θα αράξω σπίτι..." κι εγώ έβριζα την μοίρα μου και ήμουν στο τσακ να στρίψω πάνω και να γυρίσω σπίτι.</div><div align="justify">Δεν γουστάρω ρε παιδί μου στην τελική να έχω ευθύνες, θα τις αποποιηθώ να τελειώνουμε. Θα γυρίσω σπίτι, θα κλειστώ στο καβούκι, θα κουκουλωθώ με την κουβέρτα και θα αράξω κι εγω. Βέβαια το βράδυ που θα έχει τελειώσει η μέρα θα νιώσω πολύ ασχημα για ότι έχω χάσει, <span style="color: rgb(204, 204, 255);">τόσο που ίσως ούτε αυριο βρω την δύναμη να βγώ έξω στο κρύο</span>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-133632227404796340?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-38367466201390041332007-11-21T03:11:00.000+02:002007-11-21T04:43:16.249+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R0OYrrBmyGI/AAAAAAAAADk/E9CCPFMt2fA/s1600-h/mirroreffect.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5135115876183754850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/R0OYrrBmyGI/AAAAAAAAADk/E9CCPFMt2fA/s200/mirroreffect.jpg" border="0" /></a><div align="justify">Τις προάλλες που λέτε βγήκα για καφέ με φίλη. Αν οι γύρω δεν ήταν τόσο διακριτικοί θα έλεγαν πως οι γκόμενες είχαν βγάλει τα φτυάρια τα καλα... κακόβουλοι άνθρωποι. Έχοντας πλήρη επίγνωση όταν θάβω δηλώνω πως ήταν περισσότερο ξέσπασμα παρά κακία. Ήταν η έκφραση μιας αγανάκτησης, γιατί δεν είμαστε αληθινοί.</div><div align="justify">Είναι μεγάλη η κουβέντα της ειλικρίνειας, αλλά το περιορίσαμε στις διανθρωπικές σχέσεις να μη μας πάρει το ξημέρωμα.</div><div align="justify">Από την στιγμή που αρχίζουμε να μιλάμε μας προτρέπουν να λέμε την αλήθεια. Νωρίτερα όμως, απο τα πρώτα ερεθίσματα μας απο το περιβάλλον καταλαβαίνουμε πως οι γονείς μας ζουν σε ένα μέρος γεμάτο κομπλεξισμούς και δεικτικότητα απο το άγνωστο. Εδώ αυτοί που είναι μεγάλοι και πάλι φοβούνται να δείξουν τους πραγματικούς τους εαυτούς απο φόβο μη δεν αρέσουν στους άλλους, μαλάκες είμαστε εμείς να λέμε την αλήθεια;</div><div align="justify">Έτσι μεγαλώνοντας διαμορφώνουμε μιαν εικόνα αρεστη. Μετά καταλαβαίνουμε πως ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά γούστα, έτσι κι εμείς διαμορφώνουμε πολλές εικόνες, μία για τον καθένα. Και όσο περισσότερους βάζουμε στον περίγυρο μας πόσες περισσότερες οι εικόνες. <span style="color:#ccccff;">Κι έρχεται μία στιγμή που έχουμε χάσει τον μπούσουλα, φοβόμαστε ανα πάσα στιγμή μη αποκαλυφθούμε. Κυρίως, έχουμε χάσει το πατρόν, τον εαυτό μας.</span></div><div align="justify">Όλα αυτά τα είπα στην φίλη μου με αφορμη τη τσατίλα της για έτερη φίλη μου μας έχει κάνει τα νεύρα κρόσια. Όχι πως την βοήθησαν να ηρεμήσει, αφού παραδεχτήκαμε πως ουσιαστικά είναι στο χέρι καθενός να ορίσει κάποια πράγματα.</div><div align="justify">Όταν τελείωσα το σχολείο ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για μένα. Είχα τελειώσει με την εφηβεία μου, είχα διαλέξει ποια θέλω να είμαι, είχα περάσει 800χμ μακρυά απο την πόλη μου, ήμουν ελεύθερη. Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά τώρα συζητόντας με φίλους που διαλεξα να κρατήσω απο το σχολείο το βλέπω πιό καθαρά. Σ' αυτή την ευαίσθητη ηλικία έχεις τον κάθε... να σε περνάει κάθε μέρα απο έλεγχο, πως ντύνεσαι, πως μιλάς, με ποιόν ήσουν το σάββατο. Δεν ξέρω αν το είχαν και άλλοι, αλλά σε εμάς πρέπει να έπεφτε πολύ φακέλωμα. Ήμασταν αρκετά μεγάλο σχολείο ωστε να μη ξέρει ο ένας τον άλλον καλα, και αρκετά μικρό ωστε να βγαίνει παράρτημα για τον καθένα. Εγώ πέρασα αναίμακτα σε σχέση με άλλους, και απ' ότι ακούω όσοι έχουν μείνει στην πόλη συνεχίζουν να αλληλοσχολιάζονται λες και δεν υπάρχει αλλος κόσμος.</div><div align="justify">Έτσι αλλάζοντας τελείως περιβάλλον είχα την ευκαιρία να δείξω το αυτούσιο χωρίς παρασιτα και θόρυβο. Αν δεν σου δοθεί τέτοια ευκαιρία, μπορείς να ζεις αυτή την κατάσταση για πάντα; <span style="color:#ccccff;">Να μην υπάρχει ένας άνθρωπος πάνω στην γη που να ξέρει ποιός αληθινά είσαι; Που να μην χρειάζεται να του κρύψεις τίποτα απολύτως;</span></div><div align="justify">Κι αν εγώ καταλάβω πως μου πασάρεις κάτι ψεύτικο πρέπει να συνεχίζω να το δεχομαι γιατι αν το πω θα σου ανατρέψω την κοσμοθεωρία ή να στο πω και να σου δωσω την ευκαιρία να χτίσεις απ' την αρχή; Δεν λέω να έχεις το κάθε τι τούμπανο, αλλά μπορείς χωρίς να υπάρχει έστω ένας;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3836746620139004133?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-81659770399120997842007-11-14T15:57:00.000+02:002007-11-15T17:14:31.955+02:00<div align="justify">Από την προηγουμενη φορά που έδωσα αναφορά μου έχουν συμβεί τα εξής κακά της μοίρας μου:</div><ul><li><div align="justify">μου κλέψαν το πορτοφόλι στο 3αρι ενώ γυρνούσα σπίτι μου απο ταξίδι, δεν είχε φράγκο μέσα αλλά είχε ταυτότητα και πάσο (που στην σχολή μας <span style="color:#66cccc;">"βάσει νόμου" της καινούριας γραμματέως με απολυτήριο λυκείου που μου το παίζει ιστορία,</span> πρέπει να περιμένω 2 μήνες να μου βγάλουν καινούριο ενώ για ταυτότητα -επισημο εγγραφο του κρατους- 2 βδομαδες)</div></li><li><div align="justify">έξω απο τον φοίνικα ανεβαίνει ελεγκτης, καταλαβαίνω πως μου κλέψαν το πορτοφόλι και μου κόβει και πρόστιμο 18 ευρώ να τρελαθώ παραπάνω</div></li><li><div align="justify">πήγα στον γαμο του γιού της γειτόνισσας της γιαγιάς μου, της κυρίας Τούλας (γνωστής και ως "μουρ' τι πουλλά που λέει", απο πού βγήκε θα σας το πω μια άλλη φορά) <span style="color:#66cccc;">ξεπατώθηκα στην μπαϊντούσκα με τακούνι (ποιος; εγω)</span>, ο παππούς μου έκλεγε όλη την ώρα (οι άλλοι νομίζαν απο την συγκίνηση αλλά όπως μου είπε μετά ήταν γιατί με κοιτούσε και με καμαρωνε)</div></li><li><div align="justify">η μαμά μου στον γάμο ήταν στο τσακ να γίνει αλκοολικιά (με ρετσινα) μπας και ξεχάσει πως εκεί που ετοιμαζόμασταν για τον γάμο πρωί-πρωί <span style="color:#66cccc;">η γιαγιά είχε βγεί στον κήπο και ξεπάτωνε τα γιασεμιά και τις πασχαλιές</span> (10 χρονών και πάνω φυτα) γιατί λέει "βρομάνε" και ήθελε ντε και καλά να βάλει τριανταφυλλιές που είναι πιο ωραίες. Έτσι η ωρα ήταν 1, ήμασταν ακόμα Περαία ενώ ο γάμος γινόταν Εύοσμο, η γιαγιά ήταν μες στη λάσπη και η μαμά επαναλάμβανε την φράση "μουδιάζει το κεφαλι μου, δεν νιώθω καλα", η δε γιαγιά μες στη τρελή χαρά</div></li><li><div align="justify">περιττό να σας πω πως καθώς ανεβαίναν ξανά Έβρο ο παππούς και η γιαγιά χάσαν κι αυτοί το πορτοφόλι τους, με τις ταυτότητες και επιβεβαιώνουν την γνωστή ρήση "σόι πάει το βασίλειο"</div></li><li><div align="justify">πέρασα ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο με μια θεία που δυστυχώς με έχει αδυναμία (γι' αυτό με πρίζει συνέχεια για το πως ντύνομαι, πως μιλάω, τι ωρα γυρίζω σπιτι ΜΟΥ, γιατι <span style="color:#66cccc;">μ' αγαπάει θέλει να γίνω καλύτερος άνθρωπος</span>)</div></li><li><div align="justify">μαζί της ήρθε και η Ροντίκα (η κυρία απο την Ρουμανία που πρόσεχε τον παππού και τώρα που πέθανε της παραχωρήσαμε το σπίτι και πηγαίνει και βοηθάει την θεία φου και φου) η οποία όποτε με άφηνε ήσυχη η θεία ερχόνταν και μου έλεγε για τον Τσαουσεσκου και τι κακά τους έκανε (να δείτε που κι αυτήν η θεία την εβαλε γιατί έμαθε πως ψήφισα κουκουέ)</div></li><li><div align="justify">πήγα στας Αθήνας, έπεσα σε 3 ελεγκτές μέσα σε 2 μερες, πήρα κι απο εκεί ένα πρόστιμο των 48 ευρώ</div></li><li><div align="justify">στας Αθήνας είχα και ένα προβλημα με την υγεία μου, μη φανταστείτε τίποτα τρελό, είχε λίγο πόνο, αλλα <span style="color:#66cccc;">πιο πόνο είχαν οι απαγορεύσεις του γιατρού και πολύ τα πήρα</span><span style="color:#000000;"> </span><span style="color:#ffcc66;">ενώ ο φίλος μου αναρωτιόταν τι σκατά αμαρτία έχω κάνει που δεν του έχω πει και τα λούζεται κι αυτός</span></div></li><li><div align="justify">τις 2 παραπάνω τελείες τις ονόμασα <span style="color:#66cccc;">"χαμουτζίαση"</span> κι αμα με ξαναπούν οι φίλοι μου προκατειλημμένη δεν ξέρω κι εγώ τι θα γίνει</div></li></ul><div align="justify">Σήμερα είναι Τετάρτη και είπα να αφιερώσω όλη τη μέρα μου στο βαθούλωμα του καναπέ μου που τις προηγούμενες μέρες έβλεπα ανησυχητικά να επανέρχεται στο φυσιολογικό. Τις προηγούμενες μέρες είχαμε ξεπατωθεί στο διαβασμά η παρέα γιατί ενας βοηθός εργαστηρίου είχε το θράσσος να πει σε μια φίλη μου "αμα ξαναρθείτε με τέτοια χάλια καλύτερα να μην έρθετε καθόλου" και πολύ τα πήραμε και θέλαμε να γίνουμε αστέρια να του μπούμε στο μάτι. Τελικά δεν καταφέραμε να γίνουμε αστέρια και είπαμε να κάνουμε μια μέρα αποχή, δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν του τη μπούμε την επόμενη φορα. Και στην τελική ρε φίλε η Πέλη είναι 1,85 κοπελάρα, και είχε μπεί 6η στη σχολή (το πως θα βγει είναι αλλο θέμα), και αξίζει σεβασμό απο έναν καμμένο 1,65 που αν του πεις ασιστ θα νομίζει πως είναι βιβλιοθήκη της VHDL. </div><div align="justify">Χωρίς να το καταλάβω όταν έκανα τον καφέ μου έπλυνα το μπρίκι, όταν τελείωσα με την τυρόπιτα έπλυνα το πιάτο, και επειδή είχα γεμίζει και ψύχουλα (τρώω σαν ζωο) έβαλα και μια ηλεκτρικη. Να μην αναφέρω πως μάζεψα τα σκούρα που είχα πλύνει μόλις χτες και κάθησα να τα σιδερώσω.</div><div align="justify">Δεν λέω, τώρα που το βλέπω το σπίτι, που είναι 5 το απογευμα και δεν θέλω να πάρω τους δρόμους αλλά να καθήσω και να το χαρώ, είναι πολύ ωραία αίσθηση. Μήπως όμως έχω πάρει τον κακό τον δρόμο; Μέχρι και το γραφείο μου, το τελευταίο κάστρο της ακαταστασίας, έχει εκτεθημένη πάνω απο την μισή επιφάνεια του. Δεν ξέρω τι να κάνω. Πάω να καθαρήσω με Viacal το μπάνιο να εκτονωθώ να ηρεμήσω. Πείτε κι εσείς καμία συμβουλή</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8165977039912099784?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-50808857633891246432007-10-25T23:52:00.000+03:002007-10-26T00:34:16.170+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RyEJQJTmNoI/AAAAAAAAADU/q5s4sSmyI08/s1600-h/%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%89.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125388023905007234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RyEJQJTmNoI/AAAAAAAAADU/q5s4sSmyI08/s200/%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%89.jpg" border="0" /></a>Επιτέλους τελείωσε η βδομάδα, δεν έχω ξανανιώσει τέτοια ανακούφιση Παρασκευή. Δέν ξέρω βέβαια τί θα γίνει απο Δευτέρα αλλα αποκλείεται να είναι τόσο χάλια.<br /></div><div align="justify">Νομίζω πως αυτή τη βδομάδα ανατράπηκε η μισή μου κοσμοθεωρία. Το ανησυχητικό είναι πως δεν είμαι σίγουρη αν έμαθα και την αλήθεια, κατάλαβα πάντως πως ο τρόπος που λειτουργούσα μέχρι τώρα ήταν λάθος, και κάτι πρέπει να γίνει για να αλλάξει, κι <span style="color:#ccccff;">ας καταλήξει λάθος πάλι</span>. Τουλάχιστον θα έχω κάνει κάτι.</div><div align="justify">Να σας δώσω ένα σύντομο παράδειγμα. Φίλη περνάει δύσκολη φάση και προσπαθώ να της συμπαρασταθώ σέρνοντας τον εαυτό μου μαζι της απο μπαράκι σε μπαράκι όπου η παθούσα πίνει για να ξεχάσει κι εγώ περιμένω μέχρι να τελειώσει και να την πάω σπίτι μη καταλήξει στο κρεβάτι κανενός περίεργου και μετανιώνει την επομένη. Πολλές φορές προσπάθησα να την μιλήσω και να την πείσω πως αυτό που κάνει δεν ειναι και το καλύτερο, συμφωνουσε μεν αλλα συνέχιζε, κι εγώ παρα πόδας.</div><div align="justify">Όταν μετά απο εναμιση μήνα καθημερινής οινοποσίας (και ρουμο- και τεκιλο- και τζινο- και ότι αλλο θες)της απάντησα σε πρόσκληση της πως δεν αντέχει άλλο το συκώτι μου και πως είχα πρωινό ξύπνημα μου ανταπάντησε πως την πουλάω και άκουσα και τα εξ αμάξης. Αφού μου το έπαιξε θυμωμένη κάνα δυο μέρες με "συγχώρεσε" όπως μου είπε (χωρίς να της το ζητήσω)και άρχισε τα ίδια. Τώρα που της είπα πάλι να μην έχει τόσο μεγάλες προσδοκίες απο τις σωματικές μου αντοχές ξαναέβρισε.</div><div align="justify">Είχα την θεωρία πως όταν έχεις <span style="color:#ccccff;">κάτι που σου περισσεύει πρέπει να το δίνεις</span> σε όποιον το έχει ανάγκη. Είχα λίγο περισσευόμενο χρόνο, λίγο ενδιαφέρον, λίγα λεφτά για να σφινάκια, τόσα είχα, τόσα έδωσα. Κατάλαβα όμως πως <span style="color:#ccccff;">όσο δίνεις ανεβάζεις τις προσδοκίες του λήπτη</span>, πως δίνεις ένα και ζητά δέκα, και δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι καλό, ούτε για μένα ούτε για τον λήπτη.</div><div align="justify">Αυτό που δεν καταλαβα είναι το γιατί με "συγχώρεσε". Σκέφτηκα πως εκτίμησε το "ένα" αλλά διαψεύστηκα. Βασικά έχω βαρεθεί να κάθομαι και να ψυχολογώ την κάθε ιδιάζουσα περίπτωση που συναντώ. Ίσως δεν πρέπει να αντιμετωπίζω έτσι τα πράγματα στη ζωή μου. Ίσως θα έπρεπε να μη κάνω τίποτα άν δεν συμβαδίζει με το "συμφέρον". Νιώθω πως δεν θα μπορέσω να λειτουργήσω έτσι αλλά έχουν εξαντληθεί και οι πόροι και οι επιλογες. Είναι κρίμα να μπαίνω σε τέτοια διλήματα απο τώρα αλλά όταν το έχουν κάνει όλοι είναι δύσκολο να επιβιώσεις.</div><div align="justify">Μακάρι το παραπάνω να ήταν το μοναδικό παράδειγμα.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Νομίζω πως έχω πάρει ήδη τον δρόμο, απλά γυρίσω που και που και βλέπω απο τον καθρέφτη</span></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#ffcc99;"></span> </div><div align="justify"><span style="color:#ffcc99;">Το τραγούδι αυτό πρέπει να είναι πολύ ωραίο αλλα δεν μπορώ να το απολαυσω. Είχα διαβάσει ένα βιβλίο για μια τύπισσα που η γειτόνισσά της (Σία την λέγανε) είχε κάνει κατάληψη στη ταράτσα γιατί την είχε παρατήσει ο γκόμενος που την κεράτωνε με την αδελφη της. Επινε βότκα και είχε μια κασσέτα που την είχε γράψει όλη με αυτό το τραγούδι, βαριόταν να το γυρίζει κάθε φόρα. Επίσης απο αυτό το βιβλίο μου έχει κολλήσει το all that jazz (ασχετο αλλα ήθελα να το πω). Φοβερό βιβλίο...</span></div><div align="justify"><span style="color:#ffcc99;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5080885763389124643?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-19103065289845578612007-10-09T02:08:00.000+03:002007-10-09T02:37:39.952+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Rwq_KzFzGcI/AAAAAAAAADE/8GjjR8Lct-w/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1026.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5119114118694115778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Rwq_KzFzGcI/AAAAAAAAADE/8GjjR8Lct-w/s200/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1026.jpg" border="0" /></a>Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν όνειρα. Για να τα υλοποιήσουν κάνουν σχέδια. Η περίοδος σχεδίων για τους περισσότερους είναι πριν την αρχή του νέου έτους. Εγώ επειδή είμαι περίπτωση σιγά και που θα είχα την ίδια αρχή με τους άλλους...<br /><div align="justify">Η Δευτέρα τελείωσε αισίως. Μέχρι την Κυριακή βράδυ είχα κανονίσει τα πάντα ωστε τίποτα να μη με κάνει να παρεκκλίνω απο το τον στόχο μου. Καθάρισα το περιβάλλον μου (του σπιτιού και ευρύτερο), καθάρισα τον εαυτό μου, μου έκανα το πρωί έναν καφέ και στρώθηκα στη δουλειά.</div><div align="justify">Όταν οι δικαιολογίες τελειώνουν και δεν έχεις ούτε στον εαυτό σου τι να πεις, τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος απο τον δύσκολο. Τουλάχιστον όμως δεν έχεις διλήμματα.</div><br /><div align="justify">Άντε και καλό δρόμο να 'χουμε</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-1910306528984557861?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-37060250400328705552007-09-25T19:01:00.000+03:002007-09-25T21:57:53.617+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RvlDCm4Q6sI/AAAAAAAAAC8/I2_pKdKawdM/s1600-h/P1010006.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114192563931245250" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RvlDCm4Q6sI/AAAAAAAAAC8/I2_pKdKawdM/s200/P1010006.JPG" border="0" /></a>Τη πέμπτη θα πάω στο χωριό μου, ο μπαμπάς βέβαια γκρίνιαξε γιατί "<span style="color:#ccccff;">ποτέ δεν θα παρατούσες τις παρέες σου να πας στη Καρδίτσα, ενώ στης μάνας σου... τρέχοντας</span>", αλλά το έχω ανάγκη να βρεθώ σε ένα μέρος που να μην χρειάζεται να σκέφτομαι για το παραμικρό.<br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify">Το χωριό μου είναι από τα πιο όμορφα μέρη στον κόσμο, όχι γιατι είναι κοντά στη Δαδιά, όχι γιατι το "ποταμι" ειναι πανέμορφο, ούτε κάν για τα βυζαντινά τείχη στο Διδυμότειχο, κυρίως γιατι εκεί ζουν ο πάποζ'μ και η γιαγιακούδα μου. Είναι δύο άνθρωποι που χαίρομαι που υπάρχουν στον κόσμο, πόσο μάλλον που είναι οικογένεια μου και με αγαπάν. Σίγουρα θα το έχετε πάθει κι εσείς με ανθρώπους, αυτό το "love is in the air", το να δέχεσαι και να δίνεις άπειρη αγάπη και να συμβαίνει απο μόνο του. Μπροστά στο σπίτι έχουν ένα περιβόλι, <span style="color:#ccccff;">μέχρι και το χώμα αγαπάνε</span>, το νιώθεις.</div><div align="justify">Θα σκάσω μύτη το μεσιμέρι και η γιαγιά θα τσιρίζει, άσχετα αν της το έχω πει εδώ και 2 βδομάδες πως θα πάω. Ο παππούς θα ανοίξει κρασί να πιούμε "τώρα που ήρθε το κορίτσι" (ακόμα μαλώνουμε με τον αδελφό μου ποιον αγαπάν περισσότερο). Απο τον παππού και την γιαγιά έχω μάθει πολλά όπως:<br />α) να κάνω ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες γιατι τις είχα σπάσει και ο παππούς πάντα βαριόταν να τις φτιάξει<br />β) όταν κάνουμε μικίκια με τη γιαγιά να ειδοποιούμε την πυροσβεστική γιατι αν εγώ είμαι επιρρεπής στα ατυχήματα μια φορά η γιαγιά είναι 40 (πρέπει να είναι κάτι γονιδιακό)<br />γ) γιατί να πικρίζουμε το στόμα μας με μπύρα στο φαγητό όταν υπάρχει το ημίγλυκο; μπορεί να πινουμε ένα ποτήρι κάθε χριστούγεννα και πάσχα (ο παππούς, γιατι εγω... )αλλά το έχουμε φιλοσοφήσει το πράγμα<br />δ) δεν υπάρχει τραγουδιστής σαν τον Αηδονίδη, τελος<br />ε) πως απελευθερώθηκε το Διδυμότειχο απο τους Γερμανούς (για τους γνωστούς μου που παραπονιούνται πως λέω συνέχεια τις ίδιες ιστορίες και έχουν βαρεθεί... δεν έχετε γνωρίσει τη γιαγιά Ανθούλα να καταλάβετε απο επανάληψη...)<br /></div><div align="justify">Ο παππούς και η γιαγιά είναι για μένα η επιστροφή. Έχει αλλάξει ο κόσμος, και έχουν προχωρίσει και αυτοί (<span style="color:#ccccff;">η γιαγια ξέρει τί σημαίνει GMO...</span>) αλλά κάποια πράγματα μένουν για πάντα γλυκά, από τότε που με πρωτοείδανε στην αγκαλιά της μαμάς μέχρι τώρα που έχω γίνει κοτζαμ γαϊδούρα. Δεν θα πάψω ποτέ να νιώθω ένα "κατι" όταν ανοίγω ένα μπουκάλι με σάλτσα της γιαγιάς. Είναι το "καθρεφτάκι στο κλουβί του κόσμου".<br /></div><div align="justify">Υ.Γ.: Μπορώ να λέω με τις ώρες ιστορίες με παππου-γιαγιά αλλά προτιμώ να σας διηγηθώ τις νέες περιπέτειες όταν επιστρέψω... Η φωτογραφία που βάσω δεν είναι αντιπροσωπευτική, ήταν αρχή σεζον και δεν είχε πολλά ο κήπος, τώρα να δειτε τι θα γίνεται.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3706025040032870555?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-42610872205352249142007-09-18T02:39:00.000+03:002007-09-19T01:00:57.572+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Ru_8_1fZ-qI/AAAAAAAAAC0/q6ere3vlpDI/s1600-h/coffee_dog.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111582275709565602" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Ru_8_1fZ-qI/AAAAAAAAAC0/q6ere3vlpDI/s200/coffee_dog.jpg" border="0" /></a>Έγιναν οι εκλογες, βγήκαν τα αποτελέσματα, το αν άλλαξε κάτι θα φανεί στην πορεία. Τελικά πήγα και ψήφισα κάτι που θα μου επιτρέψει να κοιμηθώ ήσυχα, χωρίς φωνές συνείδησης του στιλ "τι βλακας που είμαι", ούτε επισκέψεις προγόνων... γιατι τα είχαμε κι αυτα.<br /><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Τη κυριακή το βράδυ η μισή ελλάδα ξενυχτούσε να δει αν θα έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση και η άλλη μισή αφού είδε τα exit-polls έβαλε μπασκετ να δει αν θα το παρει η Ρωσία. Κάποιος άλλος έριξε φόλα στον Λάζαρο.</div><br /><div align="justify">Ο Λάζαρος ήταν ένα αδέσποτο κουτάβι που περιπλανιόταν στην γειτονιά μας. Κάποια στιγμή άρχισε η διπλανή μας η Αγγέλα να του αφήνει λίγη τροφή μπροστα στην πόρτα, μετά έβαζε και ο πατέρας μου, μετά και ο άλλος διπλανος... και φτασαμε σε σημείο ο Λάζαρος να κοντεύει να γίνει πιο χοντός και απο τη δικιά μας (πιστεψτε με, ειναι πολύ δύσκολο ενα σκυλι να είναι πιο χοντρο απο την Ήρα). Πλέον έχει και δικό του σπίτι και είναι δικό μας παιδί.</div><div align="justify">Ο δρόμος που μένουμε είναι ένα αδιέξοδο περίπου 50 μέτρα. Ο Λάζαρος είχε αναλάβει χρέη παρκαδόρου, σε υποδεχόταν στην αρχή του δρόμου, σε συνόδευε μέχρι την θέση σταθμευσης και σε περιμενε μπροστά στη πόρτα του αυτοκινήτου για κανένα πεταχτό χάδι. Αν κάποιος εκτός γειτονιάς δεν πρόσεχε τη πινακίδα "αδιέξοδο" ή δεν ήταν απο τους VIP επισκέπτες (αυτούς που εχει μάθει πλέον) τον γαύγιζε μέχρι να πάρει αναστροφή και να φύγει.</div><div align="justify">Τον λέγαμε Λάζαρο γιατι όταν ήταν κουτάβι (ποπο, περασαν 6 χρόνια...) κάποιος του είχε ρίξει φόλα αλλα τον προλάβαν και την γλίτωσε. Χτες μάλλον καποιος είπε να θυμηθεί τα παλιά.</div><div align="justify">Ήταν 10 το βράδυ και η μαμα είχε πιάσει να κάνει ραβανί για την κόρη της να παν τα φαρμάκια κάτω, όταν είδαμε τον Λαζαρούκο να πηγαίνει σαν μαστούρι και να τρέμει. Ο μπαμπάς πήρε τον γιατρό μας που μας έστειλε σε μία που διανυκτέρευε κυριακή βράδυ μες στις εκλογές η κοπέλα... αλλα κι αυτή ήταν μακριά. Μας ρώτησε αν στεκεται ακόμα στα πόδια του και μας είπε να του κάνουμε ενεση 2 ατροπίνες και να τον φέρουμε. Μέχρι να τις βρω εγώ (ευτυχώς είχαμε στο σπιτι για την δικιά μας), να βρω και σύριγγα ο καημένος είχε σωριαστεί. Μέχρι να πάει 2 και να είμαστε σίγουροι πως διεφυγε τον κίνδυνο δεν μπορούσα να ηρεμίσω, ένιωθα πως έφταιγα που δεν εκανα πιο γρήγορα.</div><div align="justify">Πρώτη φορά ήμουν μπροστά σε τέτοιο θέαμα, είναι ο πιό επόδυνος τρόπος να σκοτώσεις. Απορώ τι σόι άνθρωπος θα μπορούσε να το κάνει. Κάποια στιγμή σκέφτηκα πως το έκανε επίτηδες εκείνη τη μέρα γιατι δεν θα βρίσκαμε γιατρο.</div><br /><div align="justify">Ο Λαζαρουκος τελικά τη γλίτωσε, σήμερα ξεκίνησε και να γαυγίζει κιόλας. Βέβαια η γειτονιά του έδωσε μία βδομάδα άδεια αναρωτική αλλά αυτός τρώγεται να αναλάβει πάλι καθήκοντα παρκαδόρου. Ο μπαμπάς λέει και ξαναλέει πως το σκυλί ήξερε στα δύσκολα να πάει σ' αυτούς που τον αγαπάνε και πως αν χωνόταν σε τίποτα θάμνους θα τον κλαίγαμε τώρα. Δεν ξέρω αν τον έκοψε τόσο (αν δεν το λεγαμε Λαζαρο θα τον λέγαμε Ρανταπλάν) ή αν ήταν απο ένστικτο. Γενικά είναι λίγο γκάου σαν σκύλος αλλά τον αγαπάμε. <div align="justify"></div><br /></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Σκεφτόμουν να βάλω κάποια ανάλογη φωτογραφία ως συνήθως αλλά το θέαμα ήταν το χειρότερο που έχω δει και θεώρησα καλό να μην αναπαράγω. Προτίμησα να βάλω μία της τώρα καλύτερης κατάστασης του.</span></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Υ.Γ.: Η φωτό του προηγούμενου post είναι του David Lanham, αν θέλετε δείτε τη σελίδα με τα έργα του</span><span style="color:#000000;"> <a href="http://www.dlanham.com/">http://www.dlanham.com</a></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#000000;"><span style="color:#ffcc33;">Και ένα μύνημα για το τέλος: Λιβ Λαζαρους αλόουν γιου αντε μη πώ τώρα!!<br /></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4261087220535224914?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-34180916759152977152007-09-11T05:03:00.000+03:002007-09-11T05:44:03.197+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RuYAVSLGyVI/AAAAAAAAACs/DQOk6lCoJWE/s1600-h/fall1_wide.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108771192954079570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RuYAVSLGyVI/AAAAAAAAACs/DQOk6lCoJWE/s200/fall1_wide.jpg" border="0" /></a>Έχουν περάσει δύο βδομάδες από τότε που έχω να γράψω εδώ. Όχι πως δεν έχουν συμβεί γεγονότα στο μεσοδιάστημα... πήρε φωτιά ο κώλος μας, προκηρύχθηκαν εκλογές, ξεκίνησε η εξεταστική, χώρισε η Έλενα. Για προσωπικούς και μή λόγους πιο πολύ σκοτίζομαι για τον χωρισμό της φίλης μου παρά για τον "προεκλογικό αγώνα".<br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Πιο πολύ όμως με έτσουξε που τελειώνει το καλοκαίρι και τα ψέματα τελειώνουν μαζί. Ήθελα η πρώτη μου σεπτεμβριανή ανάρτηση να ήταν η κριτική ενός δίσκου που με συντρόφευσε όλο το καλοκαίρι, αλλά επειδή αυτό το λέω 1ο μέρες τώρα και με τη δουλειά που έχω το βλέπω να γίνεται οκτωβριανή η κριτική είπα να ξεκινήσω παραθέτοντας απλές σκέψεις πριν με πάρει ο ύπνος.</div><br /><div align="justify">Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας του "τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα". Αυτή η έσωστρέφεια είναι όμως το αναγκαίο μετά το ξεσάλωμα τριών μηνών. Πρέπει να κάνεις τις μοναχικές βόλτες, να στοιχίσεις τα ηλιοβασιλέματα με το βήμα σου, να τα πάρεις απ' τα μάτια και να τα βάλεις πιο μέσα, γιατί έρχεται κρύο και θα τα κάψει. Είναι <span style="color:#ccccff;">ο μήνας που μαζεύεις τα φρούτα και τα αποξηραίνεις να έχεις να φας τον χειμώνα "να μη πάθεις σκορβούτο"</span> (η μόνιμη φράση της μαμάς μου μετά το "τί εφαγες σήμερα").</div><div align="justify">Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας του οποίου κάποιες μέρες μπορείς να φορέσεις τη χειμωνιάτικη μπλούζα που τόσο πεθύμησες, ή την πήρες με τις εκπτώσεις και δεν προλαβές να την χαρείς, και μη τρελαθούμε τωρα... όλο το καλοκαίρι με τα σορτσάκια και τα αέρινα νισάφι! Είναι ο μήνας που σου δίνεται η αφορμή που περίμενες να αλλάξεις στέκια, συνήθειες (λέεεεμε τωρα), και ο,τι άλλο βαρέθηκες να τρώς στη μάπα. Είναι <span style="color:#ccccff;">ο μήνας που αναπροσδιορίζεσαι, εσύ, τα θέλω και τα πρέπει σου.</span></div><div align="justify">Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που θα κλείνω τη μπαλκονόπορτα με φρέσκια την ανάμνηση των ζεστών καλοκαιρινών νυχτών που την έβγαζα στρωματσάδα στο μπαλκόνι να ακούω τα ροχαλιτά του ανδρικού πληθυσμού όλης της πολυκατοικίας και τα κουνούπια μέσα στα αυτιά μου.</div><div align="justify">Όσο όμως κι αν προσπαθώ να δω την άσχημη πλευρά, το έχω δηλώσει... το καλοκαίρι είναι η εποχή μου, και του χρόνου θα είμαι πιο καλά προετοιμασμένη. Έχω έναν ολόκληρο χειμώνα μπροστά μου.</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Αλλά "<span style="color:#ccccff;">είναι νωρίς ακόμη</span>"</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Καλές βόλτες</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3418091675915297715?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-90322289870386245812007-08-27T18:47:00.000+03:002007-08-27T19:01:55.596+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RtLyMDms-GI/AAAAAAAAACc/LzwRb_hUZRA/s1600-h/r2577759545.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103407616704182370" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RtLyMDms-GI/AAAAAAAAACc/LzwRb_hUZRA/s200/r2577759545.jpg" border="0" /></a>"... Δεν θα μπορούσα ποτέ να ψυχολογίσω αυτούς τους ανθρώπους. Ποιός αντέχει αυτή την ευθύνη; Ποιό μυαλό μπορεί να το αντέξει; Μπορεί το δάκρυ μου να σβήσει αυτή τη φωτιά;..."</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">"... Όταν γυρίσω τι θα εχει μείνει; Φοβάμαι, τις προάλλες σκεφτόμουν να κάνω οικογένεια, τι θα έχω να προσφέρω σ' αυτά τα παιδιά; Ήθελα να δουν ότι έχω δει εγώ σαν παιδί κι ακόμα περισσότερα. Ήθελα να ζήσουν το βουνό, τη θάλασσα, τους ανθρώπους. Τιπορα απ' όλα αυτά δεν έχει μείνει. Σε λίγο θα έρθουν να μου πάρουν τη μήτρα.</div><br /><div align="justify">Σήμερα πενθω, αν και ούτε αυτό δεν δικαιούμε, ούτε αυτό δεν μου 'χει μείνει."</div><div align="justify"> </div><p>Λένε πως ο Θεός μας άφησε το ουράνιο τόξο να ξέρουμε πως μετά τον κατακλισμό όλα γαληνεύουν. <span style="color:#ff9966;"><span style="color:#cc0000;">Εγώ θα κρατήσω ένα κόκκινο φεγγάρι να θυμάμαι τις μαλακίες μας.</span><br /></span></p><div align="justify"></div><p>Γειά σου Ανδρέα<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103409923101620338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RtL0STms-HI/AAAAAAAAACk/kLbZS-7soQQ/s200/%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B12.gif" border="0" /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-9032228987038624581?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-43567072169774745252007-08-23T04:28:00.000+03:002007-08-24T18:43:06.566+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Rszj9jms-EI/AAAAAAAAACM/p0d3ZKWh6ck/s1600-h/here_with_me.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101703124573026370" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Rszj9jms-EI/AAAAAAAAACM/p0d3ZKWh6ck/s200/here_with_me.jpg" border="0" /></a>Σήμερα γύρισα λίγο αργά σπίτι, σουρτούκεψα...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Είχε φτάσει βράδυ και κοιτούσα τα ταβάνια, είχα κάνει όση δουλεία ήθελα, είχα φάει σαν το ζώο, είχα πλύνει τα πιάτα (πράγμα περίεργο αφού περιμένω συνήθως να χωνέψω... κανα 2 μέρες), είχα βάλει και μια σκούπα (μιλάμε για πολλή βαρεμάρα), δεν μου έμενε τίποτε άλλο. Τη στιγμή που ήμουν στο τσακ να βάλω πλυντήριο χτυπάει τηλέφωνο για τσίπουρα. Υπό κανονικές συνθήκες θα τους γείωνα αλλά έβλεπα τον γκρεμό μπροστά μου, πήρα την κοιλιά μου και κατηφόρισα προς το λιμάνι για νέες περιπέτειες.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Αν έτρωγα έστω και μισή καβουροδαγκάνα θα μου έβγαινε από την μύτη οπότε προτίμησα να πλακωθώ στα τσίπουρα και να αφήσω για τους άλλους το φαΐ, πράγμα που δεν θα με δείτε να κάνω συχνά. Πιάσαμε με μια φίλη μου (την Α) συζήτηση περι σχολής (σεπτέμβριος γαρ) και καταλήξαμε να μιλάμε για τις ζωές μας σε 2 χρόνια και μετά απο αυτά. <span style="color:#ccccff;">Μπορείς άραγε μετά απο μία ηλικία να κάνεις τέτοιες φιλίες;</span></div><div align="justify">Μετα απο λίγο πήραμε τα σαρκία μας και είπαμε να πάμε για χώνεψη στο μπαράκι που δουλεύει έτερη φίλη μας (η Β), η οποία μόλις είχε γυρίσει απο Θεσσαλονίκη και απο μία ιστορική επανένωση με τον πρώτο έρωτα της και όπως αποδείχτηκε παντοτινός (με κάποια επεισόδια ενδιάμεσα) και δεν είχαμε προλάβει να την δούμε. Δεν ξέρω αν τον τελευταίο καιρό διαχειρίστηκε καλά κάποιες καταστάσεις προκειμένου να ξαναβρεθεί με τον "αγαπημένο" της, εγώ νομίζω στην θέση της σαν τα μούτρα μου θα τα έκανα, και όσο να πεις θεωρώ τα μούτρα της φίλης μου καλύτερα απο τα δικά μου. <span style="color:#ccccff;">Γίνεται να μην χαρείς με την χαρά της φίλης σου;</span> Αν την βλέπατε όμως σήμερα πως ήταν... θα λιώνατε! </div><div align="justify">Λιώσαμε κι εμείς για κανα μισάωρο και την αφήσαμε να σερβίρει μεθυσμένους, ενώ ανηφορίζαμε για το Σανταν που μας είχε καλέσει "μια παλιά ιστορια" της Α. Μετά απο λίγο ήρθε και η Β γιατι οι μεθυσμένοι δεν αντέχαν άλλο. Καταλήξαμε μεγάλη παρέα, μιλούσαμε με τύπους γνωστούς γνωστών αλλά αρκούσε μια ματιά για να λιώσουμε στο γέλιο σαν χαζογκόμενες χωρίς να μας καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι. Κάποια στιγμή ένας κουλτουριάρης ντεμέκ ψυχολόγος πήγε να βγάλει γνωμάτευση για μένα... Ανάθεμα με κι αν έπεσε σε ένα πραγμα μέσα, όχι πως θα περίμενα να τα κατάφερνε, αλλά <span style="color:#ccccff;">ρε φιλαράκι μη τη βγαίνεις στις φίλες μου πως εσύ με ξέρεις.</span></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Έχω πολλά να θυμάμαι όταν είμαστε μακριά η μία απο την άλλη. Λόγια δεν θυμάμαι, αλλά οι αγκαλιές μας... άλλο πράμα!</div><div align="justify"></div><div align="justify">Έχω δε την αίσθηση πως καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς κάποιος απο κάπου με παρακολουθούσε και χαμογελούσε, απαντόντας στα τρία παραπάνω</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Σε λίγο θα πέσω στο κρεβάτι μου, δεν είναι κανείς στο σπίτι αλλά είναι έχω μιαν αγάπη μέσα μου.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Καληνύχτα... untill you're resting here with me</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4356707216977474525?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-54855689079292250552007-08-21T21:53:00.001+03:002007-08-21T22:29:22.358+03:00<div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101228999444968770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Rss0v13WtUI/AAAAAAAAACE/tkjJAI1DXKA/s200/mosaic_goldfish_400.jpg" border="0" />3 δευτερόλεπτα, τόσο διαρκούν τα περισσότερα πράγματα στον κόσμο μου, στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον κόσμο γύρω.</div><div align="justify">3 δευτερόλεπτα μπορούν να είναι αρκετά να με γεμίσουν για μια αιωνιότητα, αλλά σε αλλα τρία αυτό το συναίσθημα θα έχει χαθεί και την θέση του θα πάρει το κενό, αλλά και πάλι δεν πειράζει, αφού κι αυτό θα ξεχαστεί.</div><div align="justify">Νομίζω πως εν μέρει οι γύρω μου έχουν εναρμονιστεί με αυτό το σύστημα, αφού για ένα διάστημα με φώναζαν "Γειά, είμαι η Ντόρι!", δεν παύει όμως να είναι και ψυχοφθόρο, και τους καταλαβαίνω.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Πολλές φορές ευγνωμονώ την τύχη που μου έδωσε αυτό το χαρακτηριστικό. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που κρατάνε γινάτι, κάνω μια στροφή στο βλέμμα και έχω ξεχάσει τα πάντα, ξανακοιτώ σαν να βλέπω κάτι πρώτη φορά. Δεν προλαβαίνω να θυμώσω, πριν κάνω κάτι για το οποίο ίσως μετανιώσω αργότερα έχει χαθεί ο λόγος για να το κάνω. Μπορώ να δώσ άπειρες ευκαιρίες, αρκεί να με διαχειριστείς σωστά και να με καταλάβεις.</div><div align="justify">Όταν όμως έχεις να κάνεις με ανθρώπους που δεν έχουν το ίδιο σύστημα με σενα τα πράγματα δυσκολεύουν. Όταν μαλώνεις με κάποιον περιμένει απο εσένα τουλάχιστον να προβληματιστείς, και να το δείξεις. Θέλει να το νιώσεις μέσα σου, να θυμώσεις, να αγανακτήσεις, να εκραγείς. Όταν γυρίζεις απότομα σελίδα δείχνεις στον άλλον ρηχός και αναίσθητος, ενώ μπορεί ο μέσα σου εαυτός να σχίζεται στα δύο.</div><div align="justify">Δεν ξέρω τι να κάνω για να σταματήσω να στενοχωρώ άθελα μου ανθρώπους.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5485568907929225055?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-66504361241625068992007-08-17T18:33:00.001+03:002007-09-25T22:01:25.419+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RsXJSF3WtSI/AAAAAAAAABw/eOO0-mhvjtg/s1600-h/midnight_rose.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5099703465716135202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RsXJSF3WtSI/AAAAAAAAABw/eOO0-mhvjtg/s200/midnight_rose.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ccccff;">Εναλλακτικός τίτλος: To be or not to be χαζογκόμενα</span><br />Αν και συνεχίζω να πιστεύω πως όταν οι Αρχαίοι Έλληνες παίζαν την Αντιγόνη οι Άγγλοι ήταν πάνω στα δέντρα και τρώγαν βελανίδια α)καλός και ο Σαίξπιρ για την ώρα, β)οι σύγχρονοι Έλληνες της έχουν γαμήσει τη μάνα της Αντιγόνης, λες και δεν είχε τραβήξει αρκετά στο δράμα, και αυτή και η μάνα της.<br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Αλλά ξεφεύγουμε απο το θέμα μας. Απόψε πριν κοιμηθώ ακόμα ονειρεύτηκα πως ο κόσμος ήταν τέλειος, δεν υπήρχαν πρέπει και θέλω, δεν υπήρχε κάτι να τα διαχωρίσει και όλα ήταν ένα. Ένα που πραγματοποιούνταν με τη δημιουργία της παραμικρης επιθυμίας. Δεν υπήρχε πόνος ούτε δάκρυ, δεν υπήρχε πόθος.<br />Δεν υπήρχε σχεδον η επιθυμία, ούτε προσμονή, αυτό το "αν δεν χτυπησει το τηλέφωνο σε 2 λεπτα θα φυγει στον τοίχο" (δεν ξερω για σας, εγώ όσες φορές το εχω πει το εχω κανει). Γαμώτο, μέχρι και η κλασική συνταγή του τέλειου κόσμο καταλήγει εφιάλτης τα ζεστα βράδια του καλοκαιριου.</div><div align="justify">Δεν περίμενα να το πώ κι αυτό αλλά έχουν περάσει χρόνια με βραδια που δεν κοιμάμαι, κι ας είναι τα σεντόνια δροσερά, κι εγώ ακόμα αναρωτιέμαι το πιό χαζό μα και μοναδικό ερώτημα της υπαρξής μου "που θα βρώ την ευτυχία;"</div><div align="justify">Πραγματικά δεν ξέρω αλλά απόψε νιώθω πως είμαι κοντά στην απάντηση, συγκεκριμένα ανάμεσα σε τρία:</div><br /><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">α) Μοναχισμός στο Θιβέτ με άλλους μοναχούς στα πορτοκαλιά, χωρίς κανείς να μιλάει ελληνικά, άρα μόνη μου. Νομίζω πως μόνο εκεί θα βρω τετοια ηρεμία.</span><br /></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">β) 5 ντεκαπάζ το ένα πάνω στο άλλο να μη μείνει ούτε ένα εγκεφαλικό κύτταρο όρθιο, και άμα μείνει το καίμε με το κινητό στο αυτί. Η πλήρης αφασία.</span><br /></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">γ) Μαζί σου κι όπου βγει</span></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#333399;">Γράφτηκε στις 17/8/2007</span></div><div align="justify"><span style="color:#333399;">5 πρωινή</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6650436124162506899?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-40694096188320913232007-08-15T18:37:00.000+03:002007-08-15T19:41:11.825+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RsMscI8PjMI/AAAAAAAAABo/8CAmrPA148o/s1600-h/Armenistis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098968065061653698" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RsMscI8PjMI/AAAAAAAAABo/8CAmrPA148o/s200/Armenistis.jpg" border="0" /></a>Δεν κάθομαι να σας γράψω ολόκληρο άρθρο για να σας ενημερώσω πως σήμερα είναι δεκαπεντάυγουστος, όσο "ότι να 'ναι" και να είστε αυτό όλο και κάπου θα το πήρε το αυτί σας. Ο τόπος έχει βουίξει, ορδές ελλήνων καβάλησαν από ένα καράβι και φύγαν απο τα σπίτια τους και όσοι μείναν βρίσκονται τώρα σε όποια παραλία βρήκαν μπροστά τους.<br /><div align="justify">Έτσι και οι γονείς μου τους οποιους φιλοξενώ αυτές τις μέρες μου προτείναν να πάμε για μπάνιο. Όπως τις προηγούμενες 5 φορές έτσι και σήμερα τους αρνήθηκα. Σιγά μη κάνω 1,5 ώρα στο αυτοκίνητο (συν 1,5 λογω της ημέρας) γιατι ο κύριος θέλει απο την έξω μεριά του πηλίου, και αλλη τοση για να γυρίσουμε για ένα μπάνιο... Και κάθησα σπίτι και καλά για διάβασμα.</div><div align="justify">Οι γείτονες απο τις 11 το πρωι ξεκίνησαν με Αρβανιτάκη "εκτος προγράμματος", και κατα το μεσιμεράκι Μαρίζα Κοχ με κάτι μικρασιάτικα, παράπονο δεν έχω, μές στη κουλτούρα μου ήταν, σπάγαν και πιάτα, χαμος. Με τα πολλά πολλά παράτησα την τεχνιτή νοημοσύνη που έχω βαρεθεί εδω και 4 εξεταστικές να την διαβάζω, και βγήκα στο μπαλκόνι να κάνω χάζι.</div><div align="justify">Με λύπη μου κατάλαβα πως δεν μπορώ να δω το θέαμα γιατι μεσολαβούσε κάποια πολυκατοικία, αλλά πρέπει να ήταν πολύ κοντά γιατι ξεχώριζαν οι φωνές τους. Μα μου είχε κάνει εντύπωση που κάναν γλέντι τον δεκαπεντάυγουστο, αλλά σκέφτηκα θα ήταν κανενας Παναης και ξαναμπήκα να χωθώ στα βιβλία μου.</div><div align="justify">Δεν τα κατάφερα όμως να συγκεντωθώ, ειδικά όταν μετα τα ρεμπέτικα μου έβαλαν queen. Ντάαααξει, μπορεί να κουράστικαν απο τον χορό και να θέλαν να χαλαρώσουν. Άλλωστε μετά το πατατρακ που έφαγα απο ένα 6χρονο που μου έλεγε πέρσι στη κατασκήνωση πως ακούει Kiss και είχε και 2 μπλούζες τους (που τις βρήκε ο Βασιλάκης σε παιδικά νούμερα;) όλα μου φαίνονται φυσιολογικά. Μάλιστα μια βραδιά που θα κάναμε beachparty και τα παιδιά έπρεπε να έρθουν μεταμφιεσμένα, όλη η 1η σκηνή (του Βασίλη) ήρθαν μαυροντυμένοι και με ένα βαμμενο αστέρι στο μάτι... άλλο μακιγιάζ δεν διέκρινα.</div><div align="justify">Το θέμα με τους γείτονες (επιστροφή στο θέμα μας) είναι ότι δεν χαλάρωναν με τους queen αλλά συνέχισαν να χτυπιούντε με αμείωτο ενθουσιασμό. Μέτα μου βάλαν Αγγελόπουλο αξέχαστες επιτυχίες, Μπιθικότση, το soundtrack του Chicago, όταν ξεκίνησα να γράφω κάναν ένα αφιέρωμα στον Elvis και τα 30 χρόνια μακριά μας, Blues Brothers, το bella ciao που είχα να το ακούσω απο τις πορείες τον χειμώνα και τώρα "Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα".</div><div align="justify">Το κουλότερο όλων είναι πως έχει πάει 7 και έχουν κλείσει ένα 8ωρο να χτυπιούνται. Ειλικρινά θα θελά να βγω στον δρόμο, να ακούσω απο πού έρχεται η μουσική και να πάω να τους χτυπήσω να τους γνωρίσω, αν μη τι άλλο τους λες ενδιαφέροντες.</div><br /><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Υπο άλλες συνθήκες θα γκρινιαζα πως όσο πιο κοντά έρχονται οι σκεπές τόσο απομακρύνονται οι άνθρωποι και άλλα τέτοια αλλά έχω κέφια γιατι παίζει ωραίο τραγούδι</span>.</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Αν διαβάζει κάποιος αυτό το άρθρο και ξέρει τους γείτονες μου ας επικοινωνήσει μαζί μου. Δεν νομίζω να μπερδευτούμε, δεν υπάρχει περίπτωση να έγινε άλλο γλέντι σήμερα στην ελλάδα με τέτοια playlist</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Υ.Γ.: Βατάλα αν είσαι εσύ και δεν με κάλεσες μαύρο φύδι που σε έφαγε, θα σε δείρω</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4069409618832091323?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-86010471210559211152007-08-10T17:52:00.000+03:002007-09-25T22:02:24.149+03:00<a href="http://www.addictlab.com/labfiles/creatives/anorexia.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.addictlab.com/labfiles/creatives/anorexia.jpg" border="0" /></a>Το παραπάνω είναι η αγαπημένη μου λέξη τον τελευταίο καιρό. Δεν την ακούω αλλά την βλέπω παντού γύρω μου. Ίσως υπήρχε πάντα και μπορώ να την παρατηρώ τώρα που την έχω ανάγκη κι εγώ.<br /><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Τα πάντα γύρω μου τρέχουν, τα πάντα γύρω μου λένε πως πρέπει να σταματήσω. Τόσοι άνθρωποι πώς νομίζεις πήγαν μπροστά, σκάγοντας για τον καθένα που κάποτε είχαν προσφωνήσει φίλο τους; Άκουσες κανέναν να λέει πως αναδείχτηκε γιατί είχε φίλους; Όχι, γνωριμίες είχε, απο αυτές που τις χρησιμοποιείς πατόντας πάνω τους για να ανεβείς κι αν δεν τα έχουν φτύσει από μόνες τους μέχρι το τέλος τις στέλνεις και ηρεμείς.<br />Κάποτε ανησυχούσαν για τους νέους και τα πρότυπα τους, τα μοντέλα που βλέπουν στα περιοδικά και τις διατροφικές τους αναταραχές. Μα όποιος κάθεται και διαβάζει περιοδικά μόδας είναι λούζερ εξ ορισμού! Βάλτε και κανα CNN να ξεστραβωθείτε. Ο ένας στα 17 του έχει δική του εταιρία και είναι στους 40 πλουριώτερους του κόσμου, ο άλλος ανεβάζει και κατεβάζει χρηματιστηριακούς δείκτες και κόβει κεφάλια σε ασία και αφρική και είναι μόλις 25 με 8 MBA, εσυ τι κάνεις;<br />Δεν σου λέω να μην διασκεδάζεις, βάλε στην κάβα σου ένα πρασινο johnny να κατεβάζεις άμα σε πιάνουν τα χαζα σου. Στην τελική και σεξ αμα θες να κάνεις πάρε έναν/μία συνοδο, ούτε να σκας πως να τον ρίξεις, ούτε να συνδεθεις μαζι του, ούτε να σκας αμα χωρίσετε, και προπαντός όχι υποχρεώσεις. Κι αν σου λένε πως είσαι μόνος και μίζερος σαν το σκιάχτρο, πήγαινε μπροστα στον καθρέφτη σου και θαύμασε τον όμορφο non-related εαυτό σου. Είναι ωραίο αυτό το αίσθημα, η απουσία παντός αισθήματος.</div><br /><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ccccff;"><a href="http://www.genciencia.com/images/anorexia.jpg"></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RsMp3I8PjLI/AAAAAAAAABg/D-9Hgo0td_w/s1600-h/anorexia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5098965230383238322" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RsMp3I8PjLI/AAAAAAAAABg/D-9Hgo0td_w/s200/anorexia.jpg" border="0" /></a>Κάτι σαν τα παραπάνω ακούει ο διαβολάκος μέσα μου και γίνεται αρνάκι. Να σου πω την αλήθεια βαρέθηκα να τρέχω σαν τον παλαβό για να κάνω τους άλλους να νιώσουν καλύτερα. Από τη μία η απόδοση μειώθηκε αφού με τον καιρό οι άνθρωποι αυξάνονταν εκθετικά, απο την άλλη θέλω να ασχοληθώ λίγο και με τον εαυτό μου, να ξεκαθαρίσω και να συνεχίσω. Ότι και να λέω όμως τους ανθρώπους που αγαπώ πραγματικά δεν μπορώ να τους ρίξω, ποτέ μου δεν τήρησα καμία δίαιτα, αλλά ποτέ μου δεν μπήκα και στην διαδικασία να κάνω.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8601047121055921115?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-68336530408168397962007-08-02T13:03:00.001+03:002007-08-02T17:20:54.708+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RrGxtY8PjKI/AAAAAAAAABY/fGKzNZk_RR8/s1600-h/9600400830.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5094048046880099490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RrGxtY8PjKI/AAAAAAAAABY/fGKzNZk_RR8/s200/9600400830.jpg" border="0" /></a>Η υπουργός μας, προκειμένου να μεταλαμπαδεύσει σωστα τη γνώση στα παιδιά της Έκτης Δημοτικού είπε μαζί με το βιβλίο της Ιστορίας να τους κοτσάρει και τα Ματωμένα Χώματα της Διδούς Σωτηρίου.<br /><div align="justify">Όταν ήμανε 11 χρονών η καθηγήτρια μας μας έχε βάλει να διαβάσουμε τα Ματωμένα Χώματα και το Συννεφιάζει μέσα στα χριστούγεννα και επιστρέφοντας στο σχολείο να της έχουμε ετοιμάσει ο καθένας απο μία περίληψη.</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Το αποτέλεσμα σε μενα ήταν να γυρίζει το μάτι μου όποτε γίνεται αναφορά σ' αυτό, και μιά έξωση ενός "κλασικού" βιβλίου (που για να θεωρείται κλασικό κάτι θα έχει) από τη βιβλιοθήκη μου.</div><div align="justify">Το αποτέλεσμα στα παιδιά της φετινής Έκτης Δημοτικού φοβάμαι πως θα είναι είτε παρόμοιο είτε αδιαφορία.</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Κρίμα που στις πιό σημαντικές θέσεις βρίσκονται οι πιό άχριστοι άνθρωποι.</div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">το παραπάνω απευθύνεται καί στην υπουργό και στην φιλολογο μου</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6833653040816839796?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-32062213448235681932007-07-31T12:35:00.000+03:002007-08-01T19:47:01.097+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RrC3So8PjJI/AAAAAAAAABQ/hxOGRbnOBDo/s1600-h/16176-thessaloniki-quay-at-sunset.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093772709411654802" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RrC3So8PjJI/AAAAAAAAABQ/hxOGRbnOBDo/s200/16176-thessaloniki-quay-at-sunset.jpg" border="0" /></a>Σήμερα ξύπνησα πολύ άσχημα. Το πρώτο πράγμα που είδα μπροστά μου ήταν ένας ουρανός συννεφιασμένος.<br /><div align="justify">Δεν είναι λογικό στα πρώτα δευτερα που ειμαι ξύπνια να κάνω τέτοιες σκέψεις και με συνοχή κιολας. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος, σήμερα είναι η τελευταία μέρα του Ιούλη, τελειώνει το τελευταίο καλοκαίρι των 21 πρώτων μου ετών (που δεν ξέρω γιατι έχει διαφορά απο το 22ο ή το 20ο αλλά μου έπεσε βαρύ). Άσε που είχα και εναν πονοκέφαλο άλλο πράγμα και φοβάμαι πως ξεκίνησαν οι ημικρανίες των μεγάλων. Κρίση χαζομάρας ή όντως μεγαλώνω; Καλά, για μένα δεν έχει μεγάλη διαφορά αφού όσο και να μεγαλώνω θεωρώ τα προβλήματα των μεγαλύτερων μου χαζομάρες.</div><br /><div align="justify">Αλλάζω, για να κάθομαι μεσημέρι Ιούλη μπροστά σε ένα pc, να γράφω σε ένα blog, ενώ έχω κάνει διάλειμμα απο τα σήματα και συστήματα... ενώ κανονικά θα έπρεπε να είμαι σε κανα μπιτσόμπαρο, με χυμό ανάμυκτο στο χέρι, να έχω ένα εισητήριο του ΟΑΣΘ και εκεί πάνω του να γράφω έπη... αλλάζω. Γαμώ τη τρέλα μου, τέλος ενός μήνα είναι, δεν είναι το τέλος του κόσμου, και στην τελική άλλος ένας μήνας έμεινε.</div><br /><div align="justify">Άλλαξε ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα, δένομαι ακόμα πιο πολύ με τους ανθρώπους μου, έχουμε περάσει άλλωστε και κάποιες καταστάσεις παραπάνω. Το τι θα είμαι μετά απο 10 χρόνια δεν είναι μόνο όνειρο πια αλλά στόχος που πρέπει να κάνω πράγματα για να φτάσω εκεί. Μέχρι και τις σαβούρες που τρώω έχω μειώσει για να είμαι υγειής, γιατί <span style="color:#ccccff;">εμένα με νοιάζει</span>.</div><br /><div align="justify">Είναι και κάποια πράγματα όμως που μένουν σταθερά. Είναι μια ώρα στη μέρα που όταν ήμουν μικρότερη την είχα χρίσει αγαπημένη μου. Ήταν η 7η απογευματινή που με πετύχαινε συνήθως σε ένα λεωφορείο με το walkman στα αυτιά. Δεν ξέρω γιατί αλλά τρελαινόμουν να κάθομαι σε ένα παράθυρο και να βλέπω τα πάντα γύρω μου σαν απο βιτρίνα, ήταν σαν videoclip που το σκηνοθετούσα εγώ με <span style="color:#ccccff;">μόνα σύνεργα δυο μάτια</span>. Ειδικά την άνοιξη που εκείνη την ώρα έδυε και ο ήλιος και γεμιζε ο τόπος χρώματα. Από τότε είχα πει πως όπου και να ήμουν, ότι και να μου συνέβαινε, στις 7 το απογευμα θα είμαι καλά. Το είχα ξεχάσει, αλλά σήμερα το έχω μέσα μου.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Ευχαριστώ το thalassaki και τον Θοδωρή που μου επέτρεψαν να χρησιμοποιήσω την φωτογραφία παραπάνω... Την "εκλεψα" απο το <a href="http://diadromes.pblogs.gr/">Βόσπορο</a>.</span></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Απο την μία δεν εκανα και σοβαρή δουλειά οπότε μια χαρα... απο την άλλη ζηλεύω που δεν το έχουν δει τα μάτια μου.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3206221344823568193?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-2819564418787393692007-07-27T01:52:00.001+03:002007-07-28T16:44:56.729+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Rqkogo8PjII/AAAAAAAAABI/sQYS0iAnxE4/s1600-h/ikaria-sea22_20070305063953.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091645394930076802" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/Rqkogo8PjII/AAAAAAAAABI/sQYS0iAnxE4/s200/ikaria-sea22_20070305063953.jpg" border="0" /></a>Χτες γύρισα από διακοπές και πλάκωσαν όλοι να μάθουν τις συνταρακτικές ιστορίες που έχω να τους διηγηθώ από τις εμπειρίες μου. Ήταν πανέμορφα αλλά το θεωρώ λίγο μάταιο να πρέπει να το αποδείξω λέγοντας 40 φορές το ίδιο ποιήμα. Δεν ήταν κανείς εκεί να το ζήσει, αμφιβάλω δε αν το έζησαν και όσοι ήταν όντως εκεί.<br /><br />Η άνοιξη και η αρχή του καλοκαιριού δεν ήταν ότι καλύτερο θα έχω να θυμάμαι οπότε μου χρειαζότα μια επιβράβευση που την έβγαλα καθαρή και φέτος. Μάλλον αυτό ήταν που με έκανε να περάσω τόσο όμορφα, όχι ό,τι μου προσφερόταν αλλά ό,τι διεκδικούσα κάθε μέρα που ξυπνούσα.</div><div align="justify">Ίσως πάλι γι' αυτό να μην μπορώ και να ξεκολλήσω εύκολα. Δεν ήταν ο τόπος και ο χρόνος οι διακοπές μου, αλλά εγώ κι αυτός και όλα μαζί. Όλα αυτά είναι πάντα μέσα μου και έτσι οι διακοπές συνεχίζονται, μέσα από βιβλία, μέσα από αεράκια, καθώς ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και ορκίζομαι πως νιώθω πως είμαι αλλού.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Θα μείνουν μέσα μου οι διακοπές. Πηγαν και κρύφτηκαν ανάμεσα στις φέτες του καλοριφέρ. Με τα πρώτα κρύα θα αναδύονται τα αρώματα τους και θα με τυλίγουν.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-281956441878739369?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-24414070472934007072007-07-13T18:23:00.000+03:002007-07-13T18:35:09.453+03:00<div style="text-align: justify;">Δεν συνηθήζω να κάνω τέτοια πόστ αλλά βρήκα κάτι πολύ καλο. Έχω απελπιστικά αργή σύνδεση και για να δω κάποιο ενδιαφέρον βίντεο αφιερώνω τουλάχιστον μισή ώρα να τα κατεβάσω. Τα παρακάτω όμως είναι μικρά και καλά...<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=L_JmXkKS_14">Einstein got a new bright idea</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=N8swc00Md-U">Newton got a new bright idea</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=hkT44r-1VxM">Archimedes got a new bright idea</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2441407047293400707?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-83328683746445996912007-07-09T15:18:00.000+03:002007-07-09T17:49:29.091+03:00<div align="justify"><a href="http://www.whitehousemuseum.org/floor2/truman-balcony-1974.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.whitehousemuseum.org/floor2/truman-balcony-1974.jpg" border="0" /></a>Τις προάλλες είχε λαϊκή στον δρόμο κάτω απο το σπίτι μου. Ήταν ένας κυριούλης που τον έκανες για πολύ καημένο στην όψη αλλά όταν ανοιγε το στόμα του να διαφημίσει την πραμάτια του έτρεμαν τα ντουβάρια. Είχε πάει 12 και αυτός απο το πρωί δεν είχε σταματήσει, πριν γίνουν τα νεύρα μου κουρέλια κατέβηκα και του πήρα μια βοκαμβίλια. Κόκκινη ήταν, εγώ βεβαια ήθελα μοβ αλλά δεν είχε σε μικρή και δεν ήμασταν και για να ξεφραγιαζόμαστε φοιτητές άνθρωποι. Δεν είχε τότε ανοιχτά λουλούδια, μόνο κατι μπουμπούκια καχεκτικά, αλλά τώρα δεν μπορώ να την συμμαζέψω! Πλέον το μπαλκόνι μου έχει ψωνιστεί πολύ άγρια και έχει βλέψεις για βοτανικό κήπο.<br /></div><div align="justify"></div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Το μπαλκόνι είναι το πιο εκτεθημένο σημείο στο σπίτι, το πιό ευάλωτο, χωρίς ντουβάρια και κρυψώνες.</div><div align="justify">Eίναι ένα απο τα κλασικά καλοκαιρινά βράδια που δεν έχω ύπνο και σκέφτομαι. Βγαίνω στο μπαλκόνι, ανάβω ένα κερί και κατ' επιλογήν εκτίθεμαι. Όλο τον χειμώνα τον περνάμε μέσα στο σπίτι. Προσπαθούμε να το κάνουμε όμορφο για να αισθανόμαστε καλά, αγοράζουμε επίπεδες τηλεοράσεις, επίπεδες κεραμικές εστίες, όλα στην εντέλεια. <span style="color:#ccccff;">Αν μπορούσαμε θα αγοράζαμε και απο έναν οδοστρωτήρα να τα κάναμε όλα επίπεδα, να μην βλέπαμε το βάθος του μέσα μας κενού.</span></div><div align="justify">Όταν κάθομαι και ρεμβάζω άθελα μου έρχεται το ίδιο παιχνίδι στο μυαλό, "που θα 'θελες να είσαι τωρα;". Η εικόνα σχηματίζεται γρήγορα στο μυαλό μου, δεν απέχει και πολύ απο το παρόν σκηνικό. Είναι ένα μπαλκόνι, χωρίς την φανταστική θέα, χωρίς να ακούγεται στο βάθος το κύμα να σκάει στην άμμο, χωρίς μουσικές φρουφρου κι αρώματα. Έχει μόνο έναν καναπέ για δύο, κι εσυ κάθεσαι δίπλα μου.</div><div align="justify">Δεν είναι πως έχω ρίξει τις απαιτήσεις μου, είναι πως όλα τα έχω με ένα βλέμμα σου. Όλα τα άλλα θα ήταν μισά χωρίς αυτό.</div><div align="justify">Δεν κατηγωρώ τις πολυτέλειες, όποιος μπορεί και τις θέλει ας τις έχει. Κατηγωρώ τις ημιτέλειες.</div><br /><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Πριν λίγες μέρες διάβαζα έναν καινούριο φίλο που έλεγε για αυταπάτες. Δεν ξέρω, μπορεί οι γιάπηδες να έχουν βρει την αλήθεια κι αυτό που ζω εγώ να είναι ψέμα. Δεν χωράω όμως στα άδεια τους βλέμματα, και <span style="color:#ccccff;">διαλέγω να μείνω εδώ.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8332868374644599691?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-51393956177095403502007-06-29T11:09:00.000+03:002007-06-29T12:18:50.436+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RoTIaLK-C5I/AAAAAAAAAAk/RrsWmWAKEOs/s1600-h/untitled2.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081406631581715346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RoTIaLK-C5I/AAAAAAAAAAk/RrsWmWAKEOs/s200/untitled2.bmp" border="0" /></a> <div align="justify">Σήμερα είπα να ξυπνήσω νωρίς να κάνω τις δουλειές μου πριν με πιάσει ζέστη. Όταν λέμε πρωί εννοούμε 4 (!). Και πάλι όμως από τις 10 οι συνθήκες δεν ήταν υποφερτές, έτσι αποφάσισα να συνεχίσω σε χώρο με κλιματισμό.</div><div align="justify">Καθ' οδόν για τον "πολιτισμό" παραλίγο να πιαστώ στα χέρια με έναν μπάρμπα, προσπαθούσε να με πείσει πως αυτός είχε προτεραιότητα γιατι ήταν με μηχανάκι κι εγω με ποδήλατο, που δεν έκανα και τίποτα η δόλια, ακίνητη ήμουν και περιμενα το φανάρι. Δεν θα καθόμουν να τον ακούσω αλλά κι εκείνο το φανάρι δεν έλεγε να ανάψει να φύγουμε...</div><div align="justify">Έτσι τσαμπουκαλεμμένο που τον είδα σκέφτηκα να του απαντήσω "που να είχες και Hummer ρε φιλε..." και την επόμενη στιγμή σκέφτηκα πως δεν αποκλείεται να ήθελε, όπως και πολλοί άλλοι, και αν δεν ήταν το ακριβό αυτοκίνητο και η ακριβή τιμή της βενζίνης θα το είχαν πάρει. Αναρωτιέμαι αν μπορεί κανείς να βγει απο τον εαυτό του και να δει από λίγο πιο μακρυά τα πράγματα.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τι αποτέλεσμα θα είχε άλλο ένα Hummer στον Βόλο, την Ελλάδα, την Γη, ο άνθρωπος την μόστρα του θέλει να κάνει.</div><br /><div align="justify">Τι αποτέλεσμα θα έχει η απώλεια μερικών ακόμα στρεμμάτων δασικής έκτασης στο Πήλιο, την Ελλάδα, τη Γη, ο άνθρωπος ένα εξωχικό είπε να κάνει.</div><div align="justify">Δε λέω, μπορεί ο άνθρωπος το εξωχικό στα παιδιά του να ήθελε να τα γράψει. Θα μπορούσε όμως να τους γράψει κάτι καλύτερο...</div><br /><div align="justify">Αναρωτιέμαι, αν ρωτούσαμε τώρα έναν, ακόμα και στην δική μου ηλικία τη φρέσκια που δεν θυμάται πολλά και δεν εχει αξίες, αν θα ήθελε ένα εξωχικό και το φετινό καλοκαίρι ή τα παλιά καλοκαίρια και camping στον Αρμενιστή, τι θα διάλεγε;</div><br /><div align="justify">Χτες έπρεπε να με βλέπατε, 1 το μεσιμερι, να γυρνάω σπίτι με το ποδήλατο, τα έχει τόση ζεστη που αναγκάστηκα να φορέσω το καπέλο μου "μόλις γύρισα από ψάρεμα" στιλ, και να έχω όλους τους παππούδες απο τα καφενία να με ρωτάνε "to skiathos???".</div><div align="justify">Ε ρε και να ήμουν εκεί τωρα...</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Υ.Γ.: Ελπίζω στη βροχή, για όλους</div><div align="justify">Υ.Γ.2: Δείτε επίσης <a href="http://www.runningnews.gr/show_epistoli.asp?id=48&parent=home">http://www.runningnews.gr/show_epistoli.asp?id=48&amp;parent=home</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5139395617709540350?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-27667955213226780732007-06-21T04:49:00.000+03:002007-06-22T20:01:27.627+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RnwAJiLG_SI/AAAAAAAAAAc/fCKyqLf_554/s1600-h/%CE%9B%CE%B5%CE%BC.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078934643559300386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RnwAJiLG_SI/AAAAAAAAAAc/fCKyqLf_554/s200/%CE%9B%CE%B5%CE%BC.jpg" border="0" /></a><span style="font-family:georgia;">Έχω καιρό να γράψω, αλλά και η κατάσταση δεν βοηθάει πολύ.<br /><div align="justify">Διόρθωση: "βοηθούσε" είναι το σωστό.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Έχει πέσει πολύ δουλειά αλλά εξετάζοντας το στο τέλος της μέρας με κάνει να νιώθω πολύ όμορφα! Στη παρούσα φάση δεν με ενδιαφέρει τόσο το αποτέλεσμα, η μάλλον δεν με πτοεί τόσο η αποτυχία, γιατί δουλεύω και κουράζομαι κι επιτέλους έχω έναν λόγο κι εγώ να γκρινιάζω όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι γύρω μου.</div></span><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">Το κακό είναι πως αυτή η δημιουργικότητα την στιγμή που τη βιώνεις είναι τόσο κουραστική, και πολλές φορές ψυχοφθόρα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θέλω να πάρω μιάν ανάσα, μικρή, δευτερολέπτων. Αλλά για να την πάρω αυτή πρέπει να βρω τον άνθρωπο που την ίδια στιγμή νιώθει ανάλογα, να ντυθώ να πάω να τον βρω, ε και τι, θα κάνω τόσο κόπο για να φύγω; θα καθίσουμε κάνα μισάωρο... παραπάνω δεν έχει, <span style="color:#ccccff;">ίσα να πάρεις και να δώσεις</span> συναισθήματα στο πόδι.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">Κάποια στιγμή, όπως κατέβαινα, πέρασα από την λαϊκή και είχε κάτι όμορφες τριανταφυλλιές! Παράτησα και δουλειές και όλα και πήρα μια, την ανέβασα στο σπίτι και την χάζευα. Οι μέρες περνούσαν και την είχα σαν τα μάτια μου, αλλά αυτή αντί να πάρει τα πάνω της πέθαινε μέρα με τη μέρα. Η μαμά μου (ναι, την παίρνω ακόμα να μου πει τι να κάνω σε θέματα σπιτιού) μου έλεγε να μην ανησυχώ και πως είναι μέχρι να συνηθίσει τον κόσμο εκτός θερμοκηπίου, αλλά όσο περνούσε ο καιρός απογοητευόμουν περισσότερο.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">Είχε πέσει και το τελευταίο φύλλο όταν την παράτησα στην άκρη του μπαλκονιού με επόμενη στάση τον κάδο απορριμάτων. Την ξέχασα εκεί, πράγμα μη απίθανο για μένα αλλά σωτήριο για την τριανταφυλλιά! Την είχα τόσο του πεταματού που ενώ είχε κλείσει καμιά βδομάδα απότιστη ούτε που πρόσεξα τα καινούρια καταπράσινα φύλλα και το πρώτο της "δικό της" μπουμπούκι.</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:georgia;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">Σήμερα η τριανταφυλλιά μου άνθισε, <span style="color:#ccccff;">δεν της έδωσα τίποτα αλλά αυτή ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί μου.</span></span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">Και στην τελική αυτή έβγαλε μίνι-καύσωνα χωρίς νερό και άνθισε, εγώ δεν θα ανθίσω;<br /></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:georgia;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;">Υ.Γ.: Δεν θα περάσει ένας μήνας; Τότε αρχίζουν τα γλέντια!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-2766795521322678073?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-44368428740053834732007-06-16T00:35:00.001+03:002007-06-18T01:54:36.429+03:00<a href="http://www.shinyshiny.tv/SAMSUNG_2_jpg.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shinyshiny.tv/SAMSUNG_2_jpg.jpg" border="0" /></a>... τί είπε τώρα ο άνθρωπος<br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Σήμερα ήρθαν οι γονείς μου στο σπίτι μου. Έφτασε 12μιση και ακούγονται ακόμα φωνές, δεν είναι από τους διπλανούς ούτε από τον δρόμο, είναι μέσα στο σπίτι μου αυτές οι φωνές. Σε λίγο θα κοιμηθώ και θα ακούγονται ακόμα. Και το καλύτερο, όταν θα ανοίξω αύριο τα βλέφαρά μου θα έχω έναν λόγο να σηκωθώ.</div><div align="justify">Δεν είναι και πολύ παράλογο να καταφέρνεις να τα βρίσκεις με τον εαυτό σου όταν περιβάλλεσαι από άλλους. Όλα γύρω σου μοιάζουν σαν μια αόρατη κουβέρτα που σε τυλίγει, οι κουβέντες που αιωρούνται σε νανουρίζουν. Δεν απέχει και πολύ το σκηνικό με την βρεφική σου ηλικία, τότε που όλα ήταν μαμ, κακά και νάνι.</div><div align="justify">Κάθε φορά που βρίσκομαι σε τέτοιο περιβάλλον παραδέχομαι την ανάγκη μου αυτή, να υπάρχει μια κίνηση συναισθημάτων, ακόμα και όταν εγώ νιώθω στείρα από δαύτα, να το μυρίζω στον αέρα. Όταν επιστρέφω στην πραγματικότητα μου, στο άδειο μου σπίτι, που δεν χωράνε εκεί αδυναμίες, θάβω τις ανάγκες μου αυτές. <span style="color:#ccccff;">Μόνο καμιά νύχτα που πνίγομαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ, όταν όλα έχουν σωπάσει πια, πάω και βάζω το πλυντήριο, παίρνω και μια κουβέρτα και κουλουριάζομαι. Αυτές τις νύχτες ένα τόσο κρύο πλάσμα από λαμαρίνα με παίρνει αγκαλιά και με νανουρίζει με αυτό το μονότονο τραγούδι.</span></div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Δεν είμαι πυροβολημένη, ζω μια πραγματική ζωη</div><div align="justify"></div><div align="justify">Υ.Γ.: Όλα αυτά τα παραπάνω για τους γονείς μου ισχύουν μέχρι να αρχίσουν τα κουλά τους, να πάρω ανάποδες και να χαιρετιώμαστε στην πόρτα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-4436842874005383473?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-35331993071942399182007-06-13T02:53:00.000+03:002007-06-15T15:18:19.685+03:00Ευχάριστη στιγμή την ημέρας: <div align="justify">Κόψαν κλήση στον Ψωμιάδη. Δεν ξέρω τις απόψεις σας για τον νομάρχη αλλά τουλάχιστον σαν συχνά προβαλλόμενος από τα ΜΜΕ καλό θα ήταν όχι να δίνει το καλό παράδειγμα, αλλά αν μη τι άλλο να τηρεί τους νόμους, και ειδικά αυτούς που έχουν να κάνουν με ασφάλεια. Άντε γιατί αν δεν γινόταν ήμουν έτοιμη να καταγγείλω τροχονόμους για παράληψη καθηκόντων.</div><div align="justify">Σήμερα η μέρα ήταν όμορφη με τα όλα της, η τουλάχιστον με όσα πιστεύω πως αξίζει να κρατήσω. Αρχίζω να νιώθω πως ο εαυτός μου επιβεβαιώνεται, δεν είναι ανάγκη να είναι όλα σοβαρά και φιλοσοφημένα, δεν γίνεται να τα παίρνουμε όλα στα σοβαρά και να προβληματιζόμαστε, κάποια πρέπει απλά να τα αφήνεις.</div><div align="justify">Δεν γίνεται να σε επιρεάζει το οτιδήποτε, να τα αντιμετωπίζεις όπως ένα παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο και ρουφάει από παντού. Κάποτε λειτουργούσα έτσι, έπαιρνα από όλα, και πάντα με την αφέλεια του παιδιού, που δεν έχει υστεροβουλία μέσα του, ούτε μπορεί να φανταστεί πως υπάρχει κακόβουλο έξω του. Δεν είχα άμυνες και μολύνθηκα. Δεν μπορώ να είμαι παιδί πια. Τώρα έχω άμυνες, αυτές μπορούν να διατηρούν το παιδί μέσα μου και να το δίνω εκεί που κρίνω. Έμαθα κι εγώ να βάζω κράνος</div><div align="justify">Πάνω έγραψα "κάποτε", κι εκείνη την στιγμή αντήχησε όλο το δωμάτιο. Βαριά κουβέντα.</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">Όσο όμως γέρνουν τα βλέφαρα, μέσα μου ακούγεται μια γλυκιά κουβέντα που άκουσα σήμερα, ίσως δεν είχε τόση σημασία αλλά για μένα έχει, ταξίδεψε πολύ για να έρθει μέχρι εδώ και απόψε θα την κοιμήσω στο κρεβάτι μου. <span style="color:#ccccff;">Δεν ακούγεται στο δωμάτιο όπως πριν, ίσα που ψιθυρίζεται πίσω από το αυτί μου.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-3533199307194239918?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-76994812315150780412007-06-10T21:02:00.000+03:002007-06-17T21:43:27.026+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RmyepSLG_QI/AAAAAAAAAAM/marZOadB8mM/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074605312229965058" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_SNMEP1crawo/RmyepSLG_QI/AAAAAAAAAAM/marZOadB8mM/s200/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1.jpg" border="0" /></a>Το ξέρω πως ο άξονας του παρόντος blog είναι οι σκέψεις πριν τον ύπνο, αλλά τον τελευταίο καιρό μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν τα κάτα τη διάρκεια του ύπνου. Χτες το βράδυ είδα πως έπινα καφέ με την Νικολακοπούλου, ενώ στην παρέα ήταν και η Πατουλίδου και η κυρία Κάλλια, η μαμά της φίλης μου της Στέλλας. Προχτές δε είδα πως είχα κερδίσει 200.000 ευρώ, πόσο ρεκόρ για το τζόκερ... αλλά δεν πήγα να παίξω, θα πάω αύριο. </div><div align="justify">Το καλοκαίρι έχω πει πολλές φορές πως είναι η εποχή μου. Το μυαλό μου ταξιδεύει, κάνω μεγάλες προσπάθειες να το συγκρατήσω αλλά στον ύπνο μου προφανώς ξεσαλώνει...</div><br /><div align="justify">Προχτές άγγλοι ποδηλάτες διαδήλωσαν για τα δικαιώματα τους να χρησιμοποιούν το ποδήλατο για την μετακίνηση τους στη πόλη με ασφάλεια και σεβασμό από τους οδηγούς. Έτσι μαζεύτηκαν 700-900 άνθρωποι, καβάλα στα ποδήλατα τους, γυμνοί (μάλλον αυτό πονούσε...) και κάναν την βόλτα τους. Και όλα αυτά στο Λονδίνο, εμείς τι να πούμε για δικαιώματα;</div><div align="justify">Κι εκεί που έβλεπα τους άσπρους αγγλικούς κώλους έπεσα σε μία ενδιαφέρουσα σελίδα. Διαφήμιζε μια εταιρία που φτιάχνει παπούτσια από οργανικό βαμβάκι, μπαμπού, PET, ανακυκλωμένα λάστιχα αυτοκινήτου, κόλλα με βάση νερό, φελλό, φυσικό καουτσούκ και τσουβάλι. Και αν δεν ενθουσιαστήκατε από τα παραπάνω (όπως κάθε νορμάλ άνθρωπος) θα ενθουσιαστείτε από τα σχέδια. Καλά, μερικά είναι λίγο τσιμπημένα, αλλά έχει και εκπτώσεις. Εμένα πάντως μου άρεσε ένα ζευγάρι αλλά μέχρι να βρω τα 63,60 euros θα κάνω λίγη υπομονή.</div><br /><div align="justify">Αύριο θα ξυπνήσω νωρίς, θα πιω έναν καφέ στα γρήγορα, θα πάρω το ποδήλατο μου και θα κατεβώ κι εγώ στη σχολή διαδηλώνοντας για το δικαίωμα μου να έχω εξεταστική όποτε θέλω. Μα μου την βάλαν καλοκαιριάτικα; Πώς να συμμαζέψω το μυαλό μου; <span style="color:#ccccff;">Πάμε ένα στοίχημα πως πάλι θα έχει μία πανέμορφη μέρα που θα με ξεμυαλίσει; Εγώ είμαι σίγουρη. Όπως εκείνο το πρωί στην Αγριά</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-7699481231515078041?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-83871139885561575432007-06-07T01:58:00.000+03:002007-06-07T03:24:54.326+03:00<div align="justify"><a href="http://www.hightech.be/uploads/SCatCover_1_hightech_windsurf.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.hightech.be/uploads/SCatCover_1_hightech_windsurf.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ffcc66;">Όταν τα δύσκολα έρχονται... εγώ φεύγω.<br />Ήταν πολλά μαζεμένα, λίγο η δουλειά που όσο τελειώνουν οι μέρες πιέζει, λίγο η άνοιξη που έχει πιάσει τους γύρω μου και δεν βοηθάει καθόλου η διάθεση αυτή στο να περιοριστώ, και τέλος πως νομίζω πως δεν θα πάθουν και τίποτα να χαθώ για λίγες μέρες από όλους και όλα.<br />Έτσι αποφάσισα να έρθω στην μαγευτική Περαία, εκεί που πάντα έχει φαΐ, ένα ζεστό χαμόγελο μαμάς, αυτοκίνητο για βόλτες και μηδαμινό άγχος. Οι οιωνοι χτες ήταν τέλειοι, γιουβαρλάκια, αγκαλιές κι ένα ζεστό κρεβάτι. Το τελευταίο που θυμάμαι είναι να λέω "τι ωραίο πράμα που ειναι ο ύπνος..."και ξεράθηκα.</span></div><div align="justify"><span style="color:#ffcc66;">Κοιμόμουν τόσο βαθιά που δεν άκουσα ούτε τη βροχή που δεν σταμάτησε όλο το βράδυ, ούτε τις βροντές που ξύπνησαν τους γονείς μου. Το μόνο που μου έλεγε πως έγινε της κακομοίρας ήταν το υπόγειο, είχε τραβήξει νερά από τους δίπλα. Βασικά ακόμα βγάζει... οι διπλανόι δεν ψήθηκαν να πάρουν την αντλία μας να τα βγάλουν, παίζει να την είδαν πισίνα για τα παιδια. Τώρα που το σκέφτομαι, μπορείς να πεις πως μεταδίδω είδηση κάτω από αντίξοες συνθήκες (αν ήξερε ο φάδερ πως έχω ανοιχτό υπολογιστή μες στα νερά θα με κρεμούσε ανάποδα).<br />Ουσιαστικά μπορείς να πεις πως σήμερα επικρατούσε ένας χαμός. Δεν ξέρω αν η υπόλοιπη ζωή μου είναι τόσο χαώδης, που φτάνω σε σημείο στο τέλος της μέρας να λέω πως είμαι τόσο τυχερή που την έζησα κι αυτή, γιατί την έζησα με ανθρώπους μου με κοιτάν στα μάτια και μ' αγαπάν, με την ζεστασιά ενός σπιτιού που μόνο οι άνθρωποι μπορούν να αποπνεύσουν, και με το πιο χαζό σκυλί του κόσμου που σε πάει βόλτα (δεν το πας) και σε τσαλαβουτάει μες στα νερά.<br />Είμαι νέα, ονειροπαρμένη αντικομφορμίστρια, που δεν μπορεί να ξεφύγει από το στερεότυπο, και δεν την πειράζει να σου πω. Ναι, θέλω να έχω ένα σπίτι με κήπο, με έναν χωματόδρομο μπροστά που εκεί θα έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μου, κι ας είναι να βάζω πλυντήριο κάθε 3 μέρες. Θέλω να ζω σε ένα περιβάλλον (με τη ευρύτερη και μη έννοια) που να χαρακτηρίζεται από ηρεμία, σταθερότητα και ομορφιά. Να έχω έναν σύντροφο στη ζωή μου να αντιμετωπίζουμε μαζί τις άσχημες στιγμές χωρίς να φοβόμαστε την αλήθεια. </span></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Απλά αν γίνεται να μένουμε κοντά σε θάλασσα, να έχω ένα σερφ, τίποτα παραπάνω, να το παίρνω και όποτε θέλω να κάνω καμιά βόλτα</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-8387113988556157543?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-69571592458818508762007-06-03T04:32:00.000+03:002007-06-11T04:37:11.504+03:00<div align="justify"><a href="http://www.spokane7.com/images/2005/feb/4/mojito.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.spokane7.com/images/2005/feb/4/mojito.jpg" border="0" /></a> Πάλι εδώ στο τέλος της μέρας, με ένα κερί να καίει, ένα φεγγάρι τεράστιο έξω και την krall να παίζει east of the sun and west of the moon!<br />Το καλοκαίρι είναι η εποχή μου αναμφισβήτητα. Ξεκίνησα τη μέρα μου κάνοντας πράγματα που θα με έκαναν το απόγευμα να νιώθω πως αξίζω την απόλαυση. Αλλά όταν ήρθε το βράδυ... εκεί ήταν η αποθέωση!<br />Το ξέρω πως πρέπει να αφιερώσω ίδιο χώρο στο post για τις ώρες αλλά δεν κάθομαι βραδιάτικα να σας γράψω για το διάβασμά μου, το απόγευμα όμως... ναι! Που λέτε μισή ώρα κάθισα μπροστά στην τηλεόραση και χόρτασα αυτοκίνητο και χώματα με το rally acropolis, όμορφα πράματα, μετά είδα και έναν φίλο που είχα να τον δω μέρες και μου θύμισε τι σημαίνει 178h και χαρήκαμε όλοι μαζι! Ότι και να λέω όμως τίποτα δεν επισκιάζει τα mojito μέσα στη θάλασσα, στον "άνεμο". Το βάθος η cesaria και ο teofilo να μου λενε "Munda ta mudà..."<br />Η ζωή το καλοκαίρι είναι ένα mojito κι αυτό μέσα ή δίπλα στη θάλασσα, γεμάτο χυμούς, γλύκα, και μία τόσο όμορφη ζάλη. Το πού δεν μας απασχολεί, το πόσο όμως παίζει έναν ρόλο. Το βλέπεις γλυκό και αθώο αλλά αν το παρακάνεις κι αυτό μπορεί να σου φέρει πονοκέφαλο.<br /><br /><br /></div><div align="justify"><span style="color:#ccccff;">Είμαι ένα αδηφάγο μωρό που θέλει να ξεζουμίσει το καλοκαίρι... θα καταφέρει να σηκωθεί όμως αύριο το πρωί;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-6957159245881850876?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-59648268477700162882007-06-02T03:51:00.000+03:002007-06-02T04:44:45.230+03:00<a href="http://math.usask.ca/emr/images/sinx.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://math.usask.ca/emr/images/sinx.gif" border="0" /></a>Απλά μεταλλάσσεται, όταν το αποδεχτείς νιώθεις πολύ καλύτερα.<br /><div><div><div align="justify">Οκ, συνήθως το αποδέχεσαι όταν έχει γίνει αυτή η μετάλλαξη και καρπώνεσαι τα αποτελέσματα και την επόμενη φορά που θα έρθεις αντιμέτωπος με κάτι ανάλογο πάλι δεν θα είσαι έτοιμος να το αποδεχτείς, αλλά δε πειράζει...</div><div align="justify">Σήμερα κάποιοι την μέρα την είδαν αφιερωμένη στην Αμαλία, εγώ μόνο ακουστά έχω οπότε το θεώρησα λίγο ασέβεια να γραψω γι' αυτή μόνο και μόνο επειδή γράφουν και οι άλλοι. Όταν το νιώσω θα της κάνω την ανάλογη μνεία.</div><div align="justify">Άλλοι, μεταξύ των οποίων και εγώ, είδαν την μέρα την πρώτη του καλοκαιριού. Μπάνιο δεν έκανα, ακόμα, αλλά έκανα πολλά που θα ήθελα να χαρακτήριζαν το φετινό μου καλοκαίρι. Είναι όμορφο να ορίζεις εσύ πως θα είναι η χαρά σου, τα απρόοπτα είναι πάντα όμορφα αλλά τα διεκδικούμενα στην παρούσα φάση τα βλέπω ακόμα καλύτερα.</div><div align="justify">Ένας φίλος μου, ο Γιώργος, είχε ψάξει πολύ τι συμβαίνει με την διάθεση του ανθρώπου, εκείνος προσωπικά έπρεπε να το κάνει για να επιβιώσει, εγώ πάλι τον παρακολουθούσα από μενα από θέση ασφαλείας (δεν μπορούσα να βρεθώ τη δική του) αλλά με ενδιαφέρον,για κάτι τέτοιες στιγμές που μου χρειάζονται. Που λέτε μου είχε πει πως η διάθεσή μας είναι μια ημιτονοειδής καμπύλη, διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο το πλάτος και η συχνότητα αλλά ισχύει για όλους. Και ισχύει και για άλλα πράγματα που διέπουν την ζωή μας.</div><br /><div align="justify">Ο χειμώνας ήταν μια κοιλάδα που έπρεπε να περάσουμε για να μας αξίζει το καλοκαίρι.</div><br /><div align="justify">Το πάθος αποζητάει μια κοιλάδα για να μεταλλαχθεί και να έρθει φρέσκο και δριμύτερο.</div><br /><div align="justify">Ίσως όλη η ζωή της Αμαλίας να ήταν μια κοιλάδα, με λίγες διακυμάνσεις, ίσως τώρα να ζει εκεί την αιχμή της.</div><br /><br /><div align="justify">Υ.Γ.: Μη με ρωτάτε πως συνδιάστηκαν Αμαλία, πάθος και εποχές, τέτοιες ασυνάρτητες σκέψεις κάνω πριν κοιμηθώ και έχω αποκτήσει προβλήματα ύπνου</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5964826847770016288?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9013828439873635611.post-55751448471627165322007-06-01T01:18:00.000+03:002007-06-01T01:46:45.918+03:00<div align="justify">Καινουριο blog. Η εύκολη λύση για τους περισσότερους είναι η αυτοσύσταση, εγώ επειδή δεν έχω ιδέα για το τι θα προκύψει δεν μπορώ να καταλάβω πού το βρίσκουν το ευκολο αυτοί οι άνθρωποι...</div><div align="justify">Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι πολύ έυκολος άνθρωπος στον ύπνο, οι σκέψεις μου είναι συνήθως ανούσιες, συχνά δεν συνδέονται μεταξύ τους αλλά στο συνολο τους δημιουργούν κάτι που σε κάνει να λες "αν δεν νύσταζα τόσο πολυ θα σηκωνόμουν να το γραψω... καληνύχτα"</div><div align="justify">Και στην τελική πρέπει να είναι όλα με το label του σοβαρού και φιλοσοφημένου; Έκανα πολύ καιρο να το αποδεχτώ</div><div align="justify">Όσο λοιπον καταπολεμώ την αυπνία μου...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9013828439873635611-5575144847162716532?l=dearthoughtlessdiary.blogspot.com' alt='' /></div>unknown evening starhttp://www.blogger.com/profile/15301777644845270077noreply@blogger.com0